Tag Archives: Razorlight
2008 – Brooklyn naast Londen
2008 staat van alle kanten in het teken van Amerika. Terwijl in de politiek de ex-drankverslaafde republikeinse president George Bush zijn titel moet overgeven aan de democratische Obama wordt het New Yorkse stadsdeel Brooklyn het epicentrum van moderne popmuziek.
2008 is net als 2004 een revolutionair popjaar waarin een nieuwe golf bands doorbreekt. Exit UK, here come the US. Tegelijkertijd wordt in China de democratie ingevoerd en laat een aantal Britse (!) dames zien dat het kunstje van Amy Winehouse voor herhaling vatbaar is. 2008: van MGMT tot Guns ‘n Roses.
Lees verder
2006 – Iggy’s afzakkende broek naast ijsklontjesincident
2006 is een goed jaar voor de popmuziek. Engeland is hip. Vier jonge Britse apen veroveren de wereld, terwijl een Britse dame de soul in de 21e eeuw terughaalt, maar beslist niet in rehab wil.
Vanuit Engeland springen dan ook gitaargroepjes uit de grond. Toch vaagt een oudgediende ze op Lowlands allemaal omver. Nederland is verder in de ban van het ijsklontjesincident. 2005: van Arctic Monkeys tot Amy Winehouse.
In de herfst van 2005 mag de wereld al kennis maken met de single I Bet You Look Good On The Dancefloor van de vier Sheffieldse jongens van rond de 18 jaar, onder leiding van de altijd introverte Alex Turner. Maar in 2006 verschijnt dan eindelijk het debuutalbum Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not van Arctic Monkeys (rechts). Het is dé soundtrack voor een hele generatie. Op festivals worden nummers als When The Sun Goes Down en Fake Tales Of San Francisco door iedereen meegezongen. Arctic Monkeys is bovendien de eerste MySpace-band. Fans die de band via MySpace kennen vertellen het door en binnen no-time zijn de tracks van Arctic Monkeys veel beluisterd. Het levert ze een platencontract op bij Domino.
Ook bekend geworden via internet is Ok Go, een Amerikaanse rockgroep. Ze plaatsen een clip op YouTube (rechts), de online-filmpjesdatabase. In deze clip doet de groep een vrij ingewikkelde dans 
op een lopende band. Hun clip wordt heel veel op YouTube bekeken. De single Here It Goes Again wordt vervolgens uitgebracht en wordt een internationale hit. Opvallend feitje: de clip haalt zelfs het NOS Journaal.
Het is dus het decennium van het internet. MP3 Killed The Cd-Star. De iPod is niet zomaar dé gadget van de jaren ’00. Een nieuwe generatie lijkt minder om de cd te geven. Afzonderlijke nummers kun je toch ook wel downloaden? De cd-markt zakt in, met als gevolg dat platenmaatschappijen in een crisis terecht komen. Ook platenwinkels kunnen hun deuren sluiten als ze niet met een alternatief komen. Gevolg voor de consument? Platenmaatschappijen zorgen er voor dat concertkaartjes duurder worden en veel alternatieve platenwinkels zijn verleden tijd.
Desondanks verschijnen er in 2006 een heleboel belangrijke albums. Wolfmother (Woman van het album Wolfmother) en The Raconteurs (Steady As She Goes van het album Broken Boy Soldiers) staan er een beetje alleen voor met hun seventiesrock in 2006. Het is namelijk een echt UK-Britpopjaar. We zitten midden in de vierde Britpop-golf in de historie van de popmuziek. De eerste golf vindt plaats in de jaren ’60, de tweede in de late jaren ’70, de derde midden jaren ’90. Deze Britpop staat voor rammelende rockbandjes. De releases van de groepen uit 2004 (onder meer Franz Ferdinand, The Futureheads) worden gevolgd door nieuwe albumsensaties. Zo is er een band met hele lange drummer. Infadels (rechtsboven) is de naam van deze band. Optredens van de groep zijn een sensatie, vanwege de hoge dosis energie die de band iedere keer weer geeft. In 2006 verschijnt hun dance-rockalbum We Are Not The Infadels, dat gepaard gaat met singles als Love Like Semtex en Can’t Get Enough.
Maar dit is slechts één voorbeeld van de nieuwe UK-post-punkbands. Dit soort bandjes vallen in 2006 als appels uit de bomen. Niet al deze bands hebben overigens het eeuwige leven. Larrikin Love lijkt bijvoorbeeld eerst veel te beloven, maar valt al snel uit elkaar. Het levert ze uiteindelijk het album The Freedom Spark op, met singles als Six Queens en Well, Love Does Furnish a Life.
Ook The Long Blondes (rechts) bestaan anno 2009 niet meer. In 2006 is de band veelbelovend met de aanstekelijke singles Once And Never Again en Weekend Without Makeup van het album Someone To Drive You Home. De reden dat de band nu uit elkaar is, is eigenlijk wel een beetje sneu voor de bandleden. Wegens gezondheidsredenen hoort gitarist Dorian Cox dat hij voortaan niet meer kan gitaarspelen. Hij moet de groep noodgedwongen verlaten in 2008, terwijl hij eigenlijk het muzikale brein achter de groep is. The Long Blondes besluiten het er vervolgens maar bij te laten.
Andere bands bestaan nog steeds. Een bijzondere groep is bijvoorbeeld Mystery Jets. Zanger Blaine Harrison zit namelijk in een rolstoel en treedt samen met zijn vader en diens tamboerijn op. Het verhaal klinkt wat lachwekkend, maar Mystery Jets maakt prachtige artistieke, puntige muziek. In 2006 verschijnt het debuutalbum Making Dens, met de singles The Boy Who Ran Away en You Can’t Fool Me Dennis.
Five ‘o Clock Heroes is het pispaaltje van de internationale popmedia. De band die zich heeft vernoemd naar een liedje van Paul Weller’s The Jam kan werkelijk niets goed doen. In Nederland snappen we echter het probleem niet. De vrolijke single Time On My Hands van het album 
Bend To The Breaks (rechts) wordt veel gedraaid op 3FM. De titel ‘The Jam van de 21e eeuw’ gaat echter eerder naar The Rifles. In 2006 verschijnt No Love Lost (de band kent het gelijknamige nummer van Joy Division niet), met de singles Peace & Quiet en Repeated Offender. Ook The Sunshine Underground bestaat nog steeds. In 2006 verschijnt hun debuutplaat Raise The Alarm met de singles Commercial Breakdown en Put You In Your Place. Een nieuw album van de groep staat gepland voor 2010.
The Fratellis is verder een typische band die meelift op het succes van anderen. Costello Music is een leuk niets-aan-de-hand-album, single Chelsea Dagger groeit dankzij 3FM Serious Request uit tot een best grote hit, maar de groep is geen blijvertje. Een Britse groep die echter nog vrij groot gaat worden de komende jaren is The 
Kooks (rechts). In 2006 verschijnt hun debuutplaat Inside In / Inside Out. Het staat vol hits (She Moves In Her Own Way, Ooh La, Naïve). The Kooks bereiken – en dat is het verschil met eerder genoemde bands – ook een mainstreampubliek.
Tussen alle Britse gitaargroepen door breekt een zwaar drugs- en drankverslaafde Britse zangeres door. Amy Winehouse (rechts) is de perfecte vrouwelijke tegenhanger van Babyshambles‘ Pete Doherty. Ze is net als Doherty beroemder geworden door haar gedrag dan door haar muziek. Winehouse zal de komende jaren nog veel in de media opduiken, omdat ze weer eens een optreden afzegt vanwege dronkenschap (Pinkpop) of vanwege haar beruchte partner, die in de cel belandt. Haar muziek is echter wel invloedrijk in de jaren ’00. De Britse zangeres is van jongs af aan al geïnspireerd door Amerikaanse soulzangeressen. Haar muziek klinkt daarom ook alsof het afkomstig is van de Motown-fabriek. 
Veel zangeressen liften de komende jaren mee op het succes van Winehouse (Adele, Duffy, Gabriella Cilmi). Allen met een snufje soul in hun muziek. Idols-winnaar Boris Titlaer laat de kreet tijdens Idols in 2004 al eens vallen: keep the soul alive! Amy Winehouse zorgt er voor dat dit ook echt gebeurt. In 2006 verschijnt haar inmiddels klassieke single Rehab, waarin ze zingt dat mensen willen dat ze gaat afkicken, terwijl ze dit zelf onzin vindt. Het nummer wordt in 2007 pas een hit in Nederland en komt van het album Back To Black, dat een enorm succes is, maar ook even moet rijpen. Het slaat eerst niet bijzonder aan, maar na het succes van Rehab wordt dat wel anders. In Nederland behaalt het album vijf keer platina, staat het 14 weken op de eerste positie van de albumcharts en wordt het – gek genoeg – het best verkochte album van 2008. Het album staat bijna twee jaar achter elkaar in de Album Top 100.
Amy Winehouse is niet de enige vrouw die voor commotie zorgt binnen de Britse popmuziekwereld. Ook Lily (rechts) Allen zorgt er vaak voor de de schijnwerpers op haar staan gericht. Niet zozeer haar 
gedrag is opvallend, maar haar persoonlijkheid. Allen kan het zo voor elkaar krijgen dat de wereld op zijn kop ligt door een vermeende derde tepel van haar. In 2006 verschijnt haar cynische poppy debuutalbum Alright, Still met de single Smile, een wraak op een ex-vriendje die vreemd is gegaan.
Het is ook het jaar van Regina Spektor. In 2006 verschijnt haar doorbraakalbum Begin To Hope met de single Fidelity, geïnspireerd op de film High Fidelity. Het geldt tot de dag van vandaag als haar meest bekende nummer. Nelly Furtado doet het op commercieel gebied weer goed. Met haar album Loose slaat ze een meer hiphop-georiënteerd pad in. De in december 2006 verschenen melancholische single All Good Things (Come To An End) wordt een nummer 1-hit in Nederland.
Terwijl de nieuwe bands uit Engeland voor het nieuwe geluid zorgen, vaagt een bijna 60-jarige man ze dit jaar 
op Lowlands stuk voor stuk omver. 2006 is namelijk ook het jaar van het fenomenale optreden van Iggy & The Stooges op Lowlands (rechts). “Let Them Up” schreeuwt Iggy Pop tijdens No Fun tegen de bewakers, doelend op het publiek dat niet tegengehouden moet worden om het podium op te gaan. Ook klassiek geworden is de vertolking van I Wanna Be Your Dog, waarbij Iggy Pop als een hond over het podium heen kruipt. Het optreden zit vol rock ’n roll-geweld, maar waar iedereen stiekem nog het meest op let is de broek van Iggy, die telkens verder afzakt. Maar hij blijft aan. En dat is best een klein wonder.
Voor Keane is het een minder groot feestje in 2006. Het is zelfs een wonder dat hun tweede album Under The Iron Sea in 2006 uitkomt. Niet alleen Amy Winehouse moet nodig in rehab, ook de keurige middle-class Keane-zanger Tom Chaplin blijkt te moeten afkicken van zijn drankprobleem. Dit doet hij in 2006. De band moet hiervoor noodgedwongen een aantal optredens afzeggen. Een mooie, tekenende single voor deze periode voor Keane is Is It Any Wonder?
Voor alle meisjes is 2006 echter vanwege iets anders een rampjaar. (Voormalig?) sekssymbool Brandon Flowers (rechts, The Killers) heeft namelijk een baard laten staan! Kaiser Chiefs zou er al snel een ‘Oh My God!’ tegen aan kunnen gooien. Wij moeten het echter doen met Sam’s Town, een plaat die volgens Flowers is geïnspireerd door niemand minder dan The Boss, oftewel Bruce Springsteen. Het resulteert in een stevige rockplaat, die het niveau van debuutplaat Hot Fuss helaas niet kan evenaren. When You Were Young en Bones blijven echter leuke singles. In 2006 is het hopen dat Flowers voor zijn volgende album een andere inspiratiebron neemt en zijn scheerapparaat van zolder haalt.
Een andere majorrelease is Stadium Arcadium (rechts) van de Red Hot Chili Peppers. Het is een dubbelalbum met de cd’s Jupiter en Mars. De singles klinken desondanks behoorlijk aards: met Dani California, Snow (Hey Oh) en Tell Me Baby is de groep weer helemaal terug. Ook Muse is terug met Black Holes And Revelations en de klassieke Muse-single Starlight. The Strokes’ zanger Julian 
Casablancas is uit een slechte periode in zijn leven gekomen. First Impressions Of Earth is wederom een sterk album, maar weet wederom mijlpaal Is This It uit 2001 niet te overtreffen. Misschien moet je dat ook gewoon niet willen. Thom Yorke doet het in 2006 solo. Waar hij in de jaren ’00 al veel albums heeft uitgebracht met Radiohead is het nu tijd voor zijn plaat The Eraser en de spannende single Harrowdown Hill.
2006 is verder het doorbreekjaar van Razorlight. Het gelijknamige tweede album geeft ze de erkenning die ze ten tijde van hun debuutplaat Up All Night (2004) eigenlijk al verdienden. In Nederland is de single America de top 40-klassieker geworden en In The Morning de cult-tegenhanger. Meer bands breken in 2006 door tot de top 40. Snow Patrol bijvoorbeeld met het album Eyes Open en de succesvolle hitsingle Chasing Cars. Het top 40-succes van de Scissor Sisters (I Don’t Feel Like Dancing) lijkt dan weer niet voor herhaling vatbaar. Holland doesn’t feel like disco, perhaps?
Meer opvallende singles zijn in 2006 van My Chemical Romance (Welcome To The Black Parade), José Gonzales (Heartbeats), CSS (Let’s Make Love And Listen To Death From Above), Hot Chip (Boy From School), I Love You But I’ve Chosen Darkness (According To Plan), The Holloways (Generator, Two Left Feet), Hot Club De Paris (Sometimesitsbetternottostickbitsofeachotherineachotherforeachother), Radio 4 (Enemies Like This), Yeah Yeah Yeahs (Gold Lion), Poni Hoax (She’s On The Radio) en You Say Party! We Say Die! (The Gap).
Terwijl sommige bands beroemd worden met sterke nummers, vergaren bepaalde Nederlandstalige rappers weer bekendheid met het inslaan op fans. Rapper Lange Frans (rechts, samen met collega Baas B) overkomt het in 2006. Nadat hij vrolijk seksuele raps over ‘veel spuug en geen tanden’ een zaal vol tieners in gooit, gooit iemand uit de zaal een ijsklontje in de richting van Lange Frans. De rapper uit Diemen-Zuid houdt het niet meer en duikt het publiek in om op de fan in te slaan. De geslagen fan blijkt echter niet de ijsklontjesgooier. Frans zit in problemen omdat hij ambassadeur tegen zinloos geweld is. Hij mag niet meer optreden op het Bevrijdingsfestival in Haarlem. Ook de single Zinloos (tegen zinloos geweld) komt plotseling een stuk minder geloofwaardiger over.
Top 10 Jaaroverzicht Top 40 van 2006:
1 Juanes – La Camisa Negra
2 Marco Borsato – Rood
3 Shakika featuring Wyclef Jean – Hips Don’t Lie
4 Gnarls Barkley – Crazy
5 Simon Webbe – No Worries
6 U2 & Mary J. Blige – One
7 Black Eyed Peas Featuring Sergio Mendes – Mas Que Nada
8 Pakito – Living On Video
9 Tiësto Featuring Maxi Jazz – Dance 4 Life
10 Jan Smit – Als de Morgen Is Gekomen
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2006:
1 The Raconteurs – Steady As She Goes
2 Gnarls Barkley – Crazy
3 Snow Patrol – Chasing Cars
4 Muse – Starlight
5 Arctic Monkeys – Fake Tales Of San Francisco
6 Wolfmother – Woman
7 The Kooks – She Moves In Her Own Way
8 Spinvis – Ik Wil Alleen Maar Zwemmen
9 Razorlight – America
10 Opgezwolle – Hoedenplank
Arctic Monkeys
When The Sun Goes Down (soundtrack van de film Scummy Man)
Ok Go
Here It Goes Again
The Long Blondes
Weekend Without Makeup
The Kooks
She Moves In Her Own Way
Amy Winehouse
Rehab (live bij Letterman, 2007)
Iggy & The Stooges
No Fun (Live op Lowlands 2006)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2005 – goede doelen naast pophypes
Het is 2005 en het is definitief: new wave is hip en nu metal behoort tot het verleden. In 2005 zitten we midden in de tijd van de rammelende Britse gitaarbandjes.
Bovendien gaan we in 2005 massaal voor het goede doel. Het is namelijk ook het jaar van Live 8. 2005: van Bloc Party tot Bob Geldof.
Tussen al de niets-aan-de-hand-britpop-gitaarbandjes duikt één band op die vanaf debuutplaat Silent Alarm (2005) voor een vernieuwend geluid gaat. De doorbraak van Bloc Party (rechts) is in 2005 een feit. Zanger Kele Okereke is vanaf dag één kritisch over de nieuwe golf Britse gitaargroepen. Tegelijkertijd snapt hij niet zoveel van The White Stripes, die oude apparatuur gebruiken om een jaren ’70-geluid te creëren. Okereke is één van de weinigen in de jaren ’00 die niet naar het verleden kijkt, maar naar de toekomst. Zijn band combineert het meest donkere van de jaren ’80 met moderne elektronica. Deze elektronica zal in latere albums steeds meer naar voren komen. In 2005 danst iedereen voor het eerste op de dansbare klassieke Silent Alarm-singles, zoals Helicopter en Banquet.
Bloc Party wordt in OOR eens als volgt beschreven: Franz Ferdinand is fan van Bloc Party, maar Bloc 
Party niet van Franz Ferdinand. Naar het tweede Franz Ferdinand-album You Could Have It So Much Better (rechts) zal Okereke dus niet veel hebben geluisterd. Ondanks de indiehits Do You Want To en The Fallen valt het album enigszins tegen. Franz Ferdinand is één van de eerste post-punkrevivalbands die een ‘moeilijke tweede’ uitbrengt. Die ‘moeilijke tweede’ die vaak tegenvalt zou wellicht iets met de kwaliteit van deze bands of met de grote druk waaronder ze opereren te maken kunnen hebben. Waarschijnlijk heeft het echter meer te maken met het popjournaille, dat in de jaren ’00 steeds hypegevoeliger wordt en achter bandjes aanrent. Vaak komt het er bij het tweede album achter dat ze iets té enthousiast zijn geweest.
En welke aap schreeuwt daar in de low budgetclip van zijn bandje heel hard ‘don’t believe the hype’, terwijl hij zingt over meisjes die er goed uitzien op de dansvloer? Alex Turner (rechts) heeft in 2005 al goed door hoe de popwereld werkt. Misschien dat hij daarom de grootste songwriter van de jaren ’00 zal worden. 2005 is voor zijn Arctic Monkeys het jaar vóór de release van hun fenomenale debuutalbum, maar het jaar waarop het publiek voor het eerst kennis maakt met de apen, door de inmiddels klassieke single I Bet You Look Good On The Dancefloor.
Maar wat zijn dan die bands die enorm gehypet worden? Over de nummer 1 van de 3Voor12 Song van het Jaar schrijft 3Voor12 ‘Oh My God! It’s the Kaiser Chiefs!’ Een typische gehypete reactie (ook al is dit meer een woordgrapje) op een gehypete band. Kaiser Chiefs‘ album Employment is in 2005 een grote sensatie. De singles Oh My God en Everyday I Love You less And Less overstijgen zelfs de cultstatus. Ook de debuutalbums Stars Of CCTV van Hard-Fi (met de single Hard To Beat) en The Bravery van The Bravery (met de single An Honest Mistake) laten veel stof opwaaien. Stuk voor stuk zijn het goede albums, maar nieuwe releases van deze bands vallen stuk voor stuk tegen.
De meest gehypete zanger van de jaren ’00 brengt in 2005 desondanks een album met zijn nieuwe band Babyshambles (rechts) uit. Pete Doherty zit niet lang stil na zijn gedwongen vertrek uit The Libertines. De tabloids geeft hij nieuw materiaal door met topmodel Kate Moss een relatie te krijgen. Ze mag zelfs meezingen op Babyshambles’ debuutalbum Down In Albion. MTV bedient hij verder met de woorden Fuck Forever. De muziekpers mag dan vervolgens zijn nieuwe plaat tot de grond afkraken, soms begrijp je als muziekliefhebber niet waar al dat negatieve geluid vandaan komt. Later in de jaren ´00 zal ik het niet begrijpen met Five ´o Clock Heroes´ debuutalbum Bend To The Breaks en in 2005 begrijp ik het niet met Down In Albion. Een bijzonder sterke plaat, die een goed beeld geeft van dé rock ´n roll junkie van de 21e eeuw.
Coldplay brengt datzelfde jaar X & Y uit. Als a Rush Of Blood To The Head al niet hun doorbraakplaat is, dan is X & Y het wel. Ook in de top 40 bewijst Coldplay de nieuwe U2 te zijn met de singles Speed Of Sound en Fix You. Hitsingle Talk staat zelfs vier weken op nummer 1.
Met al dat aan de jaren ’80 refererende gitaargeweld mag de terugkeer een echte eightiesband natuurlijk niet achterblijven. Gang Of Four heeft in 2005 een comeback. Op een geheel verkeerde manier, maar met een leuk verhaal. Zanger Jon King hoort op een dag vanuit zijn zoontjes kamer muziek die sterk lijkt op zijn eigen muziek. Hij besluit te kijken welke plaat er op staat. De plaat die zo op zijn ex-band Gang Of Four lijkt heet By The Way en is van de Red Hot Chili Peppers. Hij is verrast en komt er al snel achter dat zijn muziek weer een grote inspiratiebron is voor veel nieuwe bands. De sound van zijn band is weer actueel. Gang Of Four komt weer bij elkaar. In 2005 verschijnt het album Return The Gift (rechtsboven), naar het nummer op Gang Of Four’s debuutalbum Entertainment! Op Return The Gift staan uitsluitend opnieuw opgenomen versies van Gang Of Four-klassiekers. Dit doet de band omdat ze van mening is dat de Gang Of Four-nummers muzikaal weer actueel zijn, maar de productie te gedateerd is om een nieuw publiek te bereiken. Al klinken de nieuwe versies van klassiekers als Damaged Goods en Natural’s Not In best goed, toch hoort de Gang Of Four-fan liever de originele opname. Professional suicide?
Een jonge generatie loopt er in ieder geval niet mee weg. Die danst liever op het door Gang Of Four beïnvloedde The Rakes. Hun album Capture/ Release en de singles 22 Grand Job en Retreat zijn festivalhits.
Een nieuwe band in de categorie ‘the new Ian Curtis’ is Editors (rechts). Hun singles Munich en Bullets zijn een sensatie en hun debuutalbum The Back Room bewijst dat Editors geen eendagsvlieg is. Ook Maxïmo Park is één van de spannende nieuwe groepen in 2005, met hun debuutalbum A Certain Trigger en de single Apply Some Pressure die zelfs nog bepaalde mensen beïnvloedde voor de naam van hun weblog. De meest spannende groep in dit rijtje is echter LCD Soundsystem. Hun gelijknamige debuutplaat komt tegelijkertijd met de herwaardering van de punkfunk uit: dit valt te omschrijven als een dansbare, hoekige mix van punk en funk. Yeah en Daft Punk Is Playing At My House zijn zelfs in 2009 nog extreem hippe tracks.
2005 is ook het jaar van Live 8, het vervolg op Live Aid in 1985. Bob Geldof stelt dit maal onder meer als doel om druk uit te oefenen op de G8 om handelsbelemmeringen op te heffen die nadelig zijn voor ontwikkelingslanden. Het resulteert in fenomenale optredens. U2 en Paul MCCartney spelen samen het nummer Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band. Elton John gaat met Pete Doherty (rechts) in duet in Children Of The Revolution. Uiteraard wordt het weer een groot spektakel rondom Doherty. Of hij dronken op het podium is of niet blijft even in het midden. Het is al een wonder dat hij is komen opdagen. Al met al biedt Live 8 een podium voor vele nieuwe groepen (The Killers, Razorlight, Keane) naast de oude garde (Deep Purple, Pink Floyd, The Who).
In Amsterdam zijn drie jongens er overigens niet helemaal bij. Watskeburt?! De Jeugd van Tegenwoordig staat drie weken op nummer 1 met deze single. De groep rapt een heel album (Parels Voor De Zwijnen) vol met zelfbedachte hiphoptaal. Watskeburt?! is daar een perfect voorbeeld van. ‘Watkeburt’ wordt bovendien een echte uitdrukking in het Nederlands. Zo kan het zo voorkomen dat je in 2005 op vakantie op de camping 
bij de toiletten een bijna veertigjarige man tegenkomt die er plotseling ‘watskeburt’ uit floept. Het overkwam mij en het zal niet de bedoeling zijn geweest van Willie Wartaal, P. Fabergé en Vieze Fur, zoals de bandleden zichzelf noemen. Wel is het een bevestiging dat label Top Notch één van de meest belangrijke labels is in de jaren ’00. Top Notch scoort met nog veel meer Nederhopnamen, waaronder Kubus & Bang Bang, Dio, The Opposites en Kempi.
Enorm populair in de jaren ’00 is verder Jack Johnson (rechts). Zijn tracks staan gelijk aan zon, strand en zee. Maar wat wil je ook? De zanger woont zelf op Hawaï. Hij brengt een aantal albums uit in de jaren ’00, maar het in 2005 verschenen In Between Dreams blijft het beste bij, vanwege de zomerse hitsingle Sitting, Waiting, Wishing. Ook uit 
2005 en niet te vergeten: het album Illinoise van Sufjan Stevens. Een typisch OOR-album: populair onder het popjournaille, maar een jonge generatie zegt het weinig.
Meer opvallende singles in 2005 zijn van Voicst (Dazzled Kids), KT Tunstall (Suddenly I See) Tom Vek (I Ain’t Saying My Goodbyes), The White Stripes (My Doorbell), Gorillaz (Feel Good Inc.), The Tears (Refugees), Death Cab For Cutie (Soul Meets Body), The Coral (In The Morning), The Dead 60s (Riot Radio), Razorlight (Somewhere Else), The Kills (The Good Ones), New Order (Krafty), Nizlopi (JCB Song), The Departure (Lump In My Throat), Test Icicles (Circle. Square. Triangle) en Shout Out Louds (The Comeback).
Op commercieel gebied is 2005 het jaar van Gold Digger, de single van Kanye West (rechts) en Jamie Foxx. Weer een andere rapper vraagt aan Eminem hoe hij hip kan blijven onder 
een nieuw publiek. De single Switch van Will Smith wordt een groot succes. Madonna heeft de oudgedienden van ABBA nodig als sample voor haar single Hung Up en Eminem heeft Martika als sample nodig voor de hitsingle Like Toy Soldiers. Een lokaal probleempje doet zich vanaf 2005 ook voor: Nederlandstalig. De Toppers geven in 2005 hun eerste concert. Bovendien is de grootste hit van 2005 in Nederland Geef Mij Je Angst van Guus Meeuwis, wat hij met zijn zachte G nog knap heeft gecoverd, aangezien het origineel van de in 2004 overleden Jordanese zanger André Hazes is.
Top 10 Jaaroverzicht Top 40 van 2005:
1 Guus Meeuwis – Geef Mij Je Angst
2 James Blunt – You’re Beautiful
3 Shakira – La Tortura
4 Racoon – Love You More
5 Anouk – Girl
6 Daniel Powter – Bad Day
7 Sugababes – Push The Button
8 U2 – Sometimes You Can’t Make It On Your Own
9 De Jeugd Van Tegenwoordig – Watskeburt?!
10 Kelly Clarkson – Since U Been Gone
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2005:
1 Kaiser Chiefs – Oh My God
2 dEUS – 7 Days, 7 Weeks
3 Arcade Fire – Neighborhood #3 (Power Out)
4 Editors – Munich
5 The White Stripes – My Doorbell
6 Franz Ferdinand – Do You Want To
7 Gorillaz – Feel Good Inc.
8 De Jeugd Van Tegenwoordig – Watskeburt?!
9 Sufjan Stevens – Chicago
10 Coldplay – Speed of Sound
Bloc Party
Banquet
Franz Ferdinand
Do You Want To
Arctic Monkeys
I Bet You Look Good On The Dancefloor (live)
Kaiser Chiefs
Oh My God
Maxïmo Park
Apply Some Pressure
Elton John & Pete Doherty
Children Of The Revolution (live op Live 8)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2004 – Strakke broeken naast troetelmarokkanen
2004 kan gezien worden als het omschakeljaar: het jaar dat alternatieve popmuziek weer alternatief wordt. Nu metal lijkt in populariteit te dalen en veel bands doen waar ze goed in zijn: muzikaal terugkijken.
Vanaf 2004 staat het vizier minder op de jaren ’90 en de vroege jaren ’70, maar meer op de late jaren ’70 en de vroege jaren ’80. Toch blijft ook in 2004 popmuziek erg divers. 2004: van Franz Ferdinand tot Ali B.
De nieuwe muzikale post-punkrevivalbeweging (al moeten veel van deze bands niet veel van ‘hokjes’ in muziek hebben en is er van een beweging eigenlijk geen sprake), krijgt in 2004 gestalte. Dit met met het gelijknamige succesalbum en mijlpaal in de popmuziek van Franz Ferdinand (rechts), dat in februari dat jaar verschijnt en met de single Take Me Out.
Wanneer de band een keer bij een editie van de MTV Awards mag optreden is rapper Xzibit (later voornamelijk bekend van MTV’s Pimp My Ride) verantwoordelijk voor de presentatie. Hij valt de leden van Franz Ferdinand aan op hun strakke broeken. Kan de rapper weten dat hij met zijn wijde broeken al weer achterloopt en skinny jeans de toekomst hebben in 2004.
Franz Ferdinand wordt vooral in het begin veel vergeleken met Gang Of Four en XTC, bands waarvan zanger Alex Kapranos zelf overigens aangeeft nooit naar te luisteren. Een typisch jaren ’00 fenomeen: bands die vergeleken worden met oude groepen, maar zelf aangeven nooit naar die groepen te luisteren.
Dat is met The Killers wel anders. Zanger Brandon Flowers (rechts) geeft direct aan dat hij veel inspiratie uit de jaren ’80 haalt. En dat valt te horen aan het debuutalbum Hot Fuss, één van de belangrijkste albums van 2004. Het levert ze de grote hits Somebody Told Me en Mr. Brightside op. Opvallend feitje: Brandon Flowers komt uit een mormoongemeenschap.
Johnny Borrell, zanger van Razorlight is niet op zijn mond gevallen. Het opvallende aan hem is dat hij vaak arrogant overkomt in de media, ruzie schopt met andere bands (The Kooks) of gewoon met zijn eigen bandleden vecht op het podium. Tegelijkertijd vindt hij zijn eigen band één van de beste bands ooit. In 2004 verschijnt Razorlight’s debuutalbum Up All Night. Een ieder die arrogante zangers graag eens op hun bek ziet vallen krijgt bij Razorlight weinig voldoening. Razorlight is ook gewoon goed. Up All Night is een bijzonder sterk album, met singles als Golden Touch en Stumble & Fall en albumtracks als In The City (Them? Gloria?) en Don’t Go Back To Dalston. De doorbraak voor Razorlight komt echter pas in 2006 met hun tweede plaat.
Ook Kings Of Leon (rechts) krijgt met hun tweede plaat Aha Shake Heartbreak en de single Four Kicks – voornamelijk in Engeland – al meer bekendheid en Interpol brengt een klassieker uit met Antics en de singles Evil (de clip met het poppetje dat zijn ogen telkens op een angstige wijze wijd open doet) en Slow Hands.
Het gelijknamige debuutalbum van Kasabian komt tevens uit in 2004. Ze gaan uitgroeien tot ‘één van de grootsten’ binnen de alternatieve scene. Dit bewijzen ze in 2004 al met de single Club Foot.
The Zutons debuteren tenslotte met Who Killed…… The Zutons?, een eigenzinnige cd met de cultklassiekers Pressure Point en You Will You Won’t.
Een andere topplaat is Funeral van Arcade Fire. Hierop staat onder meer een verzameling nummers met de titel Neighborhood. Het geheel klinkt behoorlijk begin jaren ’80. Zowel de plaat als de band is in de jaren ’00 erg succesvol en wordt gerespecteerd door veel critici. Funeral is dan ook een eigenzinnige plaat. Zo’n plaat die ‘moeilijk in een hokje te plaatsen valt’.
The Dears is ook zo’n ‘moeilijk in een hokje te plaatsen’ band. Zeer breed genomen valt deze band in de categorie bands die ik in de voorgaande alinea’s beschreef, meer specifiek gezien vallen ze er buiten. Hun tweede plaat No Cities Left bevat de Lost In The Plot, een ode aan Morrissey, een inspiratiebron voor vele bands binnen het post-punkrevivalgenre en ook voor de donkere zanger Murray Lightburn (rechts), die qua stemgeluid eng veel weg heeft van The Smiths-frontman. Tegelijkertijd bevat No Cities Left zoveel ‘pokkeherrie’ dat de link naar eerdergenoemde bands wegblijft. Feit is dat No Cities Left een fijn schijfje is.
Niet alle groepen in dit genre zijn even succesvol. Er komen genoeg releases uit die in 2004 bestempeld worden als ‘next big thing’, maar waarvan we in 2009 angstaanjagend weinig meer horen. Meest succesvol uit deze groep zijn The Futureheads (rechtsonder). In 2004 komt hun titelloze debuutplaat uit. Alhoewel ze sindsdien twee platen hebben uitgebracht 
zijn ze nooit zo populair geworden als de eerder genoemde artiesten.
En wie kent Death From Above 1979 (You’re a Woman, I’m a Machine) nog? De groep met slechts een drummer en een bassist is even het snoepje van de maand, om vervolgens in 2006 alweer uit elkaar te gaan. Bassist Jesse F. Keeler zet overigens zijn carrière wel succesvol voort met het nog steeds zeer hippe DJ-duo MSTKRFT.
The Others (The Others, 2005) is ook zo’n bandje dat het nooit echt heeft gemaakt. Zanger Dominic Masters vertelt in 2004 nog aan muziekblad OOR dat het zo kan zijn dat als de band weinig succes heeft hij een jaar later alweer ‘shitty dayjobs’ zou moeten doen. Wikipedia leert ons dat The Others nog steeds bestaan, dus aan dat lot is hij niet overgelaten, maar om nou te zeggen dat je er ooit nog wat van hoorde na hun debuutalbum…
Idem voor Dogs Die In Hot Cars (Please Describe Yourself met single Godhopping) en de Moving Units met hun debuutalbum Dangerous Dreams en de inmiddels totaal vergeten single Unpersuaded. Verdronken in de zee van post-punkrevivalbandjes.
De Haarlemmers van The Sheer hebben in eigen land meer langdurigsucces, met hun britpop van het debuutalbum The Keyword Is Excitement, hun vele optredens en de singles Something To Say en Right Now.
Ook verschijnt het tweede en laatste album van The Libertines, geheten The Libertines (rechts). Het album bevatte de – in Engeland zeer sucesvolle – single Can’t Stand Me Now. De plaat werd echter voornamelijk door Carl Barât en de overige bandleden gepromoot. Pete Doherty is namelijk druk bezig om in Thailand af te kicken van de drugs, wat hem vervolgens niet lukt. Thuis aangekomen wordt hij gearresteerd wegens illegaal wapenbezit. Voor Barât is de maat vol. Doherty mag pas terug in de band komen als hij clean is. Dat betekent het einde van The Libertines. De show die de ze spelen voor het vertrek van Doherty naar Thailand blijkt de laatste show van The Libertines tot op de dag van vandaag te zijn. Barât en de overige Libertines gaan later door met Dirty Pretty Things en Doherty met Babyshambles.
Maar is er naast al dit rammelend jong gitaargeweld dan geen aandacht voor ‘oudere’ artiesten? Dat is er, met wisselend resultaat overigens. Brian Wilson’s Smile komt na decennialang wachten uit. De ex-Beach Boys-
zanger wil het album oorspronkelijk al in de jaren ’60 uitbrengen. Hij wil er het Beach Boys-meesterwerk Pet Sounds mee te overtreffen. Door het verschijnen van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band raakt de zanger gedemotiveerd en stort hij in. Wanneer Wilsong het album in 2004 dan eindelijk uitbrengt is het groot nieuws. Helaas blijkt het muzikaal gezien mosterd na de maaltijd te zijn.
Ook weinig succesvol: Marillion wil in één keer weer ‘nu’ zijn in 2004 en vraagt de fans om massaal de single You’re Gone te kopen om zo in één keer hoog in de top 40 te belanden. In Nederland behaalt de single slechts de 32e plaats in de top 40. Michael Jackson wil er ook nog een laatste kans aan geven, maar zijn single One More Chance flopt voor Jackson-begrippen.
Voor andere ‘oude rotten’ is 2004 succesvoller. Zo ontstaat er een nieuwe supergroep. Velvet Revolver bestaat uit drie ex-leden van Guns ’n Roses (waaronder Slash), een ex-lid van punkband Wasted Youth en de zanger van Stone Temple Pilots, Scott Weiland. Debuutplaat Contraband en de singles Slither en Fall To Pieces zijn een sensatie in 2004. Maar het succes in niet van lange duur. Anno 2009 heeft Weiland de band verlaten en horen we weinig meer van Velvet Revolver.
Van Green Day (rechts) horen we anno 2009 nog wél veel. Hun ‘comebackplaat’ in de jaren ’00 komt uit in 2004 en heet American Idiot. In de jaren ’90 lijkt het er op dat ze de strijd hebben verloren van het ruigere The Offspring, maar Green Day blijkt toch het meest lang houdbaar. Met American Idiot weet Green Day – en daar onderscheidt deze band zich van de overige ‘oude rotten’ mee – een gehele nieuwe generatie voor zich te winnen. Boulevard Of Broken Dreams, American Idiot, Holiday (2005) en Wake Me Up When September Ends (2005, dan weer uitgebracht in juni) worden internationale hits.
Ook U2 is nog steeds succesvol onder een nieuwe generatie met hun cd How To Dismantle An Atomic Bomb en met Vertigo staat U2 bijna voor de derde keer in het decennium op nummer 1 van de top 40 (na Beautiful Day uit 2000 en Elevation uit 2001).
Iemand die het top 40-succes allemaal wat minder kan schelen is ex-The Smiths Morrissey. You Are The Quarry is zijn eerste album in bijna tien jaar en First Of The Gang To Die en Irish Blood, English Heart worden geen hits, maar wel classics. Zoals het hoort bij The Moss.
Ook The Cure is in 2004 terug na bijna uit elkaar gegaan te zijn. In 2004 verschijnt desonanks een gelijknamige plaat met de The Cure-klassieker The End Of The World.
Tot slot opmerkelijk onder de categorie ‘oude’ artiesten: de hiphoppers van de Beasty Boys scoren een hit met Ch-Check It Out en Prince is terug met album en single Musicology.
En van artiesten van toen gaan we naar artiesten van de toekomst. Snow Patrol bouwt ondertussen namelijk bekendheid op met de singles van het in 2003 verschenen Final Straw (Run, Chocolate), terwijl KT Tunstall in december van 2004 haar debuutalbum Eye To The Telescope uitbrengt. Daaraan vooraf gaat de False Alarm EP met de prachtige totaal onbekende single Throw Me a Rope. Een beetje alternatiever dan KT Tunstall is Regina Spektor. Spektor’s Soviet Kitsch (rechts) komt uit 2004. Ze wordt pas wat bekender in 2006 met het album Begin To Hope en de single Fidelity, geïnspireerd op de film High Fidelity.
Voor Keane (rechts) is 2004 het doorbraakjaar. Over de stiekeme drankverslaving van zanger Tom Chaplin weet nog niemand. Hun debuutalbum Hopes and Fears is op commercieel vlak een groot succes en hetzelfde geldt 
voor de singles Somewhere Only We Know en Everybody’s Changing. Het is trouwens bijna zo geweest dat Keane het met een andere toetsenist moet doen. Tim Rice-Oxley is in 1997 namelijk door Coldplay’s Chris Martin gevraagd om in Coldplay (toen nog totaal onbekend) te komen spelen, maar doet dit niet omdat hij al met Keane bezig is.
Ondertussen ontstaat het tweede grote drama in Nederland op 2 november 2004, wanneer Theo van Gogh van zijn huis naar zijn kantoor fietst en plotseling wordt beschoten door een zekere Mohammed Bouyeri en na ernstige toetakelingen overlijdt. Bouyeri wordt al snel opgepakt. En als dan ook nog eens George W. Bush John Carrey links laat liggen en voor de tweede maal de verkiezingen wint gaat het er al helemaal niet beter op met de wereld. De moord op één van de topregisseurs van Nederland zorgt voor een grote schaduw over het jaar en daarmee over de Nederlandse popmuziek.
Maar Nederland moet door. Bouyeri is van Marokkaanse afkomst. Medemarrokaan en rapperAli B (rechts) is juist datzelfde jaar tot troetel-Marokkaan verheven door zijn veelvuldig voorkomen in televisieshows en zijn hit met Brace, Ik Ben Je Zat. Het zorgt er voor dat hij met Marco Borsato de single Wat Zou Je Doen uitbrengt. Als zelfs Borsato zich er mee bezig houdt, lijkt de toon gezet voor meer Nederhop. Lange Frans en Baas B weten daar wel weer raad mee. Ze breken door met hun single Moppie. De Nederhop staat in de jaren ’00 niet bekend vanwege de ingewikkelde teksten, overigens.
Ook met de internationale hiphop gaat het goed in 2004. The Streets hebben een hit met Dry Your Eyes en Mike Skinner (rechts) maakt zich voor heel Nederland belachelijk door dronken op het podium van de Bravo-tent op Lowlands te verschijnen. Met een fles brandy in zijn hand schreeuwt hij 
tussen de nummers door ‘let’s rock!’ en ‘hooligan!’ en kraakt hij de The Streets-petjes van mensen uit het publiek af. Later bekend hij spijt te hebben van het optreden. Op Pinkpop staat datzelfde jaar N.E.R.D. (No One Ever Really Dies) van Pharell Williams. Ze breken dat jaar door met hitsingle She Wants To Move. Kanye West brengt ondertussen zijn eerste album The College Dropout uit. John Legend, meer soul dan hiphop, komt met het album Get Lifted en de single Ordinary People en heeft D12 hits met My Band en How Come.
De nu metal ebt nu écht weg. Linkin Park kan het niet meer zonder Jay-Z (Numb/Encore) en van Limp Bizkit verneemt niemand meer wat.
Misschien is één van de laatste stuiptrekkingen die enigszins tegen dit genre aanzit Hoobastank’s hit The Reason uit 2004, alhoewel dat eigenlijk al veel te poppy is voor de benaming ‘nu metal’.
Seether en Amy Lee (Evanescence) hebben dat jaar binnen de gothic metal nog succes met single Broken. Broken is trouwens een typische emo-titel voor een single. Want waar de ene stroming vervaagt, komt een andere op: emo: erg populair onder jonge tieners. De stroming is nog steeds actueel. Kledingstijl: zwart gekleurd haar, met een lok voor één van de ogen en zwarte kleren met skinny jeans.
Met My Chemical Romance (rechts), Fall Out Boy, Dashboard Confessional en Jimmy Eat World begint het genre rond 2004 wat bekender te worden. Opletten: Panic! At The Disco staat uiteraard nog niet tussen het lijstje, omdat hun debuutalbum pas later uitkwam. Wat een gemis.
Meer opvallende singles op (semi)alternatief gebied zijn van The Veils (The Tide That Left And Never Came Back), Joss Stone die volwassen is geworden (Right To Be Wrong), The Go! Team (Huddle Formation), Graham Coxon van Blur (Freaking Out), The Vines (Ride), Mocky, die later zal drummen bij Jamie Lidell (Catch a Moment In Time), Phoenix (Run Run Run), Faithless (Mass Destruction), de 40.000 hippies van The Polyphonic Spree (Hold Me Now), The Von Blondies (C’Mon C’Mon), Norah Jones (Sunrise), Art Brut (Formed a Band) en we sluiten dit rijtje af met goed nieuws voor mensen die van slecht nieuws houden: Modest Mouse (Float On).
Succes in de hitparade hebben de nichten van O-Zone met Dragostea Din Tei. Ook de oudgedienden van No Doubt halen nog een keer de top 40, met Talk Talk-cover It’s My Life. Het schijnt voor ‘oude’ top 40-successen niet gemakkelijk te zijn om nog met eigen materiaal te 
komen, kijkend naar 2003 wanneer Elton John teert op oud succes (Sorry Seems To Be The Hardest Word) en Simply Red samples gebruikt voor een nieuw nummer (Sunrise). No Doubt-zangeres Gwen Stefanie maakt het goed met de solosingle What You Waiting For?, met – jawel – de vier Japanse meisjes, ook wel de Harajuku Girls (rechts). Ondertussen scoort Muse met Sing For Absolution hun grootste hit (12 in de top 40) tot op de dag van vandaag.
Maar laten we ook het drama rondom Kane-zanger Dinand Woesthoff niet vergeten. Zijn vrouw Guusje Nederhorst (ex-Linda, Roos & Jessica) overleed dat jaar aan de gevolgen van darmkanker. Dinand bracht een single over de ingrijpende gebeurtenis uit, genaamd Dreamer (Gussie’s Song). Het werd een nummer 1-hit, waarvan de opbrengsten naar de KWF Kankerbestrijding gingen.
Het jaar wordt desondanks goed afgesloten door 3FM, die voor het eerst de 3FM Serious Request uitzendt, bekend van het Glazen Huis. Hier worden vanaf 2004 ieder jaar drie 3FM-DJ’s voor vijf dagen opgesloten om niks te eten en met zijn drieën te zorgen voor 24 uur per dag radio. Giel Beelen, Claudia de Breij en Wouter van der Goes zijn de gelukkigen onder de DJ’s. Ieder jaar kiest 3FM een anthem. Dit jaar is dat Galvanize van The Chemical Brothers. Push the button!
Top 10 jaaroverzicht Top 40 van 2004:
1 O-Zone – Dragostea Din Tei
2 Couting Crows & Bløf – Holiday In Spain
3 Freestylers – Push Up
4 Ali B Featuring Brace – Ik Ben Je Zat
5 Jamelia – Superstar
6 Anastacia – Sick And Tired
7 DJ Tiësto – Love Comes Again
8 Marco Borsato & Ali B – Wat Zou Je Doen
9 Anastacia – Left Outside Alone
10 Usher – Yeah
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2004:
1 Franz Ferdinand – Take Me Out
2 U2 – Vertigo
3 N*E*R*D – She Wants To Move
4 The Killers – Somebody Told Me
5 Soulwax – Any Minute Now
6 Interpol – Evil
7 The Veils – Lavinia
8 Snow Patrol – Run
9 The Von Bondies – C’mon C’mon
10 OutKast – Roses
Franz Ferdinand
Take Me Out
The Killers
Somebody Told Me
Razorlight
Stumble And Fall
Interpol
Evil
The Libertines
Can’t Stand Me Now
Keane
Somewhere Only We Know (Live op Live 8)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
