Kippenvel met The Antlers

Er zijn van die platen die je METEEN bij de strot grijpen. Omdat ze zo schandalig mooi zijn. Vanaf minuut 1. Het dit jaar verschenen Hospice van The Antlers is zo'n plaat.

Bon Iver. Je kunt niet over Hospice schrijven zonder deze bebaarde muzikant op zijn minst te noemen. Er zijn namelijk enkele overduidelijke raakvlakken.

OPGESLOTEN
Eind 2008 schonk Bon Iver ons For Emma, Forever Ago, een plaat die deels opgenomen is in een afgelegen hutje in Wisconsin. Teleurgesteld in de liefde knutselde Justin Vernon (de muzikant achter het Bon Iver pseudoniem) daar met minimale begeleiding en zijn falsetto stem een intieme plaat met onthutsend mooie luisterliedjes in elkaar. Afijn, dit wist u natuurlijk allemaal al.

De grote man achter het New Yorkse trio The Antlers is Peter Silberman. Net als Bon Iver besloot hij zich van de winter op te sluiten voor maximale inspiratie. Klein verschil: hij gebruikte zijn eigen flat, geen hutje op de hei. Ook Peter is gezegend met een falsetto stem waar je haren -waar ook op je lichaam- van rechtop gaan staan. Tot zover de overeenkomsten.

GEVECHT TEGEN KANKER
Waar Bon Iver op zijn plaat worstelt met een ouderwets gebroken hart, wordt op Hospice het aangrijpende verhaal verteld van een man die zijn geliefde het gevecht tegen botkanker ziet verliezen. Een soortgelijke situatie heeft Peter daadwerkelijk in een relatie meegemaakt.

ACHTBAAN
Hospice blinkt uit in wonderschone melodieën met daarover de breekbare stem van Peter. Enkele nummers werken toe naar een emotionele climax waar een band als Arcade Fire groot mee is geworden. De wisseling tussen explosief en ingetogen muziek illustreert op angstaanjagende en indrukwekkende wijze de schommelingen in gevoelens die het centraal gestelde liefdesduo heeft moeten ervaren tijdens het gevecht met fatale afloop.

TRANENTREKKEND
Aangrijpend mooi is 'Kettering' (vernoemd naar het Memorial Sloan-Kettering Cancer Center, een speciaal ziekenhuis). Bijna fluisterend wordt de relatie uit de doeken gedaan: "But something kept me standing by that hospital bed. I should have quit but instead I took care of you. You made me sleep and uneven. And I didn't believe them when they told me that there was no saving you." Hierna ontploft het nummer op bombastische wijze.

Ook de tekst van sleutelnummer 'Two' schept een duidelijk beeld: "In the middle of the night I was sleeping sitting up when a doctor came to tell me, "Enough is enough." He brought me out into the hall (I could have sworn it was haunted), and told me something that I didn't know that I wanted to hear: That there was nothing that I could do to save you. The choir's gonna sing, and this thing is gonna kill you."

Of anders maakt de intro van 'Bear' je ogen wel vochtig. "There's a bear inside your stomach. The cub's been kicking from within. He's loud, though without vocal chords, we'll put an end to him." Overigens lijkt dit nummer meer te gaan over een abortus dan kanker. Alsof dat er ook nog wel bij kan...

Samen met tracks zoals 'Wake' ("Some patients can't be saved, but that burden's not on you. Don't ever let anyone tell you you deserve that.") en 'Epiloge' ("In a nightmare, I am falling from the ceiling into the bed beside you.") is het een conceptplaat die wellicht door mensen depressief genoemd zal worden.

Daar doe je The Antlers toch echt te kort mee. De onvoorwaardelijke liefde is voelbaar. Muziek is emotie, en dit is zo gruwelijk en aangrijpend mooi. Hospice is een juweeltje waar we bijzonder zuinig op moeten.

KETTERING: