Tag Archives: Muse
2009 – Van Is This It naar This Is It
In 2009 wordt duidelijk dat de Amerikaanse muziekgolf geen tijdelijke hype blijkt te zijn. Er verschijnen dit jaar weer een heleboel nieuwe titels vanuit de scene in Brooklyn. Tegelijkertijd hebben deze groepen invloed op bands elders in de wereld, die ook langere, moeilijkere platen gaan maken.
Dit is het laatste artikel uit de best of 00’s-reeks. Daarom dat ik uiteindelijk op de vraag in ga welke artiesten uiteindelijk de helden van het decennium zijn voor de generatie die in de jaren ’00 jong is.
Maar laten we het eerst nog eens hebben over 2009, met de commotie rondom het liedje Hallelujah en het afscheid van Krezip, dat voor sommigen een ramp is en voor anderen een verlichting. In 2009 nemen we ook afscheid van de King Of Pop en van de Nederlandse zanger die stelt dat je niet kunt houden van de zon. 2009: van Animal Collective tot Ramses Shaffy.
Lees verder
2006 – Iggy’s afzakkende broek naast ijsklontjesincident
2006 is een goed jaar voor de popmuziek. Engeland is hip. Vier jonge Britse apen veroveren de wereld, terwijl een Britse dame de soul in de 21e eeuw terughaalt, maar beslist niet in rehab wil.
Vanuit Engeland springen dan ook gitaargroepjes uit de grond. Toch vaagt een oudgediende ze op Lowlands allemaal omver. Nederland is verder in de ban van het ijsklontjesincident. 2005: van Arctic Monkeys tot Amy Winehouse.
In de herfst van 2005 mag de wereld al kennis maken met de single I Bet You Look Good On The Dancefloor van de vier Sheffieldse jongens van rond de 18 jaar, onder leiding van de altijd introverte Alex Turner. Maar in 2006 verschijnt dan eindelijk het debuutalbum Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not van Arctic Monkeys (rechts). Het is dé soundtrack voor een hele generatie. Op festivals worden nummers als When The Sun Goes Down en Fake Tales Of San Francisco door iedereen meegezongen. Arctic Monkeys is bovendien de eerste MySpace-band. Fans die de band via MySpace kennen vertellen het door en binnen no-time zijn de tracks van Arctic Monkeys veel beluisterd. Het levert ze een platencontract op bij Domino.
Ook bekend geworden via internet is Ok Go, een Amerikaanse rockgroep. Ze plaatsen een clip op YouTube (rechts), de online-filmpjesdatabase. In deze clip doet de groep een vrij ingewikkelde dans 
op een lopende band. Hun clip wordt heel veel op YouTube bekeken. De single Here It Goes Again wordt vervolgens uitgebracht en wordt een internationale hit. Opvallend feitje: de clip haalt zelfs het NOS Journaal.
Het is dus het decennium van het internet. MP3 Killed The Cd-Star. De iPod is niet zomaar dé gadget van de jaren ’00. Een nieuwe generatie lijkt minder om de cd te geven. Afzonderlijke nummers kun je toch ook wel downloaden? De cd-markt zakt in, met als gevolg dat platenmaatschappijen in een crisis terecht komen. Ook platenwinkels kunnen hun deuren sluiten als ze niet met een alternatief komen. Gevolg voor de consument? Platenmaatschappijen zorgen er voor dat concertkaartjes duurder worden en veel alternatieve platenwinkels zijn verleden tijd.
Desondanks verschijnen er in 2006 een heleboel belangrijke albums. Wolfmother (Woman van het album Wolfmother) en The Raconteurs (Steady As She Goes van het album Broken Boy Soldiers) staan er een beetje alleen voor met hun seventiesrock in 2006. Het is namelijk een echt UK-Britpopjaar. We zitten midden in de vierde Britpop-golf in de historie van de popmuziek. De eerste golf vindt plaats in de jaren ’60, de tweede in de late jaren ’70, de derde midden jaren ’90. Deze Britpop staat voor rammelende rockbandjes. De releases van de groepen uit 2004 (onder meer Franz Ferdinand, The Futureheads) worden gevolgd door nieuwe albumsensaties. Zo is er een band met hele lange drummer. Infadels (rechtsboven) is de naam van deze band. Optredens van de groep zijn een sensatie, vanwege de hoge dosis energie die de band iedere keer weer geeft. In 2006 verschijnt hun dance-rockalbum We Are Not The Infadels, dat gepaard gaat met singles als Love Like Semtex en Can’t Get Enough.
Maar dit is slechts één voorbeeld van de nieuwe UK-post-punkbands. Dit soort bandjes vallen in 2006 als appels uit de bomen. Niet al deze bands hebben overigens het eeuwige leven. Larrikin Love lijkt bijvoorbeeld eerst veel te beloven, maar valt al snel uit elkaar. Het levert ze uiteindelijk het album The Freedom Spark op, met singles als Six Queens en Well, Love Does Furnish a Life.
Ook The Long Blondes (rechts) bestaan anno 2009 niet meer. In 2006 is de band veelbelovend met de aanstekelijke singles Once And Never Again en Weekend Without Makeup van het album Someone To Drive You Home. De reden dat de band nu uit elkaar is, is eigenlijk wel een beetje sneu voor de bandleden. Wegens gezondheidsredenen hoort gitarist Dorian Cox dat hij voortaan niet meer kan gitaarspelen. Hij moet de groep noodgedwongen verlaten in 2008, terwijl hij eigenlijk het muzikale brein achter de groep is. The Long Blondes besluiten het er vervolgens maar bij te laten.
Andere bands bestaan nog steeds. Een bijzondere groep is bijvoorbeeld Mystery Jets. Zanger Blaine Harrison zit namelijk in een rolstoel en treedt samen met zijn vader en diens tamboerijn op. Het verhaal klinkt wat lachwekkend, maar Mystery Jets maakt prachtige artistieke, puntige muziek. In 2006 verschijnt het debuutalbum Making Dens, met de singles The Boy Who Ran Away en You Can’t Fool Me Dennis.
Five ‘o Clock Heroes is het pispaaltje van de internationale popmedia. De band die zich heeft vernoemd naar een liedje van Paul Weller’s The Jam kan werkelijk niets goed doen. In Nederland snappen we echter het probleem niet. De vrolijke single Time On My Hands van het album 
Bend To The Breaks (rechts) wordt veel gedraaid op 3FM. De titel ‘The Jam van de 21e eeuw’ gaat echter eerder naar The Rifles. In 2006 verschijnt No Love Lost (de band kent het gelijknamige nummer van Joy Division niet), met de singles Peace & Quiet en Repeated Offender. Ook The Sunshine Underground bestaat nog steeds. In 2006 verschijnt hun debuutplaat Raise The Alarm met de singles Commercial Breakdown en Put You In Your Place. Een nieuw album van de groep staat gepland voor 2010.
The Fratellis is verder een typische band die meelift op het succes van anderen. Costello Music is een leuk niets-aan-de-hand-album, single Chelsea Dagger groeit dankzij 3FM Serious Request uit tot een best grote hit, maar de groep is geen blijvertje. Een Britse groep die echter nog vrij groot gaat worden de komende jaren is The 
Kooks (rechts). In 2006 verschijnt hun debuutplaat Inside In / Inside Out. Het staat vol hits (She Moves In Her Own Way, Ooh La, Naïve). The Kooks bereiken – en dat is het verschil met eerder genoemde bands – ook een mainstreampubliek.
Tussen alle Britse gitaargroepen door breekt een zwaar drugs- en drankverslaafde Britse zangeres door. Amy Winehouse (rechts) is de perfecte vrouwelijke tegenhanger van Babyshambles‘ Pete Doherty. Ze is net als Doherty beroemder geworden door haar gedrag dan door haar muziek. Winehouse zal de komende jaren nog veel in de media opduiken, omdat ze weer eens een optreden afzegt vanwege dronkenschap (Pinkpop) of vanwege haar beruchte partner, die in de cel belandt. Haar muziek is echter wel invloedrijk in de jaren ’00. De Britse zangeres is van jongs af aan al geïnspireerd door Amerikaanse soulzangeressen. Haar muziek klinkt daarom ook alsof het afkomstig is van de Motown-fabriek. 
Veel zangeressen liften de komende jaren mee op het succes van Winehouse (Adele, Duffy, Gabriella Cilmi). Allen met een snufje soul in hun muziek. Idols-winnaar Boris Titlaer laat de kreet tijdens Idols in 2004 al eens vallen: keep the soul alive! Amy Winehouse zorgt er voor dat dit ook echt gebeurt. In 2006 verschijnt haar inmiddels klassieke single Rehab, waarin ze zingt dat mensen willen dat ze gaat afkicken, terwijl ze dit zelf onzin vindt. Het nummer wordt in 2007 pas een hit in Nederland en komt van het album Back To Black, dat een enorm succes is, maar ook even moet rijpen. Het slaat eerst niet bijzonder aan, maar na het succes van Rehab wordt dat wel anders. In Nederland behaalt het album vijf keer platina, staat het 14 weken op de eerste positie van de albumcharts en wordt het – gek genoeg – het best verkochte album van 2008. Het album staat bijna twee jaar achter elkaar in de Album Top 100.
Amy Winehouse is niet de enige vrouw die voor commotie zorgt binnen de Britse popmuziekwereld. Ook Lily (rechts) Allen zorgt er vaak voor de de schijnwerpers op haar staan gericht. Niet zozeer haar 
gedrag is opvallend, maar haar persoonlijkheid. Allen kan het zo voor elkaar krijgen dat de wereld op zijn kop ligt door een vermeende derde tepel van haar. In 2006 verschijnt haar cynische poppy debuutalbum Alright, Still met de single Smile, een wraak op een ex-vriendje die vreemd is gegaan.
Het is ook het jaar van Regina Spektor. In 2006 verschijnt haar doorbraakalbum Begin To Hope met de single Fidelity, geïnspireerd op de film High Fidelity. Het geldt tot de dag van vandaag als haar meest bekende nummer. Nelly Furtado doet het op commercieel gebied weer goed. Met haar album Loose slaat ze een meer hiphop-georiënteerd pad in. De in december 2006 verschenen melancholische single All Good Things (Come To An End) wordt een nummer 1-hit in Nederland.
Terwijl de nieuwe bands uit Engeland voor het nieuwe geluid zorgen, vaagt een bijna 60-jarige man ze dit jaar 
op Lowlands stuk voor stuk omver. 2006 is namelijk ook het jaar van het fenomenale optreden van Iggy & The Stooges op Lowlands (rechts). “Let Them Up” schreeuwt Iggy Pop tijdens No Fun tegen de bewakers, doelend op het publiek dat niet tegengehouden moet worden om het podium op te gaan. Ook klassiek geworden is de vertolking van I Wanna Be Your Dog, waarbij Iggy Pop als een hond over het podium heen kruipt. Het optreden zit vol rock ’n roll-geweld, maar waar iedereen stiekem nog het meest op let is de broek van Iggy, die telkens verder afzakt. Maar hij blijft aan. En dat is best een klein wonder.
Voor Keane is het een minder groot feestje in 2006. Het is zelfs een wonder dat hun tweede album Under The Iron Sea in 2006 uitkomt. Niet alleen Amy Winehouse moet nodig in rehab, ook de keurige middle-class Keane-zanger Tom Chaplin blijkt te moeten afkicken van zijn drankprobleem. Dit doet hij in 2006. De band moet hiervoor noodgedwongen een aantal optredens afzeggen. Een mooie, tekenende single voor deze periode voor Keane is Is It Any Wonder?
Voor alle meisjes is 2006 echter vanwege iets anders een rampjaar. (Voormalig?) sekssymbool Brandon Flowers (rechts, The Killers) heeft namelijk een baard laten staan! Kaiser Chiefs zou er al snel een ‘Oh My God!’ tegen aan kunnen gooien. Wij moeten het echter doen met Sam’s Town, een plaat die volgens Flowers is geïnspireerd door niemand minder dan The Boss, oftewel Bruce Springsteen. Het resulteert in een stevige rockplaat, die het niveau van debuutplaat Hot Fuss helaas niet kan evenaren. When You Were Young en Bones blijven echter leuke singles. In 2006 is het hopen dat Flowers voor zijn volgende album een andere inspiratiebron neemt en zijn scheerapparaat van zolder haalt.
Een andere majorrelease is Stadium Arcadium (rechts) van de Red Hot Chili Peppers. Het is een dubbelalbum met de cd’s Jupiter en Mars. De singles klinken desondanks behoorlijk aards: met Dani California, Snow (Hey Oh) en Tell Me Baby is de groep weer helemaal terug. Ook Muse is terug met Black Holes And Revelations en de klassieke Muse-single Starlight. The Strokes’ zanger Julian 
Casablancas is uit een slechte periode in zijn leven gekomen. First Impressions Of Earth is wederom een sterk album, maar weet wederom mijlpaal Is This It uit 2001 niet te overtreffen. Misschien moet je dat ook gewoon niet willen. Thom Yorke doet het in 2006 solo. Waar hij in de jaren ’00 al veel albums heeft uitgebracht met Radiohead is het nu tijd voor zijn plaat The Eraser en de spannende single Harrowdown Hill.
2006 is verder het doorbreekjaar van Razorlight. Het gelijknamige tweede album geeft ze de erkenning die ze ten tijde van hun debuutplaat Up All Night (2004) eigenlijk al verdienden. In Nederland is de single America de top 40-klassieker geworden en In The Morning de cult-tegenhanger. Meer bands breken in 2006 door tot de top 40. Snow Patrol bijvoorbeeld met het album Eyes Open en de succesvolle hitsingle Chasing Cars. Het top 40-succes van de Scissor Sisters (I Don’t Feel Like Dancing) lijkt dan weer niet voor herhaling vatbaar. Holland doesn’t feel like disco, perhaps?
Meer opvallende singles zijn in 2006 van My Chemical Romance (Welcome To The Black Parade), José Gonzales (Heartbeats), CSS (Let’s Make Love And Listen To Death From Above), Hot Chip (Boy From School), I Love You But I’ve Chosen Darkness (According To Plan), The Holloways (Generator, Two Left Feet), Hot Club De Paris (Sometimesitsbetternottostickbitsofeachotherineachotherforeachother), Radio 4 (Enemies Like This), Yeah Yeah Yeahs (Gold Lion), Poni Hoax (She’s On The Radio) en You Say Party! We Say Die! (The Gap).
Terwijl sommige bands beroemd worden met sterke nummers, vergaren bepaalde Nederlandstalige rappers weer bekendheid met het inslaan op fans. Rapper Lange Frans (rechts, samen met collega Baas B) overkomt het in 2006. Nadat hij vrolijk seksuele raps over ‘veel spuug en geen tanden’ een zaal vol tieners in gooit, gooit iemand uit de zaal een ijsklontje in de richting van Lange Frans. De rapper uit Diemen-Zuid houdt het niet meer en duikt het publiek in om op de fan in te slaan. De geslagen fan blijkt echter niet de ijsklontjesgooier. Frans zit in problemen omdat hij ambassadeur tegen zinloos geweld is. Hij mag niet meer optreden op het Bevrijdingsfestival in Haarlem. Ook de single Zinloos (tegen zinloos geweld) komt plotseling een stuk minder geloofwaardiger over.
Top 10 Jaaroverzicht Top 40 van 2006:
1 Juanes – La Camisa Negra
2 Marco Borsato – Rood
3 Shakika featuring Wyclef Jean – Hips Don’t Lie
4 Gnarls Barkley – Crazy
5 Simon Webbe – No Worries
6 U2 & Mary J. Blige – One
7 Black Eyed Peas Featuring Sergio Mendes – Mas Que Nada
8 Pakito – Living On Video
9 Tiësto Featuring Maxi Jazz – Dance 4 Life
10 Jan Smit – Als de Morgen Is Gekomen
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2006:
1 The Raconteurs – Steady As She Goes
2 Gnarls Barkley – Crazy
3 Snow Patrol – Chasing Cars
4 Muse – Starlight
5 Arctic Monkeys – Fake Tales Of San Francisco
6 Wolfmother – Woman
7 The Kooks – She Moves In Her Own Way
8 Spinvis – Ik Wil Alleen Maar Zwemmen
9 Razorlight – America
10 Opgezwolle – Hoedenplank
Arctic Monkeys
When The Sun Goes Down (soundtrack van de film Scummy Man)
Ok Go
Here It Goes Again
The Long Blondes
Weekend Without Makeup
The Kooks
She Moves In Her Own Way
Amy Winehouse
Rehab (live bij Letterman, 2007)
Iggy & The Stooges
No Fun (Live op Lowlands 2006)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2004 – Strakke broeken naast troetelmarokkanen
2004 kan gezien worden als het omschakeljaar: het jaar dat alternatieve popmuziek weer alternatief wordt. Nu metal lijkt in populariteit te dalen en veel bands doen waar ze goed in zijn: muzikaal terugkijken.
Vanaf 2004 staat het vizier minder op de jaren ’90 en de vroege jaren ’70, maar meer op de late jaren ’70 en de vroege jaren ’80. Toch blijft ook in 2004 popmuziek erg divers. 2004: van Franz Ferdinand tot Ali B.
De nieuwe muzikale post-punkrevivalbeweging (al moeten veel van deze bands niet veel van ‘hokjes’ in muziek hebben en is er van een beweging eigenlijk geen sprake), krijgt in 2004 gestalte. Dit met met het gelijknamige succesalbum en mijlpaal in de popmuziek van Franz Ferdinand (rechts), dat in februari dat jaar verschijnt en met de single Take Me Out.
Wanneer de band een keer bij een editie van de MTV Awards mag optreden is rapper Xzibit (later voornamelijk bekend van MTV’s Pimp My Ride) verantwoordelijk voor de presentatie. Hij valt de leden van Franz Ferdinand aan op hun strakke broeken. Kan de rapper weten dat hij met zijn wijde broeken al weer achterloopt en skinny jeans de toekomst hebben in 2004.
Franz Ferdinand wordt vooral in het begin veel vergeleken met Gang Of Four en XTC, bands waarvan zanger Alex Kapranos zelf overigens aangeeft nooit naar te luisteren. Een typisch jaren ’00 fenomeen: bands die vergeleken worden met oude groepen, maar zelf aangeven nooit naar die groepen te luisteren.
Dat is met The Killers wel anders. Zanger Brandon Flowers (rechts) geeft direct aan dat hij veel inspiratie uit de jaren ’80 haalt. En dat valt te horen aan het debuutalbum Hot Fuss, één van de belangrijkste albums van 2004. Het levert ze de grote hits Somebody Told Me en Mr. Brightside op. Opvallend feitje: Brandon Flowers komt uit een mormoongemeenschap.
Johnny Borrell, zanger van Razorlight is niet op zijn mond gevallen. Het opvallende aan hem is dat hij vaak arrogant overkomt in de media, ruzie schopt met andere bands (The Kooks) of gewoon met zijn eigen bandleden vecht op het podium. Tegelijkertijd vindt hij zijn eigen band één van de beste bands ooit. In 2004 verschijnt Razorlight’s debuutalbum Up All Night. Een ieder die arrogante zangers graag eens op hun bek ziet vallen krijgt bij Razorlight weinig voldoening. Razorlight is ook gewoon goed. Up All Night is een bijzonder sterk album, met singles als Golden Touch en Stumble & Fall en albumtracks als In The City (Them? Gloria?) en Don’t Go Back To Dalston. De doorbraak voor Razorlight komt echter pas in 2006 met hun tweede plaat.
Ook Kings Of Leon (rechts) krijgt met hun tweede plaat Aha Shake Heartbreak en de single Four Kicks – voornamelijk in Engeland – al meer bekendheid en Interpol brengt een klassieker uit met Antics en de singles Evil (de clip met het poppetje dat zijn ogen telkens op een angstige wijze wijd open doet) en Slow Hands.
Het gelijknamige debuutalbum van Kasabian komt tevens uit in 2004. Ze gaan uitgroeien tot ‘één van de grootsten’ binnen de alternatieve scene. Dit bewijzen ze in 2004 al met de single Club Foot.
The Zutons debuteren tenslotte met Who Killed…… The Zutons?, een eigenzinnige cd met de cultklassiekers Pressure Point en You Will You Won’t.
Een andere topplaat is Funeral van Arcade Fire. Hierop staat onder meer een verzameling nummers met de titel Neighborhood. Het geheel klinkt behoorlijk begin jaren ’80. Zowel de plaat als de band is in de jaren ’00 erg succesvol en wordt gerespecteerd door veel critici. Funeral is dan ook een eigenzinnige plaat. Zo’n plaat die ‘moeilijk in een hokje te plaatsen valt’.
The Dears is ook zo’n ‘moeilijk in een hokje te plaatsen’ band. Zeer breed genomen valt deze band in de categorie bands die ik in de voorgaande alinea’s beschreef, meer specifiek gezien vallen ze er buiten. Hun tweede plaat No Cities Left bevat de Lost In The Plot, een ode aan Morrissey, een inspiratiebron voor vele bands binnen het post-punkrevivalgenre en ook voor de donkere zanger Murray Lightburn (rechts), die qua stemgeluid eng veel weg heeft van The Smiths-frontman. Tegelijkertijd bevat No Cities Left zoveel ‘pokkeherrie’ dat de link naar eerdergenoemde bands wegblijft. Feit is dat No Cities Left een fijn schijfje is.
Niet alle groepen in dit genre zijn even succesvol. Er komen genoeg releases uit die in 2004 bestempeld worden als ‘next big thing’, maar waarvan we in 2009 angstaanjagend weinig meer horen. Meest succesvol uit deze groep zijn The Futureheads (rechtsonder). In 2004 komt hun titelloze debuutplaat uit. Alhoewel ze sindsdien twee platen hebben uitgebracht 
zijn ze nooit zo populair geworden als de eerder genoemde artiesten.
En wie kent Death From Above 1979 (You’re a Woman, I’m a Machine) nog? De groep met slechts een drummer en een bassist is even het snoepje van de maand, om vervolgens in 2006 alweer uit elkaar te gaan. Bassist Jesse F. Keeler zet overigens zijn carrière wel succesvol voort met het nog steeds zeer hippe DJ-duo MSTKRFT.
The Others (The Others, 2005) is ook zo’n bandje dat het nooit echt heeft gemaakt. Zanger Dominic Masters vertelt in 2004 nog aan muziekblad OOR dat het zo kan zijn dat als de band weinig succes heeft hij een jaar later alweer ‘shitty dayjobs’ zou moeten doen. Wikipedia leert ons dat The Others nog steeds bestaan, dus aan dat lot is hij niet overgelaten, maar om nou te zeggen dat je er ooit nog wat van hoorde na hun debuutalbum…
Idem voor Dogs Die In Hot Cars (Please Describe Yourself met single Godhopping) en de Moving Units met hun debuutalbum Dangerous Dreams en de inmiddels totaal vergeten single Unpersuaded. Verdronken in de zee van post-punkrevivalbandjes.
De Haarlemmers van The Sheer hebben in eigen land meer langdurigsucces, met hun britpop van het debuutalbum The Keyword Is Excitement, hun vele optredens en de singles Something To Say en Right Now.
Ook verschijnt het tweede en laatste album van The Libertines, geheten The Libertines (rechts). Het album bevatte de – in Engeland zeer sucesvolle – single Can’t Stand Me Now. De plaat werd echter voornamelijk door Carl Barât en de overige bandleden gepromoot. Pete Doherty is namelijk druk bezig om in Thailand af te kicken van de drugs, wat hem vervolgens niet lukt. Thuis aangekomen wordt hij gearresteerd wegens illegaal wapenbezit. Voor Barât is de maat vol. Doherty mag pas terug in de band komen als hij clean is. Dat betekent het einde van The Libertines. De show die de ze spelen voor het vertrek van Doherty naar Thailand blijkt de laatste show van The Libertines tot op de dag van vandaag te zijn. Barât en de overige Libertines gaan later door met Dirty Pretty Things en Doherty met Babyshambles.
Maar is er naast al dit rammelend jong gitaargeweld dan geen aandacht voor ‘oudere’ artiesten? Dat is er, met wisselend resultaat overigens. Brian Wilson’s Smile komt na decennialang wachten uit. De ex-Beach Boys-
zanger wil het album oorspronkelijk al in de jaren ’60 uitbrengen. Hij wil er het Beach Boys-meesterwerk Pet Sounds mee te overtreffen. Door het verschijnen van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band raakt de zanger gedemotiveerd en stort hij in. Wanneer Wilsong het album in 2004 dan eindelijk uitbrengt is het groot nieuws. Helaas blijkt het muzikaal gezien mosterd na de maaltijd te zijn.
Ook weinig succesvol: Marillion wil in één keer weer ‘nu’ zijn in 2004 en vraagt de fans om massaal de single You’re Gone te kopen om zo in één keer hoog in de top 40 te belanden. In Nederland behaalt de single slechts de 32e plaats in de top 40. Michael Jackson wil er ook nog een laatste kans aan geven, maar zijn single One More Chance flopt voor Jackson-begrippen.
Voor andere ‘oude rotten’ is 2004 succesvoller. Zo ontstaat er een nieuwe supergroep. Velvet Revolver bestaat uit drie ex-leden van Guns ’n Roses (waaronder Slash), een ex-lid van punkband Wasted Youth en de zanger van Stone Temple Pilots, Scott Weiland. Debuutplaat Contraband en de singles Slither en Fall To Pieces zijn een sensatie in 2004. Maar het succes in niet van lange duur. Anno 2009 heeft Weiland de band verlaten en horen we weinig meer van Velvet Revolver.
Van Green Day (rechts) horen we anno 2009 nog wél veel. Hun ‘comebackplaat’ in de jaren ’00 komt uit in 2004 en heet American Idiot. In de jaren ’90 lijkt het er op dat ze de strijd hebben verloren van het ruigere The Offspring, maar Green Day blijkt toch het meest lang houdbaar. Met American Idiot weet Green Day – en daar onderscheidt deze band zich van de overige ‘oude rotten’ mee – een gehele nieuwe generatie voor zich te winnen. Boulevard Of Broken Dreams, American Idiot, Holiday (2005) en Wake Me Up When September Ends (2005, dan weer uitgebracht in juni) worden internationale hits.
Ook U2 is nog steeds succesvol onder een nieuwe generatie met hun cd How To Dismantle An Atomic Bomb en met Vertigo staat U2 bijna voor de derde keer in het decennium op nummer 1 van de top 40 (na Beautiful Day uit 2000 en Elevation uit 2001).
Iemand die het top 40-succes allemaal wat minder kan schelen is ex-The Smiths Morrissey. You Are The Quarry is zijn eerste album in bijna tien jaar en First Of The Gang To Die en Irish Blood, English Heart worden geen hits, maar wel classics. Zoals het hoort bij The Moss.
Ook The Cure is in 2004 terug na bijna uit elkaar gegaan te zijn. In 2004 verschijnt desonanks een gelijknamige plaat met de The Cure-klassieker The End Of The World.
Tot slot opmerkelijk onder de categorie ‘oude’ artiesten: de hiphoppers van de Beasty Boys scoren een hit met Ch-Check It Out en Prince is terug met album en single Musicology.
En van artiesten van toen gaan we naar artiesten van de toekomst. Snow Patrol bouwt ondertussen namelijk bekendheid op met de singles van het in 2003 verschenen Final Straw (Run, Chocolate), terwijl KT Tunstall in december van 2004 haar debuutalbum Eye To The Telescope uitbrengt. Daaraan vooraf gaat de False Alarm EP met de prachtige totaal onbekende single Throw Me a Rope. Een beetje alternatiever dan KT Tunstall is Regina Spektor. Spektor’s Soviet Kitsch (rechts) komt uit 2004. Ze wordt pas wat bekender in 2006 met het album Begin To Hope en de single Fidelity, geïnspireerd op de film High Fidelity.
Voor Keane (rechts) is 2004 het doorbraakjaar. Over de stiekeme drankverslaving van zanger Tom Chaplin weet nog niemand. Hun debuutalbum Hopes and Fears is op commercieel vlak een groot succes en hetzelfde geldt 
voor de singles Somewhere Only We Know en Everybody’s Changing. Het is trouwens bijna zo geweest dat Keane het met een andere toetsenist moet doen. Tim Rice-Oxley is in 1997 namelijk door Coldplay’s Chris Martin gevraagd om in Coldplay (toen nog totaal onbekend) te komen spelen, maar doet dit niet omdat hij al met Keane bezig is.
Ondertussen ontstaat het tweede grote drama in Nederland op 2 november 2004, wanneer Theo van Gogh van zijn huis naar zijn kantoor fietst en plotseling wordt beschoten door een zekere Mohammed Bouyeri en na ernstige toetakelingen overlijdt. Bouyeri wordt al snel opgepakt. En als dan ook nog eens George W. Bush John Carrey links laat liggen en voor de tweede maal de verkiezingen wint gaat het er al helemaal niet beter op met de wereld. De moord op één van de topregisseurs van Nederland zorgt voor een grote schaduw over het jaar en daarmee over de Nederlandse popmuziek.
Maar Nederland moet door. Bouyeri is van Marokkaanse afkomst. Medemarrokaan en rapperAli B (rechts) is juist datzelfde jaar tot troetel-Marokkaan verheven door zijn veelvuldig voorkomen in televisieshows en zijn hit met Brace, Ik Ben Je Zat. Het zorgt er voor dat hij met Marco Borsato de single Wat Zou Je Doen uitbrengt. Als zelfs Borsato zich er mee bezig houdt, lijkt de toon gezet voor meer Nederhop. Lange Frans en Baas B weten daar wel weer raad mee. Ze breken door met hun single Moppie. De Nederhop staat in de jaren ’00 niet bekend vanwege de ingewikkelde teksten, overigens.
Ook met de internationale hiphop gaat het goed in 2004. The Streets hebben een hit met Dry Your Eyes en Mike Skinner (rechts) maakt zich voor heel Nederland belachelijk door dronken op het podium van de Bravo-tent op Lowlands te verschijnen. Met een fles brandy in zijn hand schreeuwt hij 
tussen de nummers door ‘let’s rock!’ en ‘hooligan!’ en kraakt hij de The Streets-petjes van mensen uit het publiek af. Later bekend hij spijt te hebben van het optreden. Op Pinkpop staat datzelfde jaar N.E.R.D. (No One Ever Really Dies) van Pharell Williams. Ze breken dat jaar door met hitsingle She Wants To Move. Kanye West brengt ondertussen zijn eerste album The College Dropout uit. John Legend, meer soul dan hiphop, komt met het album Get Lifted en de single Ordinary People en heeft D12 hits met My Band en How Come.
De nu metal ebt nu écht weg. Linkin Park kan het niet meer zonder Jay-Z (Numb/Encore) en van Limp Bizkit verneemt niemand meer wat.
Misschien is één van de laatste stuiptrekkingen die enigszins tegen dit genre aanzit Hoobastank’s hit The Reason uit 2004, alhoewel dat eigenlijk al veel te poppy is voor de benaming ‘nu metal’.
Seether en Amy Lee (Evanescence) hebben dat jaar binnen de gothic metal nog succes met single Broken. Broken is trouwens een typische emo-titel voor een single. Want waar de ene stroming vervaagt, komt een andere op: emo: erg populair onder jonge tieners. De stroming is nog steeds actueel. Kledingstijl: zwart gekleurd haar, met een lok voor één van de ogen en zwarte kleren met skinny jeans.
Met My Chemical Romance (rechts), Fall Out Boy, Dashboard Confessional en Jimmy Eat World begint het genre rond 2004 wat bekender te worden. Opletten: Panic! At The Disco staat uiteraard nog niet tussen het lijstje, omdat hun debuutalbum pas later uitkwam. Wat een gemis.
Meer opvallende singles op (semi)alternatief gebied zijn van The Veils (The Tide That Left And Never Came Back), Joss Stone die volwassen is geworden (Right To Be Wrong), The Go! Team (Huddle Formation), Graham Coxon van Blur (Freaking Out), The Vines (Ride), Mocky, die later zal drummen bij Jamie Lidell (Catch a Moment In Time), Phoenix (Run Run Run), Faithless (Mass Destruction), de 40.000 hippies van The Polyphonic Spree (Hold Me Now), The Von Blondies (C’Mon C’Mon), Norah Jones (Sunrise), Art Brut (Formed a Band) en we sluiten dit rijtje af met goed nieuws voor mensen die van slecht nieuws houden: Modest Mouse (Float On).
Succes in de hitparade hebben de nichten van O-Zone met Dragostea Din Tei. Ook de oudgedienden van No Doubt halen nog een keer de top 40, met Talk Talk-cover It’s My Life. Het schijnt voor ‘oude’ top 40-successen niet gemakkelijk te zijn om nog met eigen materiaal te 
komen, kijkend naar 2003 wanneer Elton John teert op oud succes (Sorry Seems To Be The Hardest Word) en Simply Red samples gebruikt voor een nieuw nummer (Sunrise). No Doubt-zangeres Gwen Stefanie maakt het goed met de solosingle What You Waiting For?, met – jawel – de vier Japanse meisjes, ook wel de Harajuku Girls (rechts). Ondertussen scoort Muse met Sing For Absolution hun grootste hit (12 in de top 40) tot op de dag van vandaag.
Maar laten we ook het drama rondom Kane-zanger Dinand Woesthoff niet vergeten. Zijn vrouw Guusje Nederhorst (ex-Linda, Roos & Jessica) overleed dat jaar aan de gevolgen van darmkanker. Dinand bracht een single over de ingrijpende gebeurtenis uit, genaamd Dreamer (Gussie’s Song). Het werd een nummer 1-hit, waarvan de opbrengsten naar de KWF Kankerbestrijding gingen.
Het jaar wordt desondanks goed afgesloten door 3FM, die voor het eerst de 3FM Serious Request uitzendt, bekend van het Glazen Huis. Hier worden vanaf 2004 ieder jaar drie 3FM-DJ’s voor vijf dagen opgesloten om niks te eten en met zijn drieën te zorgen voor 24 uur per dag radio. Giel Beelen, Claudia de Breij en Wouter van der Goes zijn de gelukkigen onder de DJ’s. Ieder jaar kiest 3FM een anthem. Dit jaar is dat Galvanize van The Chemical Brothers. Push the button!
Top 10 jaaroverzicht Top 40 van 2004:
1 O-Zone – Dragostea Din Tei
2 Couting Crows & Bløf – Holiday In Spain
3 Freestylers – Push Up
4 Ali B Featuring Brace – Ik Ben Je Zat
5 Jamelia – Superstar
6 Anastacia – Sick And Tired
7 DJ Tiësto – Love Comes Again
8 Marco Borsato & Ali B – Wat Zou Je Doen
9 Anastacia – Left Outside Alone
10 Usher – Yeah
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2004:
1 Franz Ferdinand – Take Me Out
2 U2 – Vertigo
3 N*E*R*D – She Wants To Move
4 The Killers – Somebody Told Me
5 Soulwax – Any Minute Now
6 Interpol – Evil
7 The Veils – Lavinia
8 Snow Patrol – Run
9 The Von Bondies – C’mon C’mon
10 OutKast – Roses
Franz Ferdinand
Take Me Out
The Killers
Somebody Told Me
Razorlight
Stumble And Fall
Interpol
Evil
The Libertines
Can’t Stand Me Now
Keane
Somewhere Only We Know (Live op Live 8)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2003 – Glamhelden naast controversiële zoenen
Alhoewel het er met de wereld niet veel beter mee gaat in 2003, met onder meer een splinternieuwe oorlog in Irak of in Nederland met de puinhopen van Lijst Pim Fortuyn, begint het decennium er muzikaal beetje bij beetje spannender op te worden.
En dat resulteert in glamhelden, vroege post-punkrevivalbands en soulsterren. 2003: van The Darkness tot Joss Stone.
Eendagsvliegen kunnen soms best leuk zijn: Jet en The Darkness (rechts) kraken elkaar op het ene moment af, om vervolgens elkaars beste vrienden te zijn. De overeenkomst tussen deze twee bands? Rockmuziek geïnspireerd op de jaren ’70. Jet doet het met hun enige –internationale– hit Are You Gonna Be My Girl?
The Darkness is een bijzonder geval. Zanger Justin Hawkins en zijn band kleden zich namelijk in foute glampakjes, zoals we die uit de jaren ’70 nog kennen van Mud en Slade. Niet alleen de kleding van de heren van The Darkness is glam, ook de muziek is fouter-dan-fout glam. Het levert ze twee hits op: I Believe In A Thing Called Love van hun debuutalbum Permission To Land en hun kerstsingle, inclusief fout kinderkoor: Christmas Time (Don’t Let The Bells End). De band valt in 2006 uit elkaar na een drank- en heroïneverslaving van Hawkins. De overige leden spelen nu verder onder de naam The Stone Gods. Heeft u er ooit van gehoord? Ik niet. Conclusie: Hawkins en zijn mannen zijn tegelijkertijd zó jaren ’70 en zó jaren ’00. Toch een bijzondere prestatie.
Meer langdurig succes met de seventiessound hebben The White Stripes (rechts). 2003 is het jaar van hun succesplaat Elephant, met de nóg succesvollere internationale hitsingle Seven Nation Army. Het nummer is op de clipzenders TMF, MTV en (toen nog) The Box niet meer weg te slaan. Mede door de aanstekelijke sound van het nummer, dat als basis dient voor vele après ski-remixes. Natuurlijk ook vanwege de bijzonder mooie clip, waarbij de kijker als het ware de televisie wordt ingezogen. Zanger Jack White is ook erg jaren ’70: Hij neemt met ‘oude’ apparatuur nieuwe muziek op en is een aantal jaar later, in 2009, onderdeel van een supergroep: The Dead Weather.
Ook Muse slaat terug op de jaren ’70. Voornamelijk op Queen, overigens. Voor de rest is deze band meer van de progressie dan van het terugkijken. In 2003 komt hun album Absolution uit met de hit Time Is Running Out en het prachtige – doch over the top bombastische – Butterflies & Hurricanes.
Bands in de jaren ’00 halen hun inspiratie vaak uit het verleden, een groot kritiekpunt van vele critici overigens. Waar sommige artiesten in de jaren ’00 terug slaan naar de eerste helft van de jaren ’70 slaat het grootste deel terug op de late jaren ’70 en vroege jaren ’80. Keywords: post-punk, new wave, artrock en britpop, of zoals het later maar genoemd wordt: post-punk revival. Deze ‘movement’ komt met The Strokes en The Faint in het begin van de jaren ’00 al een beetje op. In 2003 komen daar nog meer releases bij. Debuut Fever To Tell van de New Yorkse band Yeah Yeah Yeahs (rechtsboven) verschijnt dit jaar. Het is nog geen Blitz voor deze band, getuige de zwartgallige singles Y Control en Maps. Vanuit dezelfde stad opeert The Rapture met hun tweede plaat Echoes en hun panische single House Of Jealous Lovers, waarmee ze LCD Soundsystem op commercieel vlak een paar jaar voor zijn. En wie kent The Rapture’s prachtige nummer Love Is All nog? Uit Duitsland komt verder de neo-Neue Welleband Wir Sind Helden met de single Guten Tag van het album Die Reklamation: ‘ich will mein Leben zurück!’
De Dandy Warhols komen met het album Welcome To The Monkey House en de single We Used To Be Friends. De band geeft aan dat het een new waveplaat is geworden. Ze spelen dus goed in op de nieuwe muziekhype. Jammer dat ze de rest van het decennium zo weinig succes meer hebben. Voor The Libertines is 2003 het jaar tussen hun eerste en hun laatste album in. Pete Doherty (rechts) raakt dieper en dieper verzeild in de drugs, maar de fans worden zoet gehouden met de single Don’t Look Back Into The Sun. The Strokes kunnen het succes van Is This It niet evenaren met hun tweede album Room On Fire, dat het stempel ‘meer van hetzelfde’ krijgt. Ondertussen komt Kings Of Leon’s eerste plaat uit, dat heet Youth And Young Manhood. Hun grote doorbraak zou echter nog een tijd op zich laten wachten.
Placebo valt eigenlijk nergens mee te vergelijken, maar hun vierde album Sleeping With Ghosts is misschien juist daardoor een groot succes binnen de alternatieve muziekscene. De singles The Bitter End en This Picture zijn in 2003 alternatieve hits.
Ook de jaren ’60- en -’70-motownsound dient als inspiratie voor sommige artiesten. Joss Stone neemt een album vol covers van jaren ’60- en ’70-nummers op. Het heet The Soul Sessions en ze maakt hiermee het nummer Fell In Love With a Boy van The White Stripes (gewoon uit 2002) bekender bij een groot publiek. Ook de cover van Super Duper Love (Are You Diggin’ On Me) van Sugar Billy wordt een bescheiden hit. 2003 is het beginjaar van de carrière van Joss Stone.
Maar het is ook het jaar van het begin van de Amerikaanse invasie in Irak, waarbij de meest gepersifleerde Amerikaanse president ooit, George W. Bush, op zoek gaat naar massavernietigingswapens, die hij vervolgens niet vindt. Toch kost de oorlog vele slachtoffers. Ik kan me nog het beeld herinneren van een Irakees kind met stompjes op de plaatsen waar armen en benen hadden gezeten. 
De vraag die bij velen opkomt is: is dit het waard? Maar Bush’ eer is gered wanneer de tijdelijke Amerikaanse bestuurder van Irak Paul Bremer op 13 december de legendarische woorden ‘ladies and gentleman, we’ve got him’ kan uitspreken, doelend op de inmiddels zwaar uitgeputte Irakese president Sadam Hussein (rechts), naar wie de VS het hele jaar op zoek is geweest. Als ze Osama niet te pakken kunnen krijgen..
Ook in Nederland verlopen de zaken niet altijd even stabiel. Na de treurige dood van Pim Fortuyn besluiten de leden van zijn Lijst Pim Fortuyn (LPF) toch maar door te gaan, met als leiders (voor, tijdens en na 2003) Mat Herben, Harry Wijnschenk, Gerard van As en Olaf Stuger. De partij, die voor de belangen van de ‘gewone burger’ zou opkomen heeft het in eerste instantie drukker met het decoreren van de bureaukamers van de LPF-politici dan met regeren. Wegens het grote aantal stemmen ‘als eerbetoon voor Pim’ (alsof het Idols is) komt de partij desondanks in de regering, onder leiding van CDA’er Jan Peter Balkenende. In 2002 valt dit kabinet en in 2003 krijgen we nieuwe verkiezingen en ontstaat het Kabinet Balkenende II, met CDA, VVD en D66. Ongeacht of je je wel of niet in zijn denkbeelden kunt vinden, we moeten toegeven: respect voor Balkenende, die met ‘puinhopen van LPF’ een hoop gedoe heeft gehad. Maar nu is de vraag natuurlijk: zou Pim het ‘zo gewild hebben’?
Hij zou waarschijnlijk geen gothic metal gewild hebben. Desondanks is 2003 voor alle zwartharigen met make-up onder u weer een lekker jaar. Evanescence (rechts) brengt het succesalbum
Terwijl de massa voor deze groepen gaat laat een artiest als Patrick Wolf voorzichtig wat van zich horen. Wolf debuteert dit jaar met Lycanthropy. Hij zal in 2003 nog even moeten wachten op zijn definitieve doorbraak. Patrick Wolf breekt in Nederland namelijk pas in 2009 door met het album The Bachelor, met variërende kostuums en de single Hard Times.
Meer opvallende singles op alternatief gebied zijn dit jaar Clocks, de bijna-nummer 1-hit van Coldplay, Such Great Heights van The Postal Service (succesvol door het gebruik in diverse commercials), het piep- en knorgeweld van Monstertruckdriver van T. Raumschmiere, Don’t Think You’re The First van The Coral, Times Like These van de Foo Fighters, Hey Ya! (met bijzonder originele clip (rechts)) Van Outkast (van het album Speakerboxxx/ The Love Below, waarin André 3000 en Big Boi beiden een schijf voor hun rekening nemen), Meant To Live van Switchfoot en Dizzee Rascal’s Fix Up Look Sharp. De heren van Radiohead bewijzen tot slot dat ze beter muziek kunnen maken dan dat ze kunnen rekenen met de single 2 + 2 = 5 van het album Hail To The Thief.
Op top 40-gebied breken de Black Eyed Peas (Where Is The Love) en 50 Cent (In Da Club) door in 2003. En wie niet houdt van deze moderne hiphopmuziek kan in 2003 gezellig gaan luisteren naar hoe artiesten oude nummers gebruiken voor een nieuwe hit. Elton John brengt Sorry Seems To Be The Hardest Word uit 1976 opnieuw uit met boyband Blue. Simply 
Red is ook back in action met hitsingle Sunrise, voorzien van een sample van Hall & Oates‘ I Can’t Go for That (No Can Do). Laten we ook Anyplace, Anywhere, Anytime van Nena & Kim Wilde niet vergeten, een variatie op Nena’s hitsingle Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann uit 1985. Tot slot is er natuurlijk de samenwerking tussen Britney Spears en Madonna met de hitsingle Me Against The Music, die overigens minder stof doet opwaaien dan de innige kus (rechts) die Madonna aan zowel Spears als Christina Aguilera geeft tijdens de MTV Video Music Awards. De wereld staat op zijn kop. En dat terwijl iedereen een jaar eerder nog gefascineerd is door de lesbische act van t.A.T.u. Het is een vreemde wereld.
Top 10 jaaroverzicht Top 40 van 2003:
1 Underdog Project & The Sunclub – Summer Jam 2003
2 Blue & Elton John – Sorry Seems To Be The Hardest Word
3 Nena & Kim Wilde – Anyplace Anywhere Anytime
4 Black Eyed Peas – Where Is The Love
5 Veldhuis & Kemper – Ik Wou Dat Ik Jou Was
6 Robbie Williams – Feel
7 Simply Red – Sunrise
8 50 Cent – In Da Club
9 DJ Tiësto – Traffic
10 Dido – White Flag
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2003:
1 The White Stripes – Seven Nation Army
2 Coldplay – Clocks
3 Muse – Time Is Running Out
4 Radiohead – There There
5 Queens Of The Stone Age – Go With The Flow
6 OutKast – Hey Ya!
7 Justin Timberlake – Rock Your Body
8 Beyoncé featuring Jay-Z – Crazy In Love
9 50 Cent – In Da Club
10 Eminem – Lose Yourself
The Darkness
I Believe In a Thing Called Love
The White Stripes
Seven Nation Army
Muse
Butterflies & Hurricanes
Yeah Yeah Yeahs
Y Control
Outkast
Hey Ya!
Coldplay
Clocks (live)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2001 – Boze Armeniërs naast robots
Waar 2000 muzikaal gezien nog een stuurloos jaar lijkt, begint 2001 al wat vorm te krijgen. Er zijn nog steeds boze mannen met wijde broeken, maar een kwintet hippe New Yorkers met strakke broeken maakt het verschil.
Het is overigens geen vrolijk jaar, gezien de gebeurtenissen in NYC en het Hilton-hotel. 2001: van System Of a Down tot Daft Punk.
Vijf jonge mannen uit New York zijn hun tijd ver vooruit door in strakke broeken en pakken op te treden en muziek te spelen waaruit tal van bands in de jaren ’00 later inspiratie zijn gaan putten. Het begin van The Strokes (rechts) is eigenlijk al in 1998, wanneer Julian Casablancas, Nick Valensi en Fabrizzio Moretti samen muziek gaan spelen, eerst nog onder de naam The Stinky Beatles. Nadat de naam van de band wordt veranderd en de line-up compleet wordt met Albert Hammond Jr. (de zoon van – inderdaad – Albert Hammond) en Nikolai Fraiture verzorgt de band steeds grotere optredens, totdat Gyan Gentles, eigenaar van een bar waar de band op een avond optreedt, zijn baan opgeeft om manager van de groep te worden.
In 2001 verschijnt Is This It, wat een mijlpaal is in de popmuziek. De van het album afkomstige singles Last Night en Someday worden geen hits en Is This It verkoopt niet bijzonder goed (in Nederland), maar de invloed van de cd valt niet onder stoelen of banken te schuiven. De groep is met hun sound de Franz Ferdinand-generatie een paar jaar voor.
Het nummer New York City Cops is trouwens van de Amerikaanse versie van Is This It geschrapt vanwege de zin New York City cops ain’t too smart. Dit in verband met het werelddrama dat zich op 11 september afspeelt wanneer door Al Qaida gekidnapte passagiersvliegtuigen de Twin Towers in New York City doorboren en een derde vliegtuig het Pentagon in Washington raakt. Zelfmoordaanslagen zijn een feit. Helaas wordt ook dat een trend in de jaren ’00. De Amerikaanse band Live vindt het nodig om een single met betrekking tot de ramp uit te brengen, Overcome geheten. Wat nou erger is blijft in het midden: de terroristische aanslag of de gevolgen die dit heeft op het gedrag van de 42e president van de Verenigde Staten George W. Bush. Hetzelfde jaar nog begint hij nog aan een zoektocht naar de vermoedelijke aanstichter, Osama Bin Laden. Afghanistan wordt platgebombardeerd, terwijl van de mysterieuze Bin Laden gedurende het gehele decennium videobanden opduiken, maar hij tot op de dag van vandaag niet is gevonden. Maar het beest in Bush is los.
Terwijl de wereld in shock is van de aanslagen, heeft Nederland er nog een drama bij te verwerken. Rock ’n rolljunkie Herman Brood overlijdt in 2001 aan de gevolgen van rock ’n roll. Het popfenomeen, dat van de dokter al niet lang meer heeft gekregen besluit ook zijn draai te geven aan het einde van zijn leven. Hij springt op 11 juli 2001 van het Hilton-hotel af. In zijn jaszak vindt men een briefje: “maak er nog een groot feest van.” Postuum scoort hij daardoor zijn eerste en enige nummer 1-hit met My Way (rechtsboven) en volgt hij met het coveren van deze Frank Sinatra-classic onder meer Elvis Presley, Sid Vicious en Nina Hagen. Het album Pergola van de Nederlandse band Johan kan weinig goed maken: 2001 is een overwegend treurig jaar.
Dan maar dansen. Met robots? 2001 is namelijk ook het jaar van Daft Punk (rechts) uit Frankrijk. 
Deze twee robots geven met de cd Discovery het muzikale antwoord op Kraftwerk. Omdat de heren van Daft Punk een robotoutfit dragen is het de vraag hoe die mannen in die pakken er nou écht uitzien. Als de groep dan ook nog eens alleen maar tekenfilms als clips uitbrengt wordt het beantwoorden van deze vragen er niet gemakkelijker op. Iedere clip is trouwens een vervolg op de vorige. Het geheel aan vervolgclips heet Interstella 5555. De track van Discovery die iedereen nog het beste is bijgebleven heet One More Time, het nummer met de vervormde stem. Eventueel zou het ook Harder, Better, Faster, Stronger kunnen zijn, vanwege de bewerking van Kanye West (Stronger, 2007) of de livebewerking van Daft Punk zelf (2007).
Op dancegebied is Daft Punk in 2001 niet de enige actieve partij. Ook Faithless beleeft zijn 
hoogtijdagen met het album Outrospective en de bijna-nummer-1 hit We Come 1. De perfecte brug tussen rock en dance wordt daarentegen weer gelegd door The Faint, met het album Danse Macabre (rechts), dat qua geluid en artwork (in Bauhaus-stijl, iets wat groepen als Franz Ferdinand later ook toepassen) vooruitstrevend is. Single Agenda Suicide is een perfecte schop onder de kont van de popmuziek, die in 2001 wordt gedomineerd door boze mannen met wijde broeken.
De nu metal en post-grunge die in 2000 al te zien is, verschuift namelijk wat meer naar de mainstream. Het meest bekende nummer van Linkin’ Park stamt uit 2001 en heet In The End. Limp Bizkit wil de generatie aan zijn zijde houden met My Generation en 2001 is natuurlijk het jaar van How You Remind Me van Nickelback.
Naast nu metal viert ook de gothic metal zijn hoogtijdagen met bands als HIM, Cradle Of Filth en meer bands waar u niet graag aan herinnerd wil worden. Opvallend is het woordje ‘gothic’ in de naam van de stroming, omdat de groepen muzikaal weinig van doen hebben met de originele gothicgroepen uit de jaren ’80, zoals The Sisters Of Mercy, The Cure en Siouxsie and the Banshees. Alleen qua kleding hebben ze er in de verste verte iets van weg. Het verschil het de ‘gothic’ van de jaren ’80 is echter dat de bijbehorende kleding tot een modegril is verheven en het dus hip wordt om ‘anders’ te zijn. Dit kan niet de bedoeling zijn geweest van de oorspronkelijke goths. De Nederlandse variant op deze gothic metalstroming is trouwens Within Temptation (rechts), die in 2001 met Ice Queen toch nog een best leuk hitje scoort. Jammer alleen dat ze het daar niet bij laten. De band verzuipt muzikaal al snel in het zelfmedelijden dat binnen deze stroming ‘hot’ is. Waarschijnlijk verkoopt het beter.
Door deze hype is er echter ook ruimte voor andere metalmuziek die door critici wat serieuzer wordt genomen. Uit Duitsland komt Rammstein met het album Mutter en het nummer Sonne, waarvan de clip een paranoïde bewerking op het verhaal van doornroosje is. Uit Hollywood komt System Of A Down (rechts), de band met de vier ontevreden Armeniërs. In 2001 brengen zij het album Toxicity uit, waarvan de keiharde single Chop Suey! ook nog een top 40-hit wordt.
Maar het zijn niet alleen mannen met gitaren en dancerobots in 2001. Ook op hiphopgebied staat de wereld niet stil. Het door velen als meesterwerk geziene album The Blueprint van Jay-Z stamt uit 2001 en het jaar wordt op perfecte wijze geopend door Outkast, met een nummer 1-hit voor Ms. Jackson (de clip met de huisdieren). Tekenfilmhits zijn er voor Gorillaz (rechtsboven), de tweede muzikale carrière van Blur-frontman Damon Albarn. De bandleden zijn slechts te zien als tekenfilmfiguurtjes. Dit zorgt ervoor dat optredens van de band soms wat tegenvallen, doordat de band achter videoschermen optreedt en mensen dus live ook de tekenfilmfiguurtjes te zien krijgen. Het debuutalbum Gorillaz is in ieder geval een fijn plaatje en single Clint Eastwood wordt een grote hit. Eminem komt op hiphopgebied een belofte na. Hij heeft namelijk met zijn vrienden van D12 afgesproken dat wanneer één van hen beroemd zou worden ze elkaar laten meeprofiteren van dat succes. Het lukt hem in 2001. Purple Pills en Shit On You van D12 zijn grote hits.
Meer opvallende alternatieve muziekreleases zijn er door Mercury Rev (All Is Dream, met de orkestrale single The Dark Is Rising), Muse (Origin Of Symmetry, met de Muse-classics Bliss en New Born), The White Stripes (White Blood Cells, met single Fell In Love With a Girl (bekend van de legoclip en later gecoverd door Joss Stone), Radiohead (Amnesiac, met de single Pyramid Song, maar Radiohead is eigenlijk niet zo’n singlesgroep), Weezer (Weezer (The Green Album), met single Island In The Sun, bekend van de dierenclip) en Ryan Adams (Gold (rechts), met de single New York New York). Laten we ook het begin van de carrière van Nelly Furtado niet vergeten, met de hitsingle Turn Off The Light, de opvolger van de in 2000 verschenen hit I’m Like a Bird van het album Whoa, Nelly!
En van Nelly Furtado gaan we over op de onvermijdelijke top 40. Op commercieel gebied is 2001 namelijk het jaar van Starmaker (rechts), het programma waarin een rockband wordt gevormd. Omdat de kijkers via hun mobiele telefoon kunnen stemmen hun favoriete deelnemer verdient Yorin er goed aan. Deze formule wordt in de jaren ’00 tot vervelens toe herhaald met Popstars The Rivals, Rock Nation, X-Factor en als meest succesvolle variant Idols. Het zorgt in 2001 voor dé rockband (K-Otic), parodieën (One Day Fly van de indertijd mateloos populaire Jack Spijkerman), tal van mislukte carrières (die van de leden van K-Otic, met Sita voorop), ballades waarvan het glazuur van je tanden springt (Bart en Sita’s I Was Made To Love You) en een hit voor een Duits bandje (Supergirl van Reamonn, omdat Starmaker Bart het zo’n mooi nummer vindt).
Heel leuk en aardig, zo’n popjaar met boze Armeniërs en robots, maar tegen het einde van 2001 krijg ik toch zoiets van Is This It?
Top 10 jaaroverzicht top 40 van 2001:
1 Safri Duo – Played-a-live
2 Alicia Keys – Fallin’
3 Atomic Kitten – Whole Again
4 Train – Drops Of Jupiter
5 Kylie Minogue – Can’t Get You Out Of My Head
6 Alizée – Moi… Lolita
7 Shaggy – It Wasn’t Me
8 Def Rhymz – Puf/Schudden
9 Shaggy – Angel
10 Judith – You
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2001:
1 Johan – Tumble and Fall
2 Radiohead – Pyramid Song
3 Muse – Plug in Baby
4 System Of A Down – Chop Suey!
5 John Frusciante – Going Inside
6 Gorillaz – Clint Eastwood
7 Tool – Lateralis
8 Manu Chao – Me Gustas Tu
9 The Hives – Hate to Say I Told You So
10 dEUS – Nothing Really Ends
The Strokes
Last Night
Herman Brood
My Way
Daft Punk
Insterstella 5555 Part 1: One More Time
The Faint
Agenda Suicide
Gorillaz
Clint Eastwood
The White Stripes
Fell In Love With a Girl
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
