ASPmusic
Op 2 april 2007 zag Apply Some Pressure het licht. Een muziekwebzine gemaakt door en voor muziekliefhebbers.

Yup, de naam is inderdaad geleend van dat briljante Maximo Park nummer. "I like to wait to see how things turn out if you apply some pressure..."

>> colofon / contact
Fijne video Arcade Fire - The Suburbs
Oef, mooie fanmade video van de eerste single van de nieuwe Arcade Fire plaat, The Suburbs. En ja, ze maken de hoge verwachtingen waar. Alweer.
Clicky Web Analytics


Het stond
al eerder op ASP: Yeasayer is hét schoolvoorbeeld van een Rivella band: een beetje vreemd, maar wel lekker. Gisteravond in een uitverkocht Paradiso te Amsterdam bleek dat ook live nog steeds op te gaan.

Sinds de release van het uitermate sterke Odd Blood zijn er voor Yeasayer veel deuren open gegaan. De plaat is poppier en toegankelijker dan het eveneens voortreffelijke debuut All Hours Cymbals uit 2007 en bevat enkele nummers die zelfs in Nederland overdag op de radio gedraaid kunnen worden. Met de Pinkpop bevestiging daarbij opgeteld kan dan ook gesproken worden over een redelijke doorbraak voor de pioniers uit Brooklyn.


We schreven het
al eerder: na een bijzonder geslaagd jaar in het thuisland, richt het Belgische Customs nu de aanval op Nederland. Gisteravond deden ze het Amsterdamse Paradiso aan.

Met het in 2009 verschenen debuutalbum Enter The Characters en de op Studio Brussel veel voorbij komende hitsingle ‘Rex’ kreeg Customs België aan de voeten. Het grote aantal zuiderburen in de kleine, niet geheel uitverkochte zaal van Paradiso dienen als bewijsmateriaal.

De allergrootste Amerikaanse band worden door Afro-pop te spelen. Het klinkt onvoorstelbaar, maar het is Vampire Weekend gelukt. Hun tweede album
Contra steeg onlangs naar nummer 1 in de Billboard top 100.

Dat de band ook enorm populair is in Nederland, blijkt uit het feit dat het concert van afgelopen woensdag in no-time was uitverkocht. De fans hebben gelijk: Vampire Weekend speelt een fenomenale show, waaruit blijkt dat de groep Paradiso inmiddels is ontgroeid.


“Wegens productionele redenen zijn er extra kaarten te koop voor het concert van The Swell Season vanavond!!” De gistermiddag geplaatste
tweet van Paradiso betekende dat ondergetekende alsnog naar de band kon die hem met het album Strict Joy in de winter van 2009 wist te overdonderen. Ja, Twitter is zoveel meer dan die boterham met pindakaas.

Oorspronkelijk zou het optreden in Pardiso seated zijn. Dat veranderde op het laatste moment. ‘Ik liep vanmiddag door de zaal en vond dat het schreeuwde om staanplaatsen,’ vertelt The Swell Season frontman Glen Hansard na afloop. Gevolg: meer ruimte op de vloer, extra kaarten per direct in de verkoop.

Het is een typerende actie van de uiterst sympathieke Glen, de man waar het allemaal om draait bij The Swell Season. Weliswaar is het volgens de geschriften een duo en levert pianiste en zangeres Markéta Irglová wel degelijk een groot aandeel in het mooie geluid van de band, zeker als ze met haar dromerige stem in een paar nummers mag voorgaan, maar live is het lastig om je ogen van de rasmuzikant Glen af te houden. Gisteravond in een bijna muisstil Paradiso was het niet anders.


Het gaat hard met The xx. Na vorig jaar twee keer in de kleine zaal van Paradiso te hebben gestaan, speelden ze gisteravond al in een uitverkochte grote zaal van diezelfde poptempel. En ja, dat kunnen ze aan.

Inmiddels zijn bijna alle muziekliefhebbers het er over eens: het vorig jaar verschenen
titelloze debuutalbum van The xx is een schitterende, intieme plaat. Live daarentegen, zo werd alom geroepen, zou het allemaal wat moeizamer gaan. De brute kwalificatie ‘saai’ werd zelfs al in de mond genomen. Gisteravond ging in een uiterst sfeerfvol Paradiso die vlieger echter totaal niet op.


Het overdonderende optreden op de afgelopen editie van het Lowlands festival gaf het eigenlijk al aan: de Britse rockband Kasabian is misschien wel de beste en spannendste live band van het moment. In een dampend Paradiso werd dat gisteravond nog eventjes hard onderstreept.

Verantwoordelijk voor de Nederlandse verovering is het vorige jaar verschenen album
West Ryder Pauper Lunatic Asylum. Met de voorgaande twee albums werd al een stevige basis gelegd maar lukte het de band niet om de in het thuisland terecht aangemeten status van topact over te brengen naar ons land.

Tot vorig jaar dus. Op het fantastische in elkaar zittende West Ryder Pauper Lanatic Asylum vielen eindelijk alle stukjes op hun plaats. Met een dikke groove, stevige (dance)beats, vuile gitaarpartijen en een flink portie Britse zelfverzekerdheid (arrogantie?) ontstond een rockplaat waar eigenlijk geen enkele muziekliefhebber omheen kon.

Met een stampende setlist bestaande uit het beste van alle drie de albums zag Nederland op Lowlands een band die met vol vertrouwen een tent kwam platspelen. Gisteravond in Amsterdam was het niet anders.


Ruim tweeënhalf jaar na het door de critici goed ontvangen debuutalbum All Hour Cymbals is Yeasayer terug aan het front. De vandaag verschenen plaat Odd Blood kan weleens de definitieve doorbraak voor het Amerikaanse trio betekenen.

Inmiddels weet iedereen het wel: wat vandaag de dag uit Brooklyn komt
is rete hip. Omstreeks 2007 waren het MGMT, Vampire Weekend en Yeasayer die als eerste acts uit dit broeinest van nieuwe, experimentele, opwindende muziek naar voren stapten.

Alsof het zo bedoeld is, presenteren ze alle drie dit jaar een nieuwe plaat. Vampire Weekend consolideert haar positie als vrolijk, afrobeat bandje met het onlangs verschenen Contra, MGMT bouwt de spanning op door een album zonder singles te beloven en Yeasayer, tja Yeasayer… Yeasayer overtreft eigenlijk zichzelf en alle verwachtingen met Odd Blood.


Slechts één album had Ian Brown nodig om een levende muzieklegende te worden. Met zijn band The Stone Roses leverde hij in 1989
een titelloos debuutalbum af dat in thuisland Engeland zo goed als heilig verklaard is. Daarna ging het al snel bergafwaarts met de band en weet weliswaar het solowerk van Ian Brown ook niet altijd te overtuigen, het toentertijd uit de klei getrokken standbeeld van King Monkey staat echter nog altijd fier overeind.

Let wel, we spreken dus voornamelijk over een Engelse verering van Ian Brown. Zoals het met zoveel op en top Engelse iconen gaat (Oasis, The Verve, Blur, Suede) loopt Nederland er beduidend minder warm voor. Een telefoontje naar Paradiso, een kleine drie uur voor het optreden in de Amsterdamse poptempel, onderstreept die constatering. “Er zijn nog 200 kaarten beschikbaar,” is het lichtelijk beschamende antwoord van de kassamedewerker.



Peter Gabriel mogen we gerust een door de wol geverfde muzikant noemen. Hij was frontman bij Genesis, maakte zeven solo-albums en bouwde een flinke livereputatie op. Het is mooi om te zien hoe hij, zelfs op z'n zestigste, nog steeds originele ideeën heeft. Zijn nieuwe album
Scratch My Back is zo'n idee.

Op dit album covert hij namelijk twaalf liedjes van anderen, waarvan het grootste deel waarschijnlijk nog op een speelgoedgitaartje stond te rammen toen Gabriel al met Genesis tourde. Zo komen we bejubelde acts van de laatste jaren tegen zoals Elbow, Regina Spektor en Arcade Fire. En het concept gaat verder dan dit album alleen; elke gecoverde artiest is uitgenodigd een nummer uit de uitgebreide discografie van Peter Gabriel te kiezen en 'terug te coveren'. Later dit jaar verschijnen die nummers op het tweede deel van het project, I'll Scratch Yours.


Met Gorilla Manor leverde Local Natives aan het eind van 2009 een bijzonder sterk album af. Gisteravond stond de band in de uitverkochte kleine zaal van het Amsterdamse Paradiso.

Tegenwoordig ondergaat het folkrock genre met bands zoals
Fleet Foxes, Mumfords & Sons en Midlake een grote revival. Local Natives wordt eveneens in dat hokje gedrukt. Luisterend naar de plaat is dat enigszins begrijpelijk. Weliswaar is de banjo thuisgelaten, maar waarschijnlijk op basis van de grootse harmonieën krijgt het de stempel folkrock.

Maar zoals reeds in de albumreview aangestipt, legt Local Natives duidelijk níet de nadruk op folk, maar op rock. En gisteravond werd dat eventjes hard bevestigd door de band zelf.

Midlake




Wie de laatste jaren de bejubelde albums in de gaten houdt, kan de revival van de folk niet ontgaan zijn. Fleet Foxes brak de ban, Bon Iver werd door iedereen omarmd toen hij uit zijn hutje stapte en in 2009 konden we niet om Mumford & Sons en
Local Natives heen. Met een baard en een houthakkershemd de weidse natuur inlopen om over verloren liefdes te zingen; het mag weer. Midlake toont in 2010 dat ze iedereen een stapje voor zijn.

The Courage Of Others is het derde album van de mannen uit Texas, die we voor het laatst zagen toen The Trials Of Van Occupanther (2006) alom geprezen werd. De nummers klinken verbazingwekkend tijdloos en lijken de aardse elementen te bezingen alsof de bijbel wordt voorgelezen (thinking the world was mine to get lost in / I ran with the freedom and sang in between / For I had the path of wonder there before me). Als een Gregoriaans koor dat de kerk uit is gelopen om bij een kampvuur liedjes te zingen zoals Crosby, Stills, Nash & Young dat anno nu zouden hebben gedaan.


“It might just be the first great album of 2010." BBC Music journalist Lou Thomas
heeft gelijk: debuutalbum Acolyte van Delphic is een bijzonder sterke plaat.

2010 kan weleens een heel mooi jaar worden voor het uit Manchester afkomstig Delphic. Met de steun van de BBC (ze staan op drie in de toonaangevende Sounds of 2010 lijst) gaat het namelijk ineens erg hard met de band.


Met een release in november was het debuutalbum van Local Natives net te laat om opgenomen te worden in de jaarlijstjes van 2009. Dat
Gorilla Manor een van de mooiste platen van 2009 is, staat namelijk als een paal boven water.

Folkrock is wat de mannen van het Amerikaanse Local Natives spelen. Wie niet, zou je tegenwoordig haast zeggen, maar de band voegt zeker iets toe. Vooral voor de mensen die vinden dat Fleet Foxes net iets teveel doorkabbelt, biedt Local Natives een fijne oplossing.

Fleet Foxes, de naam is gevallen. En terecht, want de hemelse harmonieën doen veel denken aan die van dé band van 2008. Het verschil zit hem dus in het tempo. Waar Fleet Foxes de nadruk legt op folk, legt Local Natives die overwegend op rock.




























Het stond
al eerder op ASP: Yeasayer is hét schoolvoorbeeld van een Rivella band: een beetje vreemd, maar wel lekker. Gisteravond in een uitverkocht Paradiso te Amsterdam bleek dat ook live nog steeds op te gaan.

Sinds de release van het uitermate sterke Odd Blood zijn er voor Yeasayer veel deuren open gegaan. De plaat is poppier en toegankelijker dan het eveneens voortreffelijke debuut All Hours Cymbals uit 2007 en bevat enkele nummers die zelfs in Nederland overdag op de radio gedraaid kunnen worden. Met de Pinkpop bevestiging daarbij opgeteld kan dan ook gesproken worden over een redelijke doorbraak voor de pioniers uit Brooklyn.







We schreven het
al eerder: na een bijzonder geslaagd jaar in het thuisland, richt het Belgische Customs nu de aanval op Nederland. Gisteravond deden ze het Amsterdamse Paradiso aan.

Met het in 2009 verschenen debuutalbum Enter The Characters en de op Studio Brussel veel voorbij komende hitsingle ‘Rex’ kreeg Customs België aan de voeten. Het grote aantal zuiderburen in de kleine, niet geheel uitverkochte zaal van Paradiso dienen als bewijsmateriaal.


De allergrootste Amerikaanse band worden door Afro-pop te spelen. Het klinkt onvoorstelbaar, maar het is Vampire Weekend gelukt. Hun tweede album
Contra steeg onlangs naar nummer 1 in de Billboard top 100.

Dat de band ook enorm populair is in Nederland, blijkt uit het feit dat het concert van afgelopen woensdag in no-time was uitverkocht. De fans hebben gelijk: Vampire Weekend speelt een fenomenale show, waaruit blijkt dat de groep Paradiso inmiddels is ontgroeid.



“Wegens productionele redenen zijn er extra kaarten te koop voor het concert van The Swell Season vanavond!!” De gistermiddag geplaatste
tweet van Paradiso betekende dat ondergetekende alsnog naar de band kon die hem met het album Strict Joy in de winter van 2009 wist te overdonderen. Ja, Twitter is zoveel meer dan die boterham met pindakaas.

Oorspronkelijk zou het optreden in Pardiso seated zijn. Dat veranderde op het laatste moment. ‘Ik liep vanmiddag door de zaal en vond dat het schreeuwde om staanplaatsen,’ vertelt The Swell Season frontman Glen Hansard na afloop. Gevolg: meer ruimte op de vloer, extra kaarten per direct in de verkoop.

Het is een typerende actie van de uiterst sympathieke Glen, de man waar het allemaal om draait bij The Swell Season. Weliswaar is het volgens de geschriften een duo en levert pianiste en zangeres Markéta Irglová wel degelijk een groot aandeel in het mooie geluid van de band, zeker als ze met haar dromerige stem in een paar nummers mag voorgaan, maar live is het lastig om je ogen van de rasmuzikant Glen af te houden. Gisteravond in een bijna muisstil Paradiso was het niet anders.




Het gaat hard met The xx. Na vorig jaar twee keer in de kleine zaal van Paradiso te hebben gestaan, speelden ze gisteravond al in een uitverkochte grote zaal van diezelfde poptempel. En ja, dat kunnen ze aan.

Inmiddels zijn bijna alle muziekliefhebbers het er over eens: het vorig jaar verschenen
titelloze debuutalbum van The xx is een schitterende, intieme plaat. Live daarentegen, zo werd alom geroepen, zou het allemaal wat moeizamer gaan. De brute kwalificatie ‘saai’ werd zelfs al in de mond genomen. Gisteravond ging in een uiterst sfeerfvol Paradiso die vlieger echter totaal niet op.



Het overdonderende optreden op de afgelopen editie van het Lowlands festival gaf het eigenlijk al aan: de Britse rockband Kasabian is misschien wel de beste en spannendste live band van het moment. In een dampend Paradiso werd dat gisteravond nog eventjes hard onderstreept.

Verantwoordelijk voor de Nederlandse verovering is het vorige jaar verschenen album
West Ryder Pauper Lunatic Asylum. Met de voorgaande twee albums werd al een stevige basis gelegd maar lukte het de band niet om de in het thuisland terecht aangemeten status van topact over te brengen naar ons land.

Tot vorig jaar dus. Op het fantastische in elkaar zittende West Ryder Pauper Lanatic Asylum vielen eindelijk alle stukjes op hun plaats. Met een dikke groove, stevige (dance)beats, vuile gitaarpartijen en een flink portie Britse zelfverzekerdheid (arrogantie?) ontstond een rockplaat waar eigenlijk geen enkele muziekliefhebber omheen kon.

Met een stampende setlist bestaande uit het beste van alle drie de albums zag Nederland op Lowlands een band die met vol vertrouwen een tent kwam platspelen. Gisteravond in Amsterdam was het niet anders.



Ruim tweeënhalf jaar na het door de critici goed ontvangen debuutalbum All Hour Cymbals is Yeasayer terug aan het front. De vandaag verschenen plaat Odd Blood kan weleens de definitieve doorbraak voor het Amerikaanse trio betekenen.

Inmiddels weet iedereen het wel: wat vandaag de dag uit Brooklyn komt
is rete hip. Omstreeks 2007 waren het MGMT, Vampire Weekend en Yeasayer die als eerste acts uit dit broeinest van nieuwe, experimentele, opwindende muziek naar voren stapten.

Alsof het zo bedoeld is, presenteren ze alle drie dit jaar een nieuwe plaat. Vampire Weekend consolideert haar positie als vrolijk, afrobeat bandje met het onlangs verschenen Contra, MGMT bouwt de spanning op door een album zonder singles te beloven en Yeasayer, tja Yeasayer… Yeasayer overtreft eigenlijk zichzelf en alle verwachtingen met Odd Blood.



Slechts één album had Ian Brown nodig om een levende muzieklegende te worden. Met zijn band The Stone Roses leverde hij in 1989
een titelloos debuutalbum af dat in thuisland Engeland zo goed als heilig verklaard is. Daarna ging het al snel bergafwaarts met de band en weet weliswaar het solowerk van Ian Brown ook niet altijd te overtuigen, het toentertijd uit de klei getrokken standbeeld van King Monkey staat echter nog altijd fier overeind.

Let wel, we spreken dus voornamelijk over een Engelse verering van Ian Brown. Zoals het met zoveel op en top Engelse iconen gaat (Oasis, The Verve, Blur, Suede) loopt Nederland er beduidend minder warm voor. Een telefoontje naar Paradiso, een kleine drie uur voor het optreden in de Amsterdamse poptempel, onderstreept die constatering. “Er zijn nog 200 kaarten beschikbaar,” is het lichtelijk beschamende antwoord van de kassamedewerker.




Peter Gabriel mogen we gerust een door de wol geverfde muzikant noemen. Hij was frontman bij Genesis, maakte zeven solo-albums en bouwde een flinke livereputatie op. Het is mooi om te zien hoe hij, zelfs op z'n zestigste, nog steeds originele ideeën heeft. Zijn nieuwe album
Scratch My Back is zo'n idee.

Op dit album covert hij namelijk twaalf liedjes van anderen, waarvan het grootste deel waarschijnlijk nog op een speelgoedgitaartje stond te rammen toen Gabriel al met Genesis tourde. Zo komen we bejubelde acts van de laatste jaren tegen zoals Elbow, Regina Spektor en Arcade Fire. En het concept gaat verder dan dit album alleen; elke gecoverde artiest is uitgenodigd een nummer uit de uitgebreide discografie van Peter Gabriel te kiezen en 'terug te coveren'. Later dit jaar verschijnen die nummers op het tweede deel van het project, I'll Scratch Yours.




Met Gorilla Manor leverde Local Natives aan het eind van 2009 een bijzonder sterk album af. Gisteravond stond de band in de uitverkochte kleine zaal van het Amsterdamse Paradiso.

Tegenwoordig ondergaat het folkrock genre met bands zoals
Fleet Foxes, Mumfords & Sons en Midlake een grote revival. Local Natives wordt eveneens in dat hokje gedrukt. Luisterend naar de plaat is dat enigszins begrijpelijk. Weliswaar is de banjo thuisgelaten, maar waarschijnlijk op basis van de grootse harmonieën krijgt het de stempel folkrock.

Maar zoals reeds in de albumreview aangestipt, legt Local Natives duidelijk níet de nadruk op folk, maar op rock. En gisteravond werd dat eventjes hard bevestigd door de band zelf.


Midlake




Wie de laatste jaren de bejubelde albums in de gaten houdt, kan de revival van de folk niet ontgaan zijn. Fleet Foxes brak de ban, Bon Iver werd door iedereen omarmd toen hij uit zijn hutje stapte en in 2009 konden we niet om Mumford & Sons en
Local Natives heen. Met een baard en een houthakkershemd de weidse natuur inlopen om over verloren liefdes te zingen; het mag weer. Midlake toont in 2010 dat ze iedereen een stapje voor zijn.

The Courage Of Others is het derde album van de mannen uit Texas, die we voor het laatst zagen toen The Trials Of Van Occupanther (2006) alom geprezen werd. De nummers klinken verbazingwekkend tijdloos en lijken de aardse elementen te bezingen alsof de bijbel wordt voorgelezen (thinking the world was mine to get lost in / I ran with the freedom and sang in between / For I had the path of wonder there before me). Als een Gregoriaans koor dat de kerk uit is gelopen om bij een kampvuur liedjes te zingen zoals Crosby, Stills, Nash & Young dat anno nu zouden hebben gedaan.



“It might just be the first great album of 2010." BBC Music journalist Lou Thomas
heeft gelijk: debuutalbum Acolyte van Delphic is een bijzonder sterke plaat.

2010 kan weleens een heel mooi jaar worden voor het uit Manchester afkomstig Delphic. Met de steun van de BBC (ze staan op drie in de toonaangevende Sounds of 2010 lijst) gaat het namelijk ineens erg hard met de band.



Met een release in november was het debuutalbum van Local Natives net te laat om opgenomen te worden in de jaarlijstjes van 2009. Dat
Gorilla Manor een van de mooiste platen van 2009 is, staat namelijk als een paal boven water.

Folkrock is wat de mannen van het Amerikaanse Local Natives spelen. Wie niet, zou je tegenwoordig haast zeggen, maar de band voegt zeker iets toe. Vooral voor de mensen die vinden dat Fleet Foxes net iets teveel doorkabbelt, biedt Local Natives een fijne oplossing.

Fleet Foxes, de naam is gevallen. En terecht, want de hemelse harmonieën doen veel denken aan die van dé band van 2008. Het verschil zit hem dus in het tempo. Waar Fleet Foxes de nadruk legt op folk, legt Local Natives die overwegend op rock.

Destijds ook gezien / gehoord

Suggestie CD / EP voor review?
Postadres ASPmusic: klik hier