Favoriete albums van de 00's van ASP

Het is weer bijna het einde van de maand, dus dat betekent weer een nieuw crewlijstje van ASP. En omdat ook het eerste decennium van de 21ste eeuw bijna ten einde loopt, hebben we deze keer als thema favoriete albums uit de periode 2000-2009 gekozen.

Alle crewleden hebben weer een lijstje gemaakt met hun favoriete albums, en dit keer hebben we zelfs ook nog een gezamenlijke top 10. Na de klik vind je de resultaten.

Top 10 Beste Albums volgens ASP

Dit is de gezamenlijke top 10. Gebaseerd op de lijstjes van de crewleden van ASP die hieronder staan.

1. The Killers - Hot Fuss (2004)
2. Editors – The Back Room (2005)
3. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am... (2006)
4. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)
5. Last Shadow Puppets - Age Of The Understatement (2008)
6. Bloc Party - Silent Alarm (2005)
7. The Strokes - Is This It (2001)
8. Kasabian - Kasabian (2004)
9. Coldplay – A Rush of Blood to The Head (2002)
10. Editors – An end has a Start (2007)

Top 20 van Harm

1. THE NATIONAL - BOXER (2007)

Waarom is The National in godsnaam niet de best verkopende band op deze aardkloot? Ik kan er met mijn goed geschoolde HBO hoofd niet bij. Ik snap het echt niet. Misschien dat de voorgaande platen van The National door de zogenaamde muziekkenners in al hun onuitputtelijke wijsheid als ‘lastig’ of ‘te dertien-in-een-dozijn’ werden betiteld en daarom op een grote, grijze stapel zijn gegooid. Het klinkt mij als totale kolder in de oren, maar goed.

Hoe dan ook, over Boxer valt echt geen verkeerd woord te zeggen. Deze plaat is per-fect. Absoluut volmaakt. Dus heren (en vrouwen?) kenners: Trek ‘m uit die stapel! Blaas het stof eraf en leg hem in je cd speler. Zitten en luisteren. Bij voorkeur met een koptelefoon op en de ogen dicht.

Hoor de piano in opener Fake Empire. Laat je muziekhart de donkere stem van Matt Berninger absorberen wanneer hij op fabuleuze en intrigerende wijze wonderschone zinnen zingt zoals “Turn the light out say goodnight. No thinking for a little while. Let’s not try to figure out everything at once”. Geniet van die subtiele trompetjes die het nummer naar een fan-tas-tisch einde blazen. Zo goed als met ‘Fake Empire’ is er nog nooit een plaat begonnen.

En dit is nog maar het begin. Boxer bevat namelijk louter pareltjes. Nog steeds weet deze plaat mij van begin tot einde te boeien. Aandacht voor al het andere om mij heen verslapt. Ik kan gewoonweg niet anders dan geconcentreerd luisteren naar deze gepassioneerde muzikanten die elk liedje perfect in evenwicht hebben gekregen. Alles klopt gewoon. Over elke noot, elk muziekinstrument, elk woord en elk ritme is nagedacht. Wat rest is totale overgave van de luisteraar. Wees niet bang, het is het waard. The National is geniaal.

Prijsnummers: Alles

2. THE KILLERS - HOT FUSS (2004)

Veel keyboards, pompende drums, makkelijke refreintjes, scheurende gitaren en gierende hormonen definiëren de heerlijke sound van The Killers waar ik destijds als een blok voor viel. Luisteren is als een ware adrenaline injectie.

Vijf jaar verder en de liefde bloeit nog steeds, met als gevolg dat ik nog regelmatig als een volleerd luchtgitarist door de kamer stuiter. Zo simpel is het soms.

Prijsnummers: Jenny Was a Friend Of Mine, Mr. Brightside, Smile Like You Mean It, Somebody Told Me, On Top en Midnight Show.

3. HARD-FI - STARS OF CCTV (2005)

Ja echt, deze plaat hoort snoeihard op deze hoge notering te staan. En de reden is ook gewoon heel simpel: er staan bijna alleen maar uiterst prettig doorstampende kneiters op.

Tijdloos begin ik hem haast te noemen. Vier jaar geleden legde ik hem voor het eerst in mijn speler, en werd ik omver geblazen door de aanstekelijkheid van de songs die in een razend tempo uit je stuiterende speakers worden gespuugd. Halverwege wordt er met de beetje ballad zijnde ‘Move On Now’ gas terug genomen om daarna weer ongegeneerd verder te knallen. Stars Of CCtv is een plaat die ik vandaag de dag nog steeds op zet wanneer mijn humeur een positieve draai nodig heeft. Al meeschreeuwend met een nummer als ‘Hard To Beat’ kan ik de hele wereld weer aan. “You know I love ya! Just wanna touch ya! Stand up, knock me right off my feet! Hard to beat. Hard to beat. Hard to beeeeeeeat!”

Prijsnummers: Cash Machine, Tied Up Too Tight, Hard To Beat, Better Do Better, Feltham Is Singing Out en Living For The Weekend.

04. ARCADE FIRE - FUNERAL (2004)

Overweldigend. Het eerste luisterrondje hakt er meteen goed in. Talking Heads in een bombastisch jasje. Er gebeurt veel. Instrumenten all over the place. Stemmen uit elke hoek. Paniek. Verbazing. Liefde. Dood. Funeral is een plaat die je raakt of niet. Het deed mij in ieder geval bijzonder veel. En nog steeds trouwens.

Zanger Wim Butler klinkt dan ook zo lekker onstabiel. Soms paniekerig, soms geruststellend, soms twijfelachtig en soms weer overtuigend krachtig. Misschien is dat het wel wat mij zo fascineert aan Funeral: deze in bomvolle composities gepropte bewoording van een menselijk leven. Een leven dat hetzelfde einde kent als alle andere. “With my lighning bolts a glowing I can see where I am going to be. When the reaper he reaches and touches my hand.” (fragment uit het epische ‘Wake Up’)

Prijsnummers: Neighborhood #1 (Tunnels), Une Annee Sans Lumiere, Neighborhood #3 (Power Out), Wake Up en Rebellion (Lies)

05. ELBOW - THE SELDOM SEEN KID (2008)

Mijn grote liefde uit 2008. En gelukkig inmiddels van heel veel Nederlanders. Eindelijk, want deze sympathieke gasten uit Manchester verdienen al jaren een miljoenenpubliek. Met deze briljante vierde plaat was er geen ontkomen meer aan. Een aantal onvergetelijke optredens in intieme zaaltjes door heel Nederland en een overdonderd goeie set op Pinkpop 2009 gaven het laatste zetje.

Met de gezellig dikke Guy Garvey aan het roer is Elbow gezegend met een zanger die een bijzonder aangename stem heeft om naar te luisteren. Denk aan Peter Gabriel. Maar net zo belangrijk: Garvey beschikt over de jaloersmakende gave om werkelijk absurd goeie songteksten te schrijven. Deze twee dingen bij elkaar opgeteld geven Elbow een gigantische voorsprong op zo veel andere, leuke bandjes.

Vooruit, een kleine voordracht uit het werk van poëet Garvey: “I plant the kind of kiss that wouldn't wake a baby on the self-same face that wouldn't let me sleep. And the street is singing with my feet and the dawn gives me a shadow I know to be taller. All down to you, dear. Everything has changed.” (fragment uit het ultiem gelukkige ‘Mirrorball’)

Prijsnummers: Starlings, The Bones Of You, Mirrorball, Weather To Fly, The Loneliness Of A Tower Crane Driver, On A Day Like This

06. RAY LAMONTAGNE - TROUBLE (2004)

Sommige mensen zeggen dat hij Jezus met een gitaar is. In de wandelgangen gaat het gerucht dat zijn stem elk gebroken hart kan helen. Weer anderen zeggen dat hij nog nooit een slecht nummer heeft geschreven. Alles wat ik weet, is dat Ray LaMontagne al mijn gevoelige snaren weet te raken. Met bijna elk liedje. Sterker nog, sinds het fe-no-me-na-le concert dat Rayzus dit jaar in Amsterdam gaf, weet ik inmiddels dat zelfs een zucht van de meester kippenvel op mijn armen weet te toveren.

Zijn debuutplaat Trouble is ongekend sterk voor een singer/songwriter. Het daarop op te vinden ‘Jolene’ is misschien wel het mooiste liedje dat deze voormalig schoenmaker ooit heeft geschreven. “I found myself face down in a ditch. Booze in my hair, blood on my lips. A picture of you holding a picture of me in the pocket of my blue jeans. Still don't know what love means. Jolene…” Luisteren is geloven. En bibberen.

Prijsnummers: Trouble, Shelter, Hold You In My Arms, Burn Hannah en Jolene

07. KASABIAN - KASABIAN (2004)

“AAAH! OH COME ON! SAY WE’VE GOT OUR BACKS TO THE WALL!” Het zijn de inmiddels wereldbekende regels uit de arrogante stamper ‘L.S.F. die het dak van elk popzaal weet te blazen. Lowlands kan er inmiddels over mee praten (beste show van de 2009 editie, geen discussie mogelijk). Het debuutalbum van Kasabian is echter meer dan deze crowdpleaser. Het is vooruitstrevend met haar vreemde, groovy combinatie van psychedelica, (indie) rock en electronica. Denk Stone Roses, Oasis en een beetje Pink Floyd. Kortom: dit album is one hell of a fuckin’ trip, mate! Tot slot een geruststelling: het gat dat Oasis dit jaar pas officieel achter liet was natuurlijk al lang gevuld, mensen. Precies: “AH! OH COME ON!”

Prijsnummers: Club Foot, Processed Beats, I.D., L.S.F. (Lost Souls Forever) en Test Transmission

08. INTERPOL - OUR LOVE TO ADMIRE (2007)

Openen met een pareltje, deze plaat doet het met het mysterieuze ‘Pioneers To The Fall’. Het is de break in dit nummer (“You fly… straight into my heart”) en daarop volgende gitaarsolo die het nummer promoveert van super naar briljant. Verder klopt deze plaat gewoon van alle kanten. Melancholisch, sarcastisch, humoristisch en bovenal rockend.

Prijsnummes: Pioneers To The Fall, No I In Threesome, The Heinrich Maneuvre, Pace Is The Trick, Wrecking Ball en The Lighthouse

09. DAMIEN RICE - O (2003)

Oef... Damien Rice, de Ierse troubadour die gezegend is met zo’n hartverscheurend stemgeluid dat hij zelfs de stoerste dokwerker aller tijden naar zijn snotdoek kan laten grijpen. Damien Rice optimaal ervaren is hem live zien. Collectief kippenvel in de zaal bij het fluisteren van “I just can’t take my eyes of you” (The Blowers Daughter), een gezamenlijke rilling bij de hemelse strijkers in ‘Amie’ en samen snotteren bij de ontredderende regels “If it means nothing to you, why do you sing with me at all?” van Delicate.

Prijsnummers: Delicate, Volcano, The Blowers Daughter, Amie, Cold Water en I Remember

10. BLOC PARTY - SILENT ALARM (2005)

Het was wel even wennen, dit debuutalbum. Pas na een draaibeurtje of 10 begon ik door te krijgen dat dit wel een heel lekker en speciaal schijfje was. Inmiddels is er geen weg meer terug; met een heerlijk gitaargeluid, pompende drumpartijen en dansende baslijntjes blijft deze plaat gewoon verdomd catchy. Het pleit voor Bloc Party dat ze met elk album hierna een ander geluid op zoeken, maar het is eigenlijk vrij kansloos: Silent Alarm gaan ze nooit meer overtreffen.

Prijsnummers: Like Eating Glass, Helicopter, Banquet, She’s Hearing Voices, This Modern Love en So Here We Are


11. Kings Of Leon - Because Of The Times (2007)
12. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)
13. Midlake - The Trials Of Van Occupanther (2006)
14. Editors – The Back Room (2005)
15. Maximo Park - A Certain Trigger (2005)
16. Coldplay – Parachutes (2000)
17. Snow Patrol - Final Straw (2003)
18. Kaiser Chiefs – Employment (2005)
19. Amy Winehouse – Frank (2003)
20. John Mayer – Continuum (2006)

Top 20 van Juul

1. Porcupine Tree – In Absentia (2002)
“Donker maar Inspirerend”

Er is één album dat mij helemaal heft weten te veroveren in de jaren ’00, namelijks Porcupine Tree’s meesterwerkje In Absentia. Een mystieke combinatie van een eigenzinnige songwriter, een creatieve drummer, een strakke bassist en mysterieuze geluiden van de synth man. Op dit album laat de band zich van hun beste kant zien met mooie, goed uitgewerkte composities, veel variatie, maar toch ook samenhang, sterke (maar donkere) teksten en prachtige instrumentals. Het creatief gebruik van odd time signatures valt in eerste instantie niet ineens erg op, het is niet verwarrend maar past juist bij de songs waarbij het gebruik wordt. Dit is de meeste perfecte manier om deze (voor het gemiddelde oor) vreemde maatsoorten te gebruiken, daarnaast een samenhang tussen akoestische strums en metal riffs. Verzin het allemaal maar eens. Mijn album van de 2000’s, een creatief meesterwerkje tussen de ruis van zoveel van-hetzelfde-muziek.

Favoriete Tracks: Trains, Sound of Muzak, The Creator Has a Mastertape & Heartattack in a Layby

2. Tool – Lateralus (2001)
“Wiskunde en Kunst”

Tool staat tegenwoordig synoniem voor degelijke progrock. Dit kwam allemaal tot stand in 2001 waar ze met hun pareltje Lateralus vriend en vijand wisten te verbazen. Hoewel ze een paar jaar eerder met Aenema al een beetje de progressieve paden verkend hadden zijn ze met Lateralus op de snelweg beland. Met zeer goede teksten, ritmische uitdagingen, harmonieuze verrassingen weten ze met het nummer Lateralus wiskunde tot kunst te verheven. En de videoclips van Schism en Parabola zijn zowel prachtig als angstaanjagend, evenals het artwork. Met als resultaat een zeer compleet eindplaatje waar het totale product (muziek, artwork, video’s) om van te genieten is .

Favoriete Tracks: Schism, Parabola, The Grudge en Lateralus.

3. Arcade Fire – Neon Bible (2007)
“Krachtige songs overgoten met een bombastische saus”

En ja, ik verkies hun Neon Bible boven hun zo geprezen debuut. Misschien is het meer mijn ding, misschien is het juist dat geweldig leuke experiment met kerkorgels, het opnemen in een kerk, maar bovenal het meest Rock en Roll instrument ooit: De Draailier. De teksten zijn zeer goed uitgewerkt evenals de arrangementen met een koor erbij. Ze wisten ons in 2004 volledig te verrassen met hun debuutalbum Funeral (wat zeker niet slecht is, integendeel zelfs) maar wisten mij in te pakken met Neon Bible, genoeg voor een plaats in de top 3.

Favoriete Tracks: Neon Bible, Intervention, The Well and the Lighthouse en (Antichrist Television Blues)

4. Radiohead – In Rainbows (2007)
“Pay what you want”

De term van de 2000’s is toch wel: een Radioheadje doen. Spinvis deed het, The Charlatans deden het, Nine Inch Nails deed het.
Ra·di·o·hea·den:
Radiohead: experimentele muziekgroep uit Groot Brittanie; Een Radioheadje Doen: een muziekalbum gratis en legaal verspreiden via internet.
Nu brachten ze hem later ook nog fysiek uit, maar ze zorgden wel voor opschudding in de industrie door dit album via hun site ten download aan te bieden en iedereen mocht ervoor geven wat hij wilde. Buiten dit is het een prachtig album dat mij meer aanspreekt dan zijn experimentelere voorgangers: Kid A, Hail to the Thief en Amnesiac.

Favoriete Tracks: 15 Step, Reckoner, Nude en Videotape

5. Pure Reason Revolution – The Dark Third (2006)
“De meeste dromen zijn bedrog, maar deze niet”

De onbekende tussen al die grote namen. Er zullen niet veel mensen zijn die zomaar een nummer op kunnen noemen van deze dame en heren uit het welbekende eiland aan de andere kant van het kanaal. Zelf ontdekte ik deze band toen zij in het voorprogramma stonden van het toen nog minder (maar toch al vrij) bekende Porcupine Tree. Door wat technische problemen viel het geluid soms weg, maar de sound was betoverend. Songwriter Jon Courtney heeft zich laten inspireren door The Dark Third, het gedeelte van het mensenleven dat wij aan slaap spenderen. Veel teksten zijn geïnspireerd naar dromen, evenals de muziek.

Favoriete Tracks: The Bright Ambassadors of Morning, In Aurélia, Apprentice of the Universe en The Twyncyn/Trembling Willows.

6. Muse – Origin of Symmetry (2001)
“Falsetto Pareltje”

Muse weten met hun tweede album een pareltje neer te zetten. Het eerste album was al een lekker voorgerechtje dat gevolgd werd door een spetterend hoofdgerecht genaamd Origin of Symmetry. Een prachtig album dat alle faccetten van de Muse sound gebruikt. Lekker veel arpeggio’s op piano, knallend gitaar geluid en prachtige falsetto gezongen vocal lines.

Favoriete Tracks: New Born, Bliss, Hyper Music en Plug in Baby

7. Regina Spektor – Begin to Hope (2006)
“De kracht van de simpele songs”

Deze dame uit Moskou is gewoon geniaal. Zij maakte al veel naam in de zogenaamde Anti Folk scène door onder andere optredens te doen waarmee ze met 1 hand op de piano zit te spelen en met 1 hand een drumstick vasthoudt waarmee ze op een stoel zit te slaan. Met Begin to Hope werd het allemaal ietsjes serieuzer, maar de pret werd er niet minder om. Gewoon leuke, vrolijke deuntjes, met prachtige teksten die soms wel erg grappige wendingen hebben. “On the radio, We heard November Rain, That solo's really long, But it's a pretty song, We listened to it twice,'Cause the DJ was asleep”

Favoriete Tracks: Samson, Better, Fidelity en On the Radio

8. The Killers – Hot Fuss (2004)
“80’s Revival uit Vegas”

Het eerste nummer dat ik ooit van The Killers horde was Somebody Told Me. Wie zijn die gasten die daar zo in de woestijn met zo’n LED bord lekker staan te rocken. Dat bleken dus The Killers te zijn. De tweede single, Mr Brightside, sloeg weer net zo lekker aan. Dan moet het album toch ook geweldig zijn, of niet? Jazeker wel, een prachtig album dat gewoon energie uitstraalt. De heren hebben daarmee ook hun beste album tot nu toe gemaakt want Sam’s Town (2006) en Day&Age (2008) waren wel lekkere platen maar sloegen niet zo aan als dit pareltje.

Favoriete Tracks: Somebody Told Me, Mr. Brightside, Glamorous Indie Rock & Roll, en Jenny was a Friend of Mine

9. Dream Theater – Octavarium (2005)

“Achtste symfonie van Dream Theater”

Dream Theater heeft al aardig wat plaatjes in het geschiedenisboek van progressieve rock geplakt. Maar waar het voorheen kleine maar degelijke plakplaatjes waren (m.u.v. Images and Words (1992)) mag deze toch pagina vullend zijn. Het album dat een meer symfonische weg bewandelt dan metalvoorganger (Train of Thoughts (2003)) bevat acht tracks, is hun achste album, en heeft veel verwijzingen naar het nummer acht. Zo ook de titel Octavarium die kan slaan op Octa (acht). Octavarium is ook de titel van het meest prachtige nummer dat deze band tot nu toe geproduceerd heeft en het hoogtepunt van dit album is.

Favoriete Tracks: Octavarium, The Root of All Evil en Sacrificed Sons.

10. The Mars Volta – Frances the Mute (2005)
“Gepepperde Progrock op een bedje van Latin”

The Mars Volta staat zou zomaar een vertaling kunnen zijn van: “zoiets heb je nog nooit gehoord”. Het album dat volgens de beschrijvingen uit een aantal nummers, dit is echter alleen uit financieel oogpunt gedaan. Het album bevat gewoon lekker op zijn Jethro Tull’s een nummertje. En wat een pareltje. De knotsgekke progrock die we kenden van De-Loused in the Comatorium (2003) gepaard met flink wat latin invloeden (heerlijk!), een snufje jazz en hier en daar een verschijning van een Red Hot Chili Pepper (John Frusciante op gitaar en Flea op trompet).

Favoriete Tracks: Cassandra Gemini, Cygnus....Vismund Cygnus, Miranda, That Ghost Just Isn't Holy Anymore, The Widow en L'Via L'Viaquez

11. The White Stripes – Get Behind me Satan (2005)
12. Trans Siberian Orchestra – Beethoven’s Last Night (2000)
13. Placebo – Meds (2006)
14. Maroon 5 – Song About Jane (2002)
15. Silverstein – Discovering The Waterfront (2005)
16. Steven Wilson – Insurgentes (2008)
17. Hard-Fi – Stars of CCTV (2005)
18. Fleet Foxes – Fleet Foxes (2008)
19. MGMT – Oracular Spectacular (2008)
20. Green Day – American Idiot (2004)

Top 20 van Marco

1. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, Is What I Am Not
2. Maxïmo Park - A Certain Trigger
3. Bloc Party - Silent Alarm
4. Klaxons - Myths Of The Near Future
5. The Coral - Magic And Medicine
6. The White Stripes - White Blood Cells
7. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement
8. The Music - The Music
9. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand
10. The Mars Volta – De-Loused in the Comatorium

11. Tool - 10.000 Days
12. Editors - The Back Room
13. LCD Soundsystem - Sound Of Silver
14. Radio 4 - Gotham
15. Kings Of Leon - Youth And Young Manhood
16. The Datsuns - The Datsuns
17. Kasabian - Kasabian
18. These New Puritans - Beat Pyramid
19. The Rapture - Echoes
20. Rammstein - Mutter

Top 20 van Spookaap

1. Starsailor - Love Is Here (2001)
2. Travis - The Invisible Band (2001)
3. Elbow - Leaders Of The Free World (2005)
4. Belle And Sebastian - The Life Pursuit (2006)
5. Johan - Pergola (2001)
6. The Decemberists - Picaresque (2005)
7. Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)
8. Midlake - Trails Of Van Occupanther (2006)
9. New London Fire - I Sing The Body Holographic (2006)
10. The Cardigans - Long Gone Before Daylight (2003)

11. Manic Street Preachers - Lifeblood (2001)
12. The Shins - Wincing The Night Away (2007)
13. Arcade Fire - Neon Bible (2007)
14. Guillemots - Through The Windowpane (2006)
15. The Zutons - Who Killed.... The Zutons (2004)
16. Radiohead - In Rainbows (2007)
17. Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)
18. Death Cab For Cutie - Plans (2005)
19. I Am Kloot - Gods And Monsters (2005)
20. Het Zesde Metaal - Akattemets (2008)

Top 20 van Berg

1. The Killers – Hot Fuss [2004]

Volgens OOR horen The Killers niet eens tot de beste 100 platen van de afgelopen 10 jaar. Mag ik dat opvallend vinden? Ja dat mag, zo zou Mart Smeets beamen. Met als belangrijke toevoeging dat dit natuurlijk een kwestie van smaak is. Daarom ben ik zo blij dat we hier op ASP de meest 'favoriete' albums van de jaren '00 behandelen. Het beste album bestaat namelijk niet; muziek is immers geen wedstrijd. Toen bekend werd dat er een zogenaamde 'decade list' van me werd verwacht, schoot direct Hot Fuss door mijn hoofd. En is het niet zo dat de eerste gedachte vaak de beste meest favoriete is? Alle nummers op Hot Fuss klinken, zelfs na ontelbare luisterbeurten, nog even fris en zorgen nog altijd voor een energieke boost.

2. Fleet Foxes – Fleet Foxes [2008]

Mijn absoluut favoriete plaat uit 2008. Met hun oor-strelende harmoniën en pakkende melodielijnen, brengen deze 'folks' mij helemaal in vervoering. Of zoals ik eind 2008 al schreef: Elke keer als ik de plaat draai weten ze me te boeien, beet te pakken en op een andere, bijna hemelse plaats neer te sodemieteren. Geen woord aan gelogen.

3. Coldplay – A Rush of blood to the Head [2002]

Mijn eerste kennismaking met Coldplay was single Clocks. Mijn hemel, wat gebeurde hier? Nog nooit klonk een piano riffje zo lekker aan het begin van een nummer. Maandenlang heb ik met deze track in mijn kop gelopen. Daarna heb ik (uiteraard) ook direct Parachutes aangeschaft, het debuut dat door menigeen als de beste (…) Coldplay plaat wordt gezien. Niet door mij. A Rush Of Blood To The Head is voor mij de absolute favoriet. Komt met name dus door het al eerder genoemde Clocks, maar wat te denken van Green Eyes, God Put a Smile Upon Your Face, In My Place en het nog altijd kippenvel bezorgende The Scientist?

4. Editors – An end has a Start [2007]

Nope, geen The Back Room. An End Has A Start is mijn favoriete Editors plaat. Zo hoor ik de mannen nou eenmaal het liefst: aan de donkere kant, maar toch toegankelijk. En gitaren :).

5. The View – Hats of to the Buskers [2007]

Veertien overheerlijk rock songs, gezongen in dat heerlijk Schotse accent met een smakelijk rauw randje. Nummers als Superstar Tradesman, The Don, Wasted Little DJ's, Claudia en Street Lights knallen bij ons nog altijd het dak eraf.

6. Vampire Weekend – Vampire Weekend [2008]

Ik moet bekennen dat het kwartje er vrij lang over deed om te vallen. Maar toen deze eenmaal viel was het hek van de dam. Het optreden op de laatste editie van Lowlands gaf het laatste zetje naar een top 10 notering in deze lijst.

7. The Enemy – We'll Live and die in These Towns [2007]

Britpop/rock met een rauw randje. Ik ben er gek op. En wat een heerlijk frisse energie straalt er van dit album af! Met de titeltrack kent het album een mooi rustpunt in het midden. Het Magnus Opus van de band.

8. Ray LaMontagne – Gossip in the Grain [2008]

Op nummer 8 een plaat die ik eigenlijk niet eens heel vaak op zet. Zo bang ben ik eigenlijk dat ik hem kapot draai. Een soort verlegenheid dan wel bescheidenheid die ook Ray LaMontagne zelf kenmerkt. Toch is de plaat een grote favoriet van me, wegens de enorme breekbaarheid die er uit straalt, maar tegelijkertijd een vrij aangenaam en prettig geluid laat horen. Met de toeters in You Are The Best Thing begint de plaat zelfs onverwacht feestelijk.

9. Snow Patrol – Eyes Open [2006]

De plaat loopt over met goede popliedjes. Gary Lightbody is een verhalenverteller en dat hoor je. En ook niet onbelangrijk: ik hou ervan.

10. Coparck – The 3rd Album [2007]

Geen Johan of Spinvis voor mij. Coparck is de band die de Nederlandse eer hoog houd. En laten we eerlijk zijn: hun derde album is er één van grote schoonheid. Key woord is hier denk ik subtiliteit. Met Thoughts You Thought You Could Do Without scoort Coparck overigens ook hoog in het klassement van Mooiste Tracknaam van de Jaren '00.

11. The Dykeenies – Nothing Means Everything [2007]
12. Kasier Chiefs – Employment [2005]
13. Maximo Park – A Certain Trigger [2005]
14. The Kooks – Inside in / Inside Out [2006]
15. John Mayer – Continuum [2006]
16. Band of Horses – Cease to Begin [2007]
17. Air Traffic – Fractured Life [2007]
18. Hard-Fi – Stars of CCTV
19. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
20. Acda en de Munnik – Hier Zijn [2000]

Deze moet ik waarschijnlijk even uitleggen. Mijn liefde voor Acda en de Munnik heb ik nog nooit onder stoelen of banken gestoken. Ook nu niet. Hier Zijn is een album vol verhalen. Bij elk nummer luister je naar het verhaal dat wordt verteld. En ik hou van mooie verhaaltjes. Soms ontroering, soms humor, goedgevonden en passende woordspelingen. Voorbeeldje van een tekst? Dat kan. Zet het nummer Als Je Me Morgen Ziet maar eens op en het volgende komt nonchalant langs fladderen: “Is het beter om alleen te verlangen naar jou, dan je te vertellen hoe het is, te verlangen naar jou. Misschien is het beter om iets niet te hebben, dan om het gelijk alweer kwijt te zijn.” Dat is toch heel andere koek dan het kapot gedraaide (en ik geef toe: vrij gezapige) 'cd van jou cd van mij', dacht ik zo. Elke luisterbeurt ontdek ik weer wat nieuws. Het mooie is dat de muziek er naadloos bij aansluit. Vloeiend lopen tekst (verhaal) en muziek in elkaar over. De muziek van Acda en de Munnik kan ik soms maanden naast me neer leggen, om dan plots diverse albums weer grijs te draaien. Naast Hier Zijn is ook het titel loze debuut uit 1997 dan favoriet. En ook van nieuwkomer Jouw Leven Lang Bij Mij ben ik behoorlijk onder de indruk. Ik heb het weleens gekscherend mijn 'mee-groei-muziek' genoemd. Maar goed. Iedere gek zijn gebrek moet je maar denken. Dit zal wel de mijne zijn, denk ik.

Top 20 van Else

The Libertines voeren mijn de lijst aan. Ook al startten The Strokes de nieuwe stroming van bands die ouderwetse punk en rock ’n roll combineerden met garage en rammelende indierock, The Libertines gaven hier een klein jaar later heel eigen Britse draai aan, met die zo typische zwabberende zang, melodieuze liedjes en puntige, poetische teksten over utopia’s en nachtelijk leven. Een nieuwe generatie bands was geboren die onder aanvoering van de Arctic Monkeys en met behulp van het internet en mp3 tijdperk de indiestroming groot maakten. Lang getwijfeld tussen debuut ‘Up The Bracket’ en opvolger ‘The Libertines’ maar Can’t Stand Me Now, Music When the Lights Go Out en What Became Of The Likely Lads gaven de doorslag.

Nummer twee Kasabian is wat mij betreft een buitencategorie. Revivalists van Madchesters baggy psychedelica (Happy Mondays, Stone Roses), gecombineerd met de lads-rock van (wijlen) Oasis. Kasabian houdt alleen en op eenzame hoogte de vlag van de Britse swagger hoog. En beukt ‘m door het plafond. Wat The Strokes en Libertines aan het begin van de jaren nul deden, doen de Editors en Interpol halverwege het decennium opnieuw. Een oude stroming (Joy Division, -vroege- Echo & Bunnymen) combineren met indierock/postpunk en iets nieuws en aansprekends is geboren, met een hele golf hippe bandjes in het kielzog (White Lies, Jetpacks, Boxer Rebellion, Airborne Toxic Event etc..). Niet alleen de songs maar ook de stem en het charisma van Tom Smith laten de balans ver doorslaan ten gunste van de Editors. Hieronder de hele lijst waarin alle jaren van het decennium zijn vertegenwoordig behalve het huidige jaar (het is nog te vroeg om hierover te reflecteren). De lijst bevat 13 Britse bands, 6 Amerikaanse, 1 Nederlandse en 12 debuutalbums. (en -oh shame- geen enkele dame..)

1. The Libertines - The Libertines (2004)
2. Kasabian - Kasabian (2004)
3. Editors - The Back Room (2005)
4. The Strokes - Is This It (2001)
5. The Killers - Hot Fuss (2004)
6. Arctic Monkeys - Whatever People Say.. (2006)
7. The Cribs - Men’s Needs, Womans Needs... (2007)
8. MGMT - Oracular Spectacular (2008)
9. U2 - All That You Can’t Leave Behind (2000)
10. The Streets - Original Pirate Material (2002)

11. Moke - Shorland (2007)
12. The Enemy - We’ll Live And Die In These Towns (2007)
13. The Rifles - No Love Lost (2006)
14. Raconteurs - Consolers Of The Lonely (2008)
15. Ryan Adams - Gold (2001)
16. I Am Kloot - I Am Kloot (2003)
17. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement (2008)
18. The Verve - Forth (2008)
19. Nada Surf - Lucky (2008)
20. Ray Lamontagne - Trouble (2004)

Met welgemeende excuses aan Joe Henry, Band Of Horses en Wilco

Top 20 van Peter

Ik heb voornamelijk gekozen voor albums die voor mij de afgelopen jaren belangrijk zijn geweest. Misschien zijn sommige albums uit mijn lijstje nogal voor de hand liggend, maar dat zijn nou eenmaal platen waar ik in het meeste geval herinneringen aan heb.

1. The Killers - Hot Fuss (2004)
2. Coldplay - A Rush Of Blood To The Head (2002)
3. Editors - The Back Room (2005)
4. Damien Rice - 9 (2006)
5. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement (2008)
6. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)
7. Bruce Springsteen - The Rising (2002)
8. Muse - Origin Of Symmetary (2001)
9. Snow Patrol - Final Straw (2003)
10. Amy Winehouse - Back To Black (2007)

11. Keane - Under The Iron Sea (2006)
12. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
13. Johnny Cash - The Man Comes Around (2002)
14. U2 - All That You Can't Leave Behind You (2000)
15. Fleet Foxes - Fleet Foxes (2008)
16. Regina Spektor - Begin To Hope (2006)
17. Novastar - Another Lonely Soul (2004)
18. The Gaslight Anthem - The '59 Sound (2008)
19. John Mayer – Continuum (2006)
20. MGMT - Oracular Spectacular (2009)

Top 20 van Jelmer

1. The Strokes - Is This It (2001)

OOR en NME plaatsten deze plaat ook al op nummer 1. Ik ben het daarover haarscherp met ze eens. Ik denk al een geruime tijd na over wat de beste albums van de 00's zijn. Ook zeg ik al een geruime tijd tegen vrienden dat Is This It dé plaat van het decennium is. Soms word ik raar aangekeken, maar ik ben blij dat OOR en NME me nu steunen in deze opinie. Waarom Is This It dé plaat is? The Strokes beïnvloedden een volledige generatie gitaarbands, zoals prominente gitaargroepen in de jaren '00 als Arctic Monkeys en Franz Ferdinand, bands die het muzikale klimaat in dit decennium bepaalden. Na een pijnlijk lange tijd van grunge en houthakkersjasjes werden new wave, indierock en post-punk the next big thing. De invloed van The Strokes hierin is groot. Zij waren het die als eerste met strakke broeken gingen rondlopen. Heruitvinders van de skinny jeans? En dát in 2001, ten tijde van de Limp Bizkit-plaag. Is This It geeft op een prachtige manier de verveling van de decadentie van een stad als New York in de 00's weer. Is This It is dé plaat van de 00's.

2. Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (2004)

Ik kan me nog goed het moment herinneren dat ik deze plaat opzette in 2004. Jacqueline is track 1. Het begint vrij rustig, maar plotseling barst het los in waar muzikaal post-punkgeweld. Of ze dé band van Engeland in de 00's zijn valt te betwijfelen, maar hun debuut veranderde het muzikale klimaat definitief. The Strokes gaf hen de aanzet en Franz Ferdinand vaagde een volledige generatie post-grungebands weg en bracht hiervoor art rock van een hoog staaltje.

3. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2005)
De soundtrack van de jaren '00 voor iedereen die van popmuziek hield. Alle hippe jonge mensen in de jaren '00 kennen deze plaat uit hun hoofd. Muzikaal is het een variatie op mijn nummer 1 en 2 in de lijst. De Arctic Monkeys voegden er nog de energie van een jonge generatie tegenaan. Hoe kon je de hype niet geloven?

4. Bloc Party - Silent Alarm (2005)

Bloc Party is altijd een vreemde eend in de bijt geweest en dat siert deze band. Ze gingen niet voor het grote succes, maar voor de progressie in de muziek. En dat maakte van al hun albums altijd weer een avontuur. Het was in de jaren '00 altijd uitkijken naar een nieuw album van Bloc Party. Silent Alarm, hun debuut, is het meest sterke album. Ze experimenteerden met elektronische geluiden en pikzwarte new wave. No future in het Londen van de jaren '00?

5. Animal Collective - Merriweather Post Pavillion (2009)

Tegen het einde van de jaren '00 had de luisteraar genoeg van de gitaarbandjes uit het Verenigd Koninkrijk. Een nieuwe generatie bands kwam op. Animal Collective brengt al het gehele decennium compleet los van elkaar staande, vernieuwende albums uit, maar in 2009 hadden ze met Merriweather Post Pavillion hun definitieve doorbraak. Wat het voor plaat is? Een avant-gardeplaat van een heel hoog niveau, met veel ruimte voor het elektronisch element. En dan brengen ze óók nog singles uit. Albumtrack Brother Sport is het prijsnummer van dit album. Een albumtrack als prijsnummer is iets wat symboliserend is voor deze nieuwe generatie bands. Animal Collective belicht hen op een bijzonder originele en professionele manier.

6. Editors - The Back Room (2005)

Met een new wavehype in de jaren '00 kan een Joy Division van de 21e eeuw niet uitblijven. Het nooit gestreden gevecht was tussen Editors en Interpol. Editors wint deze strijd voor mijn part met The Back Room. Editors weet hiermee een hoopvolle plaat te maken met een donkere sfeer.

7. The Killers - Hot Fuss (2004)

Hot Fuss is ook zo'n waveplaat. Als (Editors) Tom Smith de Ian Curtis van de 21e eeuw is, dan is The Killers-zanger Branon Flowers de Robert Smith van de 21e eeuw. Niet alleen qua stemgeluid, maar ook qua muziek lijkt Hot Fuss op The Cure. Bands in de 21e eeuw maken van het verleden het heden. The Killers doet dat op briljante wijze.

8. Babyshambles - Down In Albion (2005)

Pete Doherty is het drugsicoon van de jaren '00. Althans het mannelijke drugsicoon, laten we mevrouw Wijnhuis niet vergeten. Doherty is een dromer, hij is rock 'n roll, maar bovenal maakt hij prachtige muziek. Dat bewijst hij plaat na plaat, solo, met The Libertines of met Babyshambles. Down In Albion is een perfect voorbeeld van hoe hij zijn ongestructureerde leven omzet in muziek.

9. Jamie T - Panic Prevention (2006)

Een grote stadsplaat voor jonge, onrustige mensen. Met Panic Prevention stool Jamie T mijn muzikale hart. Een paar jaar na dato staat de plaat nog steeds vaak aan. Waarom? Omdat Jamie T energieke rapmuziek combineert met post-punk. Hij wordt wel een éénmanspersoons Arctic Monkeys te zijn. Voeg daar The Streets aan toe en je hebt Panic Prevention, het meesterwerk van Jamie T.

10. Arcade Fire - Funeral (2004)

Één van de topalbums van de 00's is deze briljante schijf van Arcade Fire. Een indierockplaat die niet alleen muzikaal interessant is, maar ook bijzonder mooi is. Dit is muziek die in cultfilms terug gaat komen. Funeral is briljant en is een klassieker.

11. Razorlight - Up All Night (2004)
12. Coldplay - Parachutes (2000)
13. Red Hot Chili Peppers - By The Way (2002)
14. MGMT - Oracular Spectacular (2008)
15. Pigeon Detectives - Wait For Me (2007)
16. Mystery Jets - Making Dens (2006)
17. Regina Spektor - Begin To Hope (2006)
18. The Kooks - Inside In/ Inside Out (2005)
19. Five 'o Clock Heroes - Bend To The Breaks (2006)
20. Vampire Weekend - Vampire Weekend (2008)

Top 10 van Lady Weatherby

Om maar meteen tekst en uitleg te geven bij mijn top tien. Voor 2007 hield ik me bezig met hele andere dingen dan muziek. Hierdoor is mijn lijstje van de jaren ’00 nogal een lijstje van de jaren 2007 tot nu.

1. Editors – The Back Room / An End Has A Start / In This Light and On This Evening

Mijn lijstje begint voor mij als trouwe E D I T O R S aanhanger meteen met een moeilijke keuze. Ik kan toch moeilijk kiezen tussen de drie albums? En kan ik het maken om E D I T O R S op de eerste drie plaatsen in m’n top 10 te zetten? Voor mij heeft ieder E D I T O R S album iets bijzonders, en met ieder album heb ik op een andere manier een speciale band. Daarom zet ik gewoon brutaal alle drie de albums op één. Gewoon omdat het kan…

The Back Room: Ik had even tijd nodig om aan dit album te wennen. Ik viel eigenlijk eerst voor AEHAS voordat ik verder ging kijken naar het overige oeuvre van de heren uit Birmingham. The Back Room heeft pakkende ritmes en sterke teksten die op meerdere manieren te interpreteren zijn. Toch is het anders dan AEHAS, het is simpeler en pakkender. Ook is het album naar mijn idee donkerder dan z’n opvolger. Mooiste nummers van het album zijn zonder twijfel ‘Fall’ en ‘Open Your Arms’. De opbouw van langzame bijna-ballad naar een wall-of-sound spreken mij heel erg aan in deze nummers. Hoewel ze tegenwoordig niet standaard op de setlist staan komen beide nummers live ook uitstekend uit de verf (dan al niet beter dan op het album).

An End Has A Start: Voor mij de blauwdruk van een goed album. Natuurlijk ben ik lichtelijk bevooroordeeld omdat het E D I T O R S betreft, maar desalniettemin is dit het album wat me totaal verslaafd maakte aan de band. Van epische nummers zoals Smokers of The Racing Rats naar de kleine intiemere nummers zoals Well Worn Hand of Push Your Head. Door velen verguist als het meest gladde album van E D I T O R S, maar voor mij toch nog altijd het beste. En dat heeft ook te maken met de persoonlijke band die ik met dit album heb. Toch moet ik stiekem bekennen dat ITLAOTE aan een stevige opmars bezig is.

In This Light and On This Evening: Met het laatste album van E D I T O R S is het simpel. You love it or you hate it. Tom Smith zei voorafgaand aan de release van de plaat dat het de fanbase in tweeën zou verdelen, en daarmee was geen woord teveel gezegd. Gelukkig bevind ik me in het kamp van de ‘lovers’. Wat ITLAOTE voor mij zo mooi maakt is de live opname van de zangpartijen. Waar de zangpartijen op The Back Room of An End Has A Start mooi gepolijst zijn is het op ITLAOTE rauwer, en daarmee ook emotioneler. Mooi voorbeeld daarvan is Papillon. De woorden worden in het eerste couplet bijna uitgespuugd. Het album is een prachtig donker geheel, met strepen zonlicht die door de gitzwarte wolken breken. Voor mij is ITLAOTE als een donkere winternacht. Met opener ITLAOTE valt de duisternis, die zwarter en zwarter wordt en pas met Walk The Fleet Road weer opklaart naar een mistige morgenzon.

2. Elbow – The Seldom Seen Kid

Prachtig album met veel diepgang. Zo zou ik The Seldom Seen Kid typeren. Elbow was al een tijdje onderweg in de muziekbusiness voordat ze met deze doorbraak plaat kwamen, en de weg ernaartoe is ook schitterend. Maar als ik dan toch een album van Elbow in m’n top 10 moet zetten wordt dat zonder twijfel de laatste. Pareltjes op deze schijf zijn voor mij ‘The Loneliness of a Tower Crane Driver’ en ‘Some Riot’. Het is voor mij geen verrassing dat juist deze plaat voor de grote doorbraak heeft gezorgd. Natuurlijk sommigen zullen zeggen dat de muziek erop te ‘makkelijk’ en te ‘commercieel’ is in vergelijking met bijvoorbeeld ‘Cast of Thousands’. Daar ben ik het volstrekt niet mee eens. Elbow laat op dit album zien dat muzikaal simplisme (heel nummer met maar 2 akkoorden) met poëzie thuishoort in de hoogste regionen.

3. The Killers – Sam’s Town

Eigenlijk als ik nu eerlijk naar m’n lijstje tot nu toe kijk ga ik gewoon m’n favoriete bands af en zoek ik van hen het beste album uit. Ik kom dan nu ook automatisch uit bij The Killers. De band begon voor mij meteen goed met een knaller van een album. Instant klassiekers als ‘Somebody Told Me’ en ‘Smile Like You Mean It’ blijven zelfs na jaren nog leuk en interessant. Toch vind ik persoonlijk het tweede album net iets sterker. Er zit meer muzikale variatie in en er is naar mijn idee meer over nagedacht. Uitschieters zijn voor mij ‘Bones’ en ‘Read My Mind’. Nu weet ik dat het gros het hier niet mee eens zal zijn. Maar op de een of andere manier heb ik een zwak voor tweede albums die door de rest van de planeet verguist worden.

4. Death Cab for Cutie – Narrow Stairs

Death Cab had al een plaatsje in m’n hart veroverd toen ze in 2008 met dit album kwamen. Waarom ik dan toch voor Narrow Stairs ga in plaats van voor bijvoorbeeld Transatlanticism? Eigenlijk weet ik dat niet precies. Noem het een gevoel. Death Cab heeft eigenlijk non-stop heerlijke platen afgeleverd die allemaal iets in me losmaken. Toch geven de nummers op Narrow Stairs mij het warmste gevoel. Nummers als ‘Grapevine Fires’ en ‘Your New Twin Sized Bed’ zorgen er eigenlijk altijd voor dat ik moet glimlachen als iTunes ze shuffelt. De diepzinnige maar toch luchtige teksten van Gibbard zijn heerlijk om op weg te dromen. ‘You look so defeated lying there in your new twin sized bed. With a single pillow underneath your single head’.

5. The Last Shadow Puppets – The Age of the Understatement

Ja, geen Arctic Monkeys in mijn lijst. Ik heb het niet zo op de poolaapjes. Niet helemaal mijn ding zou ik zo zeggen. Toch ben ik wel gecharmeerd van Alex Turner’s dichtkunsten. Gelukkig voor mij besloot de heer Turner met een sideproject te komen. Een sideproject wat precies in mijn straatje past. Poëtische teksten met heerlijke harmonieën. Uitgevoerd door een heus orkest! Wat wil ik als ‘klassiek geschoold’ musicus nou nog meer?! Daarom ook zonder twijfel een plaatsje in mijn top 10 voor The Last Shadow Puppets. Favorieten van het album zijn ‘Seperate and ever Deadly’ en ‘My Mistakes Were Made For You’. Lekker meebrullen in de auto, met zang en violen welteverstaan.

6. Adele – 19

Wat een stem, wat een wijf! Adele zong zich meteen een weg mijn hart binnen met haar album 19. Ze valt totaal uit de toon bij alle bandjes die in mijn top 10 prijken. En dat is nou juist haar kracht. Als je mij op deze manier kan overtuigen om naar lichte pop/jazz te luisteren heb je gewoon een puik album afgeleverd. Persoonlijk favoriet is nog steeds ‘Hometown Glory’.

7. Interpol – Our Love to Admire

Ja, ik weet het, ik heb een zwak voor alles wat een diepe stem heeft en zingt over zware thema’s. Toch had ik even tijd nodig om destijds te wennen aan dit album van Interpol. Opener ‘Pioneer to the Falls’ komt meteen al vervreemdend binnen. Deze lijn wordt voor mijn gevoel doorgetrokken door het album heen. Toch blijft het hangen, en kom ik steeds weer terug naar het album. Daarom zonder twijfel een plaatsje voor Interpol in deze top 10. Niet zo lekker als Joy Division of E D I T O R S maar zeker een stuk fijner dan 98% van de muziek out there.

8. Elbow – Leaders of the Free World

Eigenlijk kon ik het niet laten om toch nog een tweede Elbow in mijn lijst te zetten. De band is gewoon té goed. Het derde album ‘Leaders of the Free World’ staat voor mij maar een stukje beneden het niveau van ‘The Seldom Seen Kid’. Bijna net zo hypnotiserend met nummers zoals ‘The Stops’ en ‘Great Expectations’. Ik mag hopen dat de heren uit Manchester snel weer de studio induiken want als ze zo doorgaan komt het volgende album misschien wel met stip binnen op 1.

9. We Are Scientists – With Love and Squalor

Lekker ongecompliceerde indiepop die je op je stoel doet stuiteren, dat is het debuut van We Are Scientists. Naja, debuut…Hiervoor hadden ze al wat uitgebracht maar daar willen de heren liever niet aan herinnerd worden. De band is nooit echt groot geweest of geworden in Nederland, maar spelen in Groot-Brittannië op redelijk grote podia, en mogen zich tegenwoordig zelfs Britse comedy-acteurs noemen. Persoonlijk ben ik niet heel gecharmeerd van de meest recente uitspattingen van de mannen, maar ‘With Love and Squalor’ blijft gewoon wel een lekker album. Bijna een blauwdruk van wat er verwacht wordt van een indiepop bandje.

10. The Maccabees – Wall of Arms

Eigenlijk is het oneerlijk om The Maccabees nu al in deze top 10 te zetten, maar ik kan het gewoon niet laten. Het album heeft mij gegrepen zoals nog geen ander heeft gedaan het afgelopen jaar. Catchy als een motherfucker zegt onze Big Cheese zo nu en dan wel eens. En ik denk dat ik nu begrijp wat hij daarmee bedoelt. Wat een heerlijke plaat. Moeilijk om uit te zetten. Persoonlijke favoriet: ‘Wall of Arms’. Ook live zeer aan te raden. Nu is het alleen nog afwachten of The Maccabees het verdienen om in zo’n korte tijd meteen al in deze lijst te komen. Ik kan immers nog niet zeggen of het album de tand des tijds een beetje zal doorstaan. Ik hoop het in ieder geval wel. Bladeren op ASPmusic
Vooruit > 'Marina and the Diamonds goes Hollywood'
Achteruit < 'Uitnodiging aan alle ASP-lezers'