Tag Archives: the drums
Blij met The Drums
Met een goede muziekvriend had ik het eens over The Drums. Het briljante EP’tje Summertime! had ons fans gemaakt van de Amerikaanse band. Het daarna uitgebrachte debuutalbum kon eveneens rekenen op onze goedkeuring.
Mijn goede muziekvriend vertelde dat hij zo vrolijk werd van hun liedjes. Een heerlijk, zomers plaatje, waren zijn exacte woorden bij het onder woorden brengen van zijn affectie voor het EP’tje. Of iets van die strekking, het is al weer een tijdje geleden.
Hoe dan ook, ik was het hier niet mee eens. Ja, de liedjes klinken heel zomers met die stuiterende gitaarlijntjes, maar tekstueel is het bijna allemaal behoorlijk Joy Division-depri.
Mooiste voorbeeld is ‘Make You Mine‘, waarin opgewekt handgeklap de volgende regels vergezeld: “And I don’t know what to do / When I see you holding someone else’s hand / And I don’t know what to say / ‘Cause when I open my mouth I always sound so stupid / How am I gonna make you mine?”
Kortom, bijna alle liedjes van The Drums gaan over de klote liefde. Op ‘Let’s Go Surfing‘ na. Dat gaat gewoon over lekker zorgenloos surfen, dude. Hoewel, er zijn mensen die denken dat het over de Amerikanse president gaat (“I know it sounds ridiculous and stupid, but I think the chorus is “OBAMA, I wanna go surfing”). Yup, ridiculous and stupid.
Ik snap overigens best wat mijn nog steeds goede muziekvriend bedoelde. De hoorbare Beach Boys invloed op de optimistische zanglijntjes is wat The Drums gewoon een luchtig buitenkantje mee geeft. En ach, wie luistert er nou naar teksten?
12 september 2011 komt de band met een nieuw album: Portamento. Eerste single ‘Money’ is reeds hieronder te beluisteren. Ik vind hem erg fijn, mijn goede muziekvriend vast ook.
Net als bij Pink Floyds ‘Money’ is het een aanklacht tegen de graaicultuur waar we met z’n allen in leven. Alles draait om zo snel mogelijk zo veel mogelijk geld verdienen. Of zanger Jonathan Price wil een kadootje kopen voor zijn liefje, maar heeft geen geld. Een van die twee.
Live zien
14 september 2011: Paradiso (Amsterdam) – Kleine zaal!
The Drums in De Melkweg (17 december 2010)
Gisteravond kwam na bijna anderhalf jaar non-stop spelen de tour van de hippe Amerikaanse band The Drums tot een einde in Amsterdam. Ondanks de winterse taferelen en de daarbij onlosmakelijk horende vervoersproblemen was de grote zaal van De Melkweg goed gevuld.
Het is dan ook hard gegaan met The Drums. Eind 2009 kwamen ze op de radar met het uit alleen maar kneiters bestaande EP’tje Summertime! en sinds die tijd loopt de indie gemeenschap met de New Yorkers weg.
Met het dit jaar verschenen (en door critici wisselend ontvangen) titelloos debuutalbum steeg de populariteit ook onder muziekliefhebbers die wat minder liefde voelen voor skinny jeans en All Stars schoenen. Niet geheel ontoevallig was het concert in eerste instantie dan ook gepland in de kleine zaal van De Melkweg, maar werd al snel uitgeweken naar de grotere, naburige Max zaal.
Helemaal vol was die zaal dus niet, maar met een afgesloten balkon was het op de vloer uiteindelijk goed druk toen The Drums rond kwart voor tien aftrapten met ‘Best Friend’.
Het blijft opmerkelijk: tekstueel zijn de liedjes van The Drums overwegend zwartgallig (“I wish I never met you”, “This is the saddest summer ever”, “I thought my life would get easier instead it’s getting harder”), maar muzikaal is het een groot feest met dansende basslijntje, adrenaline verhogende drumpartijen en hoekig gitaarspel waarop eigenlijk alleen maar gedanst kan worden. Zo ook terecht gebeurde vanaf seconde één in De Melkweg.
Het werkte dan ook aanstekelijk, zoals zanger Jonathan Pierce op het veelal schemerig belichtte podium met staccato bewegingen stond te dansen als een succesvolle kruising tussen Ian Curtis en Morrissey.
De galm over de stem van Pierce had wel wat minder gekund en was het jammer dat de synthesizerpartijen van tape kwamen (net als het gefluit in ‘Let’s Go Surfing’ en ‘Make You Mine’), maar uiteindelijk zijn dit maar kleine aantekeningen. The Drums lieten namelijk gisteravond in De Melkweg zien dat het geheim van een vermakelijke, boeiende show in principe maar draait om één ding: catchy liedjes.
En die hebben ze in overvloede met ‘Let’s Go Surfing’ (dé hit van de avond), ‘Don’t Be A Jerk, Johnny’, ‘Submarine’, ‘Make You Mine’ (allen afkomstig van Summertime!), ‘Me And The Moon’, ‘Book Of Stories’ en ‘Forever And Ever Amen’. Liedjes die het waarschijnlijk altijd en overal goed doen.
De ingetogen afsluiter ‘Down By The Water’ bewijst (net als het eveneens gespeelde ‘I Need Fun In My Life’) dat The Drums meer zijn dan springen en dansen en stemt positief over toekomstig werk. Maar dat het kwartet een blijvertje is, wisten we eigenlijk al lang. Gisteravond werd dat in Amsterdam op de drempel van 2011 nog even heel fijn door de band zelf onderstreept. Waarvoor hartelijk dank.
Gezien: The Drums, De Melkweg, vrijdag 17 december 2010
