Tag Archives: Editors
2009 – Van Is This It naar This Is It
In 2009 wordt duidelijk dat de Amerikaanse muziekgolf geen tijdelijke hype blijkt te zijn. Er verschijnen dit jaar weer een heleboel nieuwe titels vanuit de scene in Brooklyn. Tegelijkertijd hebben deze groepen invloed op bands elders in de wereld, die ook langere, moeilijkere platen gaan maken.
Dit is het laatste artikel uit de best of 00’s-reeks. Daarom dat ik uiteindelijk op de vraag in ga welke artiesten uiteindelijk de helden van het decennium zijn voor de generatie die in de jaren ’00 jong is.
Maar laten we het eerst nog eens hebben over 2009, met de commotie rondom het liedje Hallelujah en het afscheid van Krezip, dat voor sommigen een ramp is en voor anderen een verlichting. In 2009 nemen we ook afscheid van de King Of Pop en van de Nederlandse zanger die stelt dat je niet kunt houden van de zon. 2009: van Animal Collective tot Ramses Shaffy.
Lees verder
2005 – goede doelen naast pophypes
Het is 2005 en het is definitief: new wave is hip en nu metal behoort tot het verleden. In 2005 zitten we midden in de tijd van de rammelende Britse gitaarbandjes.
Bovendien gaan we in 2005 massaal voor het goede doel. Het is namelijk ook het jaar van Live 8. 2005: van Bloc Party tot Bob Geldof.
Tussen al de niets-aan-de-hand-britpop-gitaarbandjes duikt één band op die vanaf debuutplaat Silent Alarm (2005) voor een vernieuwend geluid gaat. De doorbraak van Bloc Party (rechts) is in 2005 een feit. Zanger Kele Okereke is vanaf dag één kritisch over de nieuwe golf Britse gitaargroepen. Tegelijkertijd snapt hij niet zoveel van The White Stripes, die oude apparatuur gebruiken om een jaren ’70-geluid te creëren. Okereke is één van de weinigen in de jaren ’00 die niet naar het verleden kijkt, maar naar de toekomst. Zijn band combineert het meest donkere van de jaren ’80 met moderne elektronica. Deze elektronica zal in latere albums steeds meer naar voren komen. In 2005 danst iedereen voor het eerste op de dansbare klassieke Silent Alarm-singles, zoals Helicopter en Banquet.
Bloc Party wordt in OOR eens als volgt beschreven: Franz Ferdinand is fan van Bloc Party, maar Bloc 
Party niet van Franz Ferdinand. Naar het tweede Franz Ferdinand-album You Could Have It So Much Better (rechts) zal Okereke dus niet veel hebben geluisterd. Ondanks de indiehits Do You Want To en The Fallen valt het album enigszins tegen. Franz Ferdinand is één van de eerste post-punkrevivalbands die een ‘moeilijke tweede’ uitbrengt. Die ‘moeilijke tweede’ die vaak tegenvalt zou wellicht iets met de kwaliteit van deze bands of met de grote druk waaronder ze opereren te maken kunnen hebben. Waarschijnlijk heeft het echter meer te maken met het popjournaille, dat in de jaren ’00 steeds hypegevoeliger wordt en achter bandjes aanrent. Vaak komt het er bij het tweede album achter dat ze iets té enthousiast zijn geweest.
En welke aap schreeuwt daar in de low budgetclip van zijn bandje heel hard ‘don’t believe the hype’, terwijl hij zingt over meisjes die er goed uitzien op de dansvloer? Alex Turner (rechts) heeft in 2005 al goed door hoe de popwereld werkt. Misschien dat hij daarom de grootste songwriter van de jaren ’00 zal worden. 2005 is voor zijn Arctic Monkeys het jaar vóór de release van hun fenomenale debuutalbum, maar het jaar waarop het publiek voor het eerst kennis maakt met de apen, door de inmiddels klassieke single I Bet You Look Good On The Dancefloor.
Maar wat zijn dan die bands die enorm gehypet worden? Over de nummer 1 van de 3Voor12 Song van het Jaar schrijft 3Voor12 ‘Oh My God! It’s the Kaiser Chiefs!’ Een typische gehypete reactie (ook al is dit meer een woordgrapje) op een gehypete band. Kaiser Chiefs‘ album Employment is in 2005 een grote sensatie. De singles Oh My God en Everyday I Love You less And Less overstijgen zelfs de cultstatus. Ook de debuutalbums Stars Of CCTV van Hard-Fi (met de single Hard To Beat) en The Bravery van The Bravery (met de single An Honest Mistake) laten veel stof opwaaien. Stuk voor stuk zijn het goede albums, maar nieuwe releases van deze bands vallen stuk voor stuk tegen.
De meest gehypete zanger van de jaren ’00 brengt in 2005 desondanks een album met zijn nieuwe band Babyshambles (rechts) uit. Pete Doherty zit niet lang stil na zijn gedwongen vertrek uit The Libertines. De tabloids geeft hij nieuw materiaal door met topmodel Kate Moss een relatie te krijgen. Ze mag zelfs meezingen op Babyshambles’ debuutalbum Down In Albion. MTV bedient hij verder met de woorden Fuck Forever. De muziekpers mag dan vervolgens zijn nieuwe plaat tot de grond afkraken, soms begrijp je als muziekliefhebber niet waar al dat negatieve geluid vandaan komt. Later in de jaren ´00 zal ik het niet begrijpen met Five ´o Clock Heroes´ debuutalbum Bend To The Breaks en in 2005 begrijp ik het niet met Down In Albion. Een bijzonder sterke plaat, die een goed beeld geeft van dé rock ´n roll junkie van de 21e eeuw.
Coldplay brengt datzelfde jaar X & Y uit. Als a Rush Of Blood To The Head al niet hun doorbraakplaat is, dan is X & Y het wel. Ook in de top 40 bewijst Coldplay de nieuwe U2 te zijn met de singles Speed Of Sound en Fix You. Hitsingle Talk staat zelfs vier weken op nummer 1.
Met al dat aan de jaren ’80 refererende gitaargeweld mag de terugkeer een echte eightiesband natuurlijk niet achterblijven. Gang Of Four heeft in 2005 een comeback. Op een geheel verkeerde manier, maar met een leuk verhaal. Zanger Jon King hoort op een dag vanuit zijn zoontjes kamer muziek die sterk lijkt op zijn eigen muziek. Hij besluit te kijken welke plaat er op staat. De plaat die zo op zijn ex-band Gang Of Four lijkt heet By The Way en is van de Red Hot Chili Peppers. Hij is verrast en komt er al snel achter dat zijn muziek weer een grote inspiratiebron is voor veel nieuwe bands. De sound van zijn band is weer actueel. Gang Of Four komt weer bij elkaar. In 2005 verschijnt het album Return The Gift (rechtsboven), naar het nummer op Gang Of Four’s debuutalbum Entertainment! Op Return The Gift staan uitsluitend opnieuw opgenomen versies van Gang Of Four-klassiekers. Dit doet de band omdat ze van mening is dat de Gang Of Four-nummers muzikaal weer actueel zijn, maar de productie te gedateerd is om een nieuw publiek te bereiken. Al klinken de nieuwe versies van klassiekers als Damaged Goods en Natural’s Not In best goed, toch hoort de Gang Of Four-fan liever de originele opname. Professional suicide?
Een jonge generatie loopt er in ieder geval niet mee weg. Die danst liever op het door Gang Of Four beïnvloedde The Rakes. Hun album Capture/ Release en de singles 22 Grand Job en Retreat zijn festivalhits.
Een nieuwe band in de categorie ‘the new Ian Curtis’ is Editors (rechts). Hun singles Munich en Bullets zijn een sensatie en hun debuutalbum The Back Room bewijst dat Editors geen eendagsvlieg is. Ook Maxïmo Park is één van de spannende nieuwe groepen in 2005, met hun debuutalbum A Certain Trigger en de single Apply Some Pressure die zelfs nog bepaalde mensen beïnvloedde voor de naam van hun weblog. De meest spannende groep in dit rijtje is echter LCD Soundsystem. Hun gelijknamige debuutplaat komt tegelijkertijd met de herwaardering van de punkfunk uit: dit valt te omschrijven als een dansbare, hoekige mix van punk en funk. Yeah en Daft Punk Is Playing At My House zijn zelfs in 2009 nog extreem hippe tracks.
2005 is ook het jaar van Live 8, het vervolg op Live Aid in 1985. Bob Geldof stelt dit maal onder meer als doel om druk uit te oefenen op de G8 om handelsbelemmeringen op te heffen die nadelig zijn voor ontwikkelingslanden. Het resulteert in fenomenale optredens. U2 en Paul MCCartney spelen samen het nummer Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. Elton John gaat met Pete Doherty (rechts) in duet in Children Of The Revolution. Uiteraard wordt het weer een groot spektakel rondom Doherty. Of hij dronken op het podium is of niet blijft even in het midden. Het is al een wonder dat hij is komen opdagen. Al met al biedt Live 8 een podium voor vele nieuwe groepen (The Killers, Razorlight, Keane) naast de oude garde (Deep Purple, Pink Floyd, The Who).
In Amsterdam zijn drie jongens er overigens niet helemaal bij. Watskeburt?! De Jeugd van Tegenwoordig staat drie weken op nummer 1 met deze single. De groep rapt een heel album (Parels Voor De Zwijnen) vol met zelfbedachte hiphoptaal. Watskeburt?! is daar een perfect voorbeeld van. ‘Watkeburt’ wordt bovendien een echte uitdrukking in het Nederlands. Zo kan het zo voorkomen dat je in 2005 op vakantie op de camping 
bij de toiletten een bijna veertigjarige man tegenkomt die er plotseling ‘watskeburt’ uit floept. Het overkwam mij en het zal niet de bedoeling zijn geweest van Willie Wartaal, P. Fabergé en Vieze Fur, zoals de bandleden zichzelf noemen. Wel is het een bevestiging dat label Top Notch één van de meest belangrijke labels is in de jaren ’00. Top Notch scoort met nog veel meer Nederhopnamen, waaronder Kubus & Bang Bang, Dio, The Opposites en Kempi.
Enorm populair in de jaren ’00 is verder Jack Johnson (rechts). Zijn tracks staan gelijk aan zon, strand en zee. Maar wat wil je ook? De zanger woont zelf op Hawaï. Hij brengt een aantal albums uit in de jaren ’00, maar het in 2005 verschenen In Between Dreams blijft het beste bij, vanwege de zomerse hitsingle Sitting, Waiting, Wishing. Ook uit 
2005 en niet te vergeten: het album Illinoise van Sufjan Stevens. Een typisch OOR-album: populair onder het popjournaille, maar een jonge generatie zegt het weinig.
Meer opvallende singles in 2005 zijn van Voicst (Dazzled Kids), KT Tunstall (Suddenly I See) Tom Vek (I Ain’t Saying My Goodbyes), The White Stripes (My Doorbell), Gorillaz (Feel Good Inc.), The Tears (Refugees), Death Cab For Cutie (Soul Meets Body), The Coral (In The Morning), The Dead 60s (Riot Radio), Razorlight (Somewhere Else), The Kills (The Good Ones), New Order (Krafty), Nizlopi (JCB Song), The Departure (Lump In My Throat), Test Icicles (Circle. Square. Triangle) en Shout Out Louds (The Comeback).
Op commercieel gebied is 2005 het jaar van Gold Digger, de single van Kanye West (rechts) en Jamie Foxx. Weer een andere rapper vraagt aan Eminem hoe hij hip kan blijven onder 
een nieuw publiek. De single Switch van Will Smith wordt een groot succes. Madonna heeft de oudgedienden van ABBA nodig als sample voor haar single Hung Up en Eminem heeft Martika als sample nodig voor de hitsingle Like Toy Soldiers. Een lokaal probleempje doet zich vanaf 2005 ook voor: Nederlandstalig. De Toppers geven in 2005 hun eerste concert. Bovendien is de grootste hit van 2005 in Nederland Geef Mij Je Angst van Guus Meeuwis, wat hij met zijn zachte G nog knap heeft gecoverd, aangezien het origineel van de in 2004 overleden Jordanese zanger André Hazes is.
Top 10 Jaaroverzicht Top 40 van 2005:
1 Guus Meeuwis – Geef Mij Je Angst
2 James Blunt – You’re Beautiful
3 Shakira – La Tortura
4 Racoon – Love You More
5 Anouk – Girl
6 Daniel Powter – Bad Day
7 Sugababes – Push The Button
8 U2 – Sometimes You Can’t Make It On Your Own
9 De Jeugd Van Tegenwoordig – Watskeburt?!
10 Kelly Clarkson – Since U Been Gone
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2005:
1 Kaiser Chiefs – Oh My God
2 dEUS – 7 Days, 7 Weeks
3 Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out)
4 Editors – Munich
5 The White Stripes – My Doorbell
6 Franz Ferdinand – Do You Want To
7 Gorillaz – Feel Good Inc.
8 De Jeugd Van Tegenwoordig – Watskeburt?!
9 Sufjan Stevens – Chicago
10 Coldplay – Speed of Sound
Bloc Party
Banquet
Franz Ferdinand
Do You Want To
Arctic Monkeys
I Bet You Look Good On The Dancefloor (live)
Kaiser Chiefs
Oh My God
Maxïmo Park
Apply Some Pressure
Elton John & Pete Doherty
Children Of The Revolution (live op Live 8)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
Editors in De Melkweg (08/11/2009)
Synthesizers. Tegenwoordig het codewoord bij een concert van de Britse gitaarband Editors. Drie van die voorheen zo vervloekte, maar vandaag de dag door veel bands innig omarmde dingen stonden er gisteravond op het podium van de Amsterdamse Melkweg.
Nieuw geluid of niet; de kaartjes voor dit optreden waren binnen luttele minuten uitverkocht. Ook de nieuwe plaat In This Light And On This Evening verkoopt als een malle. Tenzij de band ineens het briljante idee krijgt om nu ook de wondere wereld van de Schlagermuziek te gaan verkennen, kunnen deze mannen dus weinig mis doen bij het Nederlandse publiek.
OPWARMEN
Met Wintersleep en The Maccabees waren twee voorprogramma’s meegenomen naar de hoofdstad. Om nog maar eens aan te geven hoe groot Editors momenteel is.
Met name The Maccabees als warm-up act is niet verkeerd. Met het dit jaar verschenen Wall Of Arms heeft deze band namelijk één van de beste rockalbums van het jaar gemaakt. Ook hun optreden op de afgelopen editie van Lowlands was er eentje om in te lijsten.
8 november 2009 was helaas niet een beste dag voor The Maccabees. Het geluid was slecht geregeld en zanger Orlando Weeks was vaak niet te horen. En wanneer hij wel over het geluid heen kwam, klonk hij enigszins vermoeid.
Bijzonder vervelend, want zijn uniek stemgeluid is een belangrijke factor in het steeds groter wordende succes van de band. Halverwege de set viel gelukkig verbetering op te merken en werd er met het sterke ‘Love You Better’ bijzonder fijn afgesloten. Ondanks de technische problemen ruik je gewoon aan alles dat ze moeiteloos een zaal als De Melkweg kunnen plat spelen. Mits ze in topvorm zijn…
IN DIT NIEUWE LICHT
Iets voor half 10 werden dan eindelijk de synthesizers aangeslagen. Met de zware, onheilspellende titeltrack ‘In This Light and on This Evening’ als opener was de sfeer meteen gezet. De band is trots op het nieuwe geluid en steekt dat duidelijk niet onder stoelen of banken.
Uiteraard is het niet alleen die nieuwe plaat die De Melkweg heeft vol gekregen. Sterker nog, waarschijnlijk is het zelfs maar voor een klein beetje de reden. Nee, het hedendaagse succes van Editors drijft nog steeds op dat ene doorbraakalbum uit 2007 met al die grootse crowdpleasers: An End Has A Start.
De band snapt dit en pompte na die intense opener meteen het ronkende ‘Bones’ de zaal in. Het was de formule van deze avond: een nieuw nummer afgewisseld met een door het publiek hartstochtelijk meegezongen rockanthem in de vorm van ‘Smokers Outside The Hospital Doors’, ‘The Racing Rats‘, ‘Escape The Nest‘ en ‘An End Has A Start‘.
Van het nog steeds sterke debuutalbum The Back Room (2005) mochten uiteraard ‘Munich‘, ‘Blood’, ‘Lights‘, ‘Bullets‘ en ‘Fingers in the Factories’ niet ontbreken. Het ook van die plaat afkomstige ‘Camera’ werd succesvol een iets dikker synthesizerjasje aangemeten.
WEER SPANNEND
Behalve een paar briljante nieuwe nummers, zorgt de nieuwe plaat eveneens voor een welkome frisse wind door de setlist. Vooral als je Editors al een paar keer live hebt mogen aanschouwen (iets wat al gauw mogelijk is in Nederland), ligt de verzadiging op de loer. Zanger Tom Smith die zijn spastische handgebaren maakt en stoer zijn gitaar boven zijn hoofd houdt; we hebben het allemaal al zo vaak gezien.
Het waren de spannende uitvoeringen van het nieuwe werk die de avond écht speciaal maakten. Neem bijvoorbeeld de voortreffelijke uitvoeringen van ‘The Boxer’, ‘The Big Exit’ en ‘Walk The Fleet Road’. Als een dik deken viel het donkere geluid over het inmiddels weer stilstaande publiek. Intens, mysterieus en bovenal angstaanjagend goed.
‘Eat Raw Meat = Blood Drool’ was een ander hoogtepunt. Met de woorden YOU, HIM en HER afgewisseld met SELF en HEATLTH op het grote scherm achter de band overdonderde het nummer en klonk het overtuigender dan op plaat. Hoorbaar aan de zaal is het overigens nu al een favoriet van het publiek.
The Killers deden het met ‘Human’ en Editors met ‘Papillon’: knallen met een nummer dat lijkt op een dance remix. Het was de geslaagde afsluiter die -zoals verwacht- de zaal voor de laatste keer deed ontploffen. In een stadion, kleine zaal of op een festivalweide: springen zul je. “It kicks like a sleep twitch!”
Gezien: Editors in de Melkweg te Amsterdam, 8 november 2009.
Editors live zien:
9 november 2009: De Oosterpoort, Groningen
11 november 2009: 013, Tilburg
1 mei 2010: Heineken Music Hall, Amsterdam
