Tag Archives: Local Natives
WU LYF komt er aan
Hoog op de hip new music radar: WU LYF. Begin juni verschijnt hun debuutalbum Go Tell Fire To The Mountain en de verwachtingen zijn hoog gespannen.
Ze komen uit Manchester, de stad van bands als The Smiths, The Stone Roses, Oasis en Happy Mondays. Je hebt er geen flikker aan, maar ik wil het toch even gezegd hebben. Het is zo’n mooi rijtje. Overigens komen The Freezing Frogs, Hermans Hermits en The Mint Turtles ook uit de Britse textielstad, maar dat lees je toch minder vaak.
Hoe dan ook, WU LYF is heet.
Alleerst de naam. Die staat voor World Unite / Lucifer Youth Foundation. Prima, moet kunnen, het is immers 2011.
De band verwoordt het zelf op deze manier: “WU LYF is nothing, four dumb kids calling out heavy longings for a place to call home, two brothers greet two brothers and play heavy pop.” Makkelijker kunnen wij het ook niet maken.
Wie die vier domme gastjes zijn, is eveneens onduidelijk. De identiteit van de band blijft in nevelen gehuld, zoals men in het Nederlands persbericht uiterst poëtisch tracht te zeggen.
En dan de muziek.
Onze Nederlandse collega’s van 3voor12 halen Local Natives, Swans, Happy Mondays (uit Manchester!), Fleet Foxes en zelfs –wait for it– Kings Of Leon erbij. File Under doet met ‘de psychedelische versie van Vampire Weekend’ een aardige duit in het zakje. Tot slot rept het persbericht over ‘indierock met als kenmerkende factoren als krakende vocalen, tropische percussie en een ouderwets kerkorgel’.
Prima, mag allemaal. En het is ook wel logisch. In de op het www te vinden tracks hoor je het er allemaal wel in terug. Weliswaar soms wat moeilijker dan anders (Kings of Leon? Seriously?), maar inderdaad, het is zo’n freak-indiepop mengelmoesje. Het doet mij overigens ook een beetje denken aan de eerste plaat van Yeasayer (All Hour Cymbals, 2007). Roer die er ook nog maar even door heen.
Bottom line: WU LYF klinkt spannend, opzwepend en opwindend.
In thuisland Engeland kan men haast niet meer wachten op het dertien juni verschijnende debuut album Go Tell Fire To The Mountain. De buzz rondom de band is al een tijdje gaande en diverse platenmaatschappijen hebben gestreden om de handtekeningen van de leden. Te vergeefs, de plaat verschijnt op hun eigen label, Lyf Recording. En stiekem maakt dat het allemaal nog een beetje cooler.
Live zien
19 augustus 2011: Pukkelpop festival, België.
Schrijf mee: Bravestation
Misschien wel het beste EP’tje dat dit jaar uit Canada is gekomen. Tegen die uitspraak knal je meteen op de LastFM pagina van het uit Toronto afkomstige Bravestation. Geen idee hoeveel EP’s er op jaarbasis in dat land worden uitgebracht, maar inderdaad, dit gratis te verkrijgen schijfje klinkt wel verdomd lekker.
Het praktisch getitelde 2010 EP is het tweede wapenfeit van het Canadese kwartet. Het is de opvolger van de vorig jaar in selecte kring goed ontvangen -u raadt het al- 2009 EP. Waar de band het debuut nog volledig zelf opnam, opende de Brit Jeremy Darby op basis van het eerst schijfje de deuren van zijn dure studio voor de opnames van de 2010 EP.
Het leverde een EP op met vijf uiterst ritmische indie folk/pop liedjes die al gauw al een dit jaar snoeihard doorgebroken band doen denken: Local Natives. En zeg je die band, dan zeg je eigenlijk ook een beetje Yeasayer.
Eén op één kopiëren doet Bravestation echter niet. Het combineert juist beide bands: de percussie van Local Natives met hier en daar de synthesizers en freakyness (trackje ‘Colour Us With Youth’ vooral) van Yeasayer. Daarover is vervolgens nog een licht New Wave sausje hoorbaar. En ja, dat werkt. Heel goed zelfs. Laat maar komen, die eerste langspeler.
>> 2010 EP van Bravestation kan hier gratis worden gedownload.
Beluister ‘White Wolves’:
Beluister ‘Colour Us With Youth’:
Lowlands festival 2010: wat ASPmusic zag op dag 2
Het is al weer even voorbij, het mooiste muziekweekend van het jaar. ASPmusic redacteuren Peter Zantingh, Thijs Schrik en Harm de Kleine blikken deze dagen terug op de ongekend sterke 2010 editie van het Lowlands festival. Het grote nagenieten kan beginnen.
Zaterdag 21 augustus 2010
Daily Bread
Charlie, 12.30 uur
De leden van de Friese band Daily Bread hebben een zware taak. Ze moeten om 12.30 uur een slaperig Lowlands publiek wakker schudden in de Charlie. Dat lukt ze heel aardig. Het tempo van hun pittige electro garagerock nummers blijft bijna het hele optreden hoog. Er mag nog wel wat meer variatie in de nummers, na een tijdje loopt veel in elkaar over. Hoewel dat ook te maken kan hebben met mijn eigen brakheid op dat moment. Volgend jaar in een grotere tent op de late avond? Lijkt mij een goed plan, gaan we lekker dansen. (Thijs Schrik)
Local Natives in De Melkweg (23/06/2010)
In stapjes doen ze het, de mannen van Local Natives. In oktober 2009 speelde de folkrockband in een vrij lege bovenzaal van Paradiso, eind januari in diezelfde, maar dit keer wel propvolle zaal, en gisteravond in een heel goed gevulde oude zaal van De Melkweg.
En afgaande op het enthousiaste publiek tijdens dat concert houdt het hier voor het Amerikaanse vijftal niet op. Nummers worden uitbundig begroet, hartstochtelijk meegezongen en na afloop bedankt met een warm applaus.
De sterk opkomende populariteit van Local Natives is het logische resultaat van Gorilla Manor, hun eind 2009 verschenen debuutalbum dat nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Sterker nog, het is zo’n plaat die als een hardwerkende Dirk Kuyt langzaam maar zeker een basisplaats in je cd speler verovert.
Live is het allemaal nog beter. En daar herken je een goede band aan, hoe ze hun nummers voor een verwachtingsvol publiek ten gehore brengen. Daar op het podium, onder de gloeiende lampen, daar worden de omhoog geschoten sterretjes van de echte muzikanten gescheiden.
En Local Natives is echt. Elk live optreden weer bewijzen de Amerikanen dat ze muzikale raspaarden zijn. Gepassioneerd en met volle overtuiging overdondert de band elke zaal met rollende uitvoeringen van prijsnummers als ‘Airplanes’, ‘Wide Eyes’, ‘World News’ en ‘Sun Hands’. Zo ook gisteravond in de Melkweg waar de band hard speelt en andermaal bewijst het stoere rock broertje van Fleet Foxes te zijn.
“We’ll be back for Lowlands” roept de band trots en een luid gejuich volgt. Ja, dat gaat helemaal goed komen in Biddinghuizen.
Gezien: Local Natives, woensdag 23 juni, De Melkweg (Oude zaal, Amsterdam)
Live zien
Pukkelpop 2010 (België)
Lowlands 2010
Local Natives in Paradiso (21/01/2010)
Met Gorilla Manor leverde Local Natives aan het eind van 2009 een bijzonder sterk album af. Gisteravond stond de band in de uitverkochte kleine zaal van het Amsterdamse Paradiso.
Tegenwoordig ondergaat het folkrock genre met bands zoals Fleet Foxes, Mumfords & Sons en Midlake een grote revival. Local Natives wordt eveneens in dat hokje gedrukt. Luisterend naar de plaat is dat enigszins begrijpelijk. Weliswaar is de banjo thuisgelaten, maar waarschijnlijk op basis van de grootse harmonieën krijgt het de stempel folkrock.
Maar zoals reeds in de albumreview aangestipt, legt Local Natives duidelijk níet de nadruk op folk, maar op rock. En gisteravond werd dat eventjes hard bevestigd door de band zelf.
Met vijf man was het podium in de kleine zaal volgepropt. Drie gitaristen, een drummer en een percussionist/keyboardspeler openden rond kwart over acht met een spannende, rollende uitvoering van ‘World News’ (“oh oh oh oh oooooooooh!”).
Het was meteen glashelder: Local Natives is een bijzonder muzikale band. De liedjes zitten perfect in elkaar en zijn duidelijk gemaakt door muzikanten die weten wat ze doen én weten wat ze niet moeten doen. Verder op in de avond werd dat onderstreept toen enkele bandleden van instrument wisselden.
De aanwezigheid van zowel een drummer als percussionist zorgde voor een stevig en vol rockgeluid. De absentie van bijvoorbeeld een akoestische gitaar was daar ook debet aan. De band speelde bij vlagen gewoon heel hard. Met name in bevlogen en bovenal sterke uitvoeringen van nummers zoals ‘Camera Talk’, ‘Warning Sign’ en ‘Shape Shifter’.
Er waren geen strijkers meegenomen naar Amsterdam, en het pleit voor de band dat ze deze niet goedkoop uit een synthesizers hebben laten komen. Toegegeven, je miste ze wel een beetje op het normaal gesproken dik georkestreerde ‘Who Knows Who Cares’, maar al met al werd dat aardig opgelost door de gitarist.
Een hoogtepunt was ‘Wide Eyes’, de plaatopener. Het mysterieus klinkende nummer drijft op een helder gitaargeluid en die reeds eerder benadrukte schitterende harmonieën. Samen met de spannende break halverwege en de opeenvolgende rockriff behoort het tot het beste werk van Local Natives. Gelukkig kwam het live perfect uit de verf. Het deed me stiekem denken aan The Eagles. Maar dan met ballen.
Eveneens erg sterk: de single ‘Airplanes’, die gisteravond het meeste applaus in de wacht sleepte. Overigens geheel terecht, want ook dit is een waar pareltje. Gepassioneerd “I want you back! Back!” schreeuwen; het is bijzonder fijn. Of zoals ze zelf zingen: “I love it all.”
De band genoot zichtbaar van de enthousiaste reacties van het publiek en leek een beetje verbaasd te zijn over de grote opkomst. Niet zo verwonderlijk: in oktober 2009 stonden ze ook al in Paradiso en toen kon je uitgebreid picknicken in de zaal. Maar met een fantastisch debuutalbum onder de arm ziet alles er ineens een stuk zonniger uit voor de mannen uit Los Angeles. En terecht.
Was er gisteravond dan helemaal niks verkeerd? O jawel, die ongelooflijk foute snor van de gitarist. Bij deze roep ik hem uit tot glorieuze winnaar van de jaren ’70 Paul Simon look-a-like wedstrijd. Gefeliciteerd!
Gezien: Local Natives, 21 januari 2010, Paradiso, Amsterdam.
Local Natives is nog in Nederland en speelt vanavond (22 januari) in Nijmegen en morgen (23 januari) in Utrecht.
