Tag Archives: The National
Soms is liefde voorbestemd
Waarschijnlijk heeft elke muziekliefhebber er wel eentje: een band waar je voor door het vuur gaat. Niet geheel onbekend voor de trouwe bezoekers van ASPmusic is dat voor ondergetekende The National.
Onlangs schreef ik het volgende stukje voor de website Spotifette over deze inmiddels al vijf jaar durende romance.
Lees verder
Mixtape #2: Fall On Me
Persoonlijk ben ik een fan van de herfst. Toch zijn er genoeg mensen die opzien tegen het najaar. Die mooie vakantie lijkt alweer eeuwen geleden, die grote festivals zijn achter de rug, het weer is vaak crap. Daarnaast zijn de scholen weer een tijdje open en zitten de kantoren vol met chagrijnige gasten (“Step into my office, baby”).
Juist daarom geen depressieve mix deze maand, al zitten er een paar donkere tunes tussen. Nee, met dit smerige weer heb je behoefte aan warmte. Feel-good liedjes als ‘Kiss Your Lips’ en ‘Cuckoo’, respectievelijk van Allo Darlin en Lissie passen er net zo goed in. Ik ben misschien een cynisch web 2.0 muziekgeek met de aandachtspanne van een hyperactieve puber die in het post-irony tijdperk leeft, ik heb ook gevoelens.
De herfst staat ook voor nieuwe mogelijkheden. Een verse start, zoals men wel eens wil zeggen. Neem ‘Waitin’ On a Sunny Day’ van Springsteen. Hoewel het nummer een tijdje voor de aanslagen op 11 september werd geschreven, heeft het door de plaatsing op zijn 9/11 album The Rising een sterke toegevoegde waarde gekregen. Ik denk dat de simpele positiviteit in de tekst van De Baas veel mensen heeft geholpen in de nasleep van die gebeurtenis.
R.E.M – Fall On Me
Manic Street Preachers – Autumnsong
Big Star – September Gurls
Yo La Tengo – Autumn Sweater
Lissie – Cuckoo
Villagers – That Day
Allo Darlin’ – Kiss Your Lips
Matt Pond PA – Halloween
Johan – Back in School
Bishop Allen – Rain
Creedence Clearwater Revival – Have You Ever Seen The Rain?
Ann Peebles – I Can’t Stand The Rain
Be Your Own Pet – October, First Account
Fall Out Boy – Grand Theft Autumn / Where Is Your Boy
Billy Talent – Fallen Leaves
Bright Eyes – Four Winds
I Am Kloot – Northern Skies
The Veils – Lavinia
Belle and Sebastian – Step Into My Office, Baby
Bruce Springsteen – Waitin’ On a Sunny Day
The National – Mr. November
The White Stripes – Dead Leaves and The Dirty Ground
Laura Marling – Darkness Descends
Thuiswedstrijd voor The National in Brooklyn (27/08/2010)
Terwijl in New York de hitte langzaam plaats maakt voor een zwoele zomeravond, fietst uw ASPmusic-verslaggever Prospect Park binnen, de enorme groene oase van Brooklyn en misschien wel het mooiste park van de stad. The Prospect Park Bandshell is het oudste openlucht podium van New York en programmeert al 32 jaar bands. Vanavond behoort het podium toe aan Brooklyn’s eigen The National.
Als de laatste dromerige klanken van support Beach House tussen de bomen verdwijnen worden de picknick-kleedjes opgevouwen en dromt de menigte naar voren. Al bij de eerste klanken van Runaway barst een daverend gejuich los, het is duidelijk dat The National hier een thuiswedstrijd speelt. Bijna alles wordt meegezongen en elke uithaal en beweging van zanger Matt Berninger levert groot enthousiasme op.
Uiteraard ligt het zwaartepunt vanavond op High Violet, het album waarmee de band eindelijk grote internationale erkenning verdienden. Daarnaast spelen ze verrassend veel van Alligator uit 2005, zoals het gevoelige Baby, We’ll Be Fine.
Het nummer Slow Show wordt speciaal opgedragen aan Leonard Cohen omdat de bagage van de band in Portugal met die van hem is verwisseld. De gitaren van Cohen durft de bescheiden band niet aan te raken, dus spelen ze vanavond op geleende instrumenten. De band lijkt, ondanks de lange weg die ze hebben afgelegd, nog steeds lichtelijk verbaasd over het recente succes, hoewel Berninger grapt dat ze gelukkig vanavond voor het eerst lopend naar hun optreden konden; zo’n stretchlimo gaat ook vervelen.
Berninger doet zijn karakteristieke schutterige bewegingen, loopt schijnbaar besluiteloos heen en weer over het podium om vervolgens exact getimed een enorme uithaal te produceren zoals in het adembenemende Squalor Victoria. De hoge uithalen zijn niet altijd even zuiver en de lage noten regelmatig mompelend, maar hij zingt zo vol overgave zijn hart uit z’n lijf dat het niet uitmaakt. Deze man zorgt ervoor dat je elk haartje op je lijf afzonderlijk overeind voelt komen tot één grote rilling terwijl het buiten 32 graden is. Wie doet hem dat na?
De band is ogenschijnlijk rommelig maar speelt eigenlijk een zeer geoliede rockshow. Vooral het smerig scheurende Available, gevolgd door de ingehouden Cardinal Song maakt diepe indruk, evenals afsluiter Fake Empire. Er trekt er een voelbare rilling door het park als 5.000 kelen woord voor woord meezingen.
In de toegift pakt de band nog even zwaar uit met Secret Meeting, Mr. November en natuurlijk Terrible Love. Als Berninger vertelt dat dit park zijn favoriete plek is, en vraagt of iedereen die uit Brooklyn komt heel hard wil schreeuwen is het duidelijk. De thuisbasis is trots op hun band, en Brooklyn is mede door The National momenteel dé hofleverancier van uitzonderlijk talent.
Gezien: The National, Prospect Park (Brooklyn, NY), 27 juli 2010
The National live zien in Nederland:
22 augusutus 2010: Lowlands Festival
20 november 2010: Crossing Border festival, Den Haag
Lowlands festival 2010: wat ASPmusic zag op dag 3
Het is al weer even voorbij, het mooiste muziekweekend van het jaar. ASPmusic redacteuren Peter Zantingh, Thijs Schrik en Harm de Kleine blikken deze dagen terug op de ongekend sterke 2010 editie van het Lowlands festival. Het grote nagenieten kan beginnen.
Zondag 22 augustus 2010
The Low Anthem
Lima, 13.00 uur
Hallelujah, wat een muzikanten, dit kwartet uit Rhode Island. Muisstille liedjes als ‘This God Damn House’ worden afgewisseld met ferme folkrock als in ‘Sally, Where’d You Get Your Liqour From’. Ondertussen ruilen de vier na bijna elk nummer van instrument. Het gevoel, talent en vakmanschap druipt er werkelijk vanaf bij The Low Anthem, dat tegen het einde met ‘Ticket Taker’ (“about the great flood, but lately we’ve been playing it like a love song”) ook nog een van de mooiste liedjes van het festival levert. Een absoluut hoogtepunt. (Peter Zantingh)
Lees verder
The National in Paradiso (6/7/2010)
Met hun vijfde album High Violet lijkt de wereld er ineens een stuk vrolijker uit te zien voor het Amerikaanse The National. Een wereldwijde doorbraak ligt eindelijk in het verschiet en gisteravond stond de band dan ook in een uitverkocht (maar niet volgepakt) Paradiso. En dat al om zeven uur.
Het vroege tijdstip was uiteraard te danken aan de oranje voetbalkraker van later op de avond. De band voorzag al voortijdig problemen en op hun verzoek werd de show een paar uur naar voren gehaald. Het bleek uiteindelijk een uiterst briljante kick-off te zijn van wat een memorabele avond zou gaan worden.
Vanwege het vroege tijdstip en de voelbaar aanwezig voetbalspanning, had er een gefrustreerde band op het podium kunnen staan maar al vanaf opener ‘Mistaken For Strangers’ viel meteen op dat The National juist opvallend relaxed is deze avond.
De mannen, toch redelijk verrassend in het oranje gestoken, maken kwinkslagen naar het voetbal van straks (een nummer wordt zelfs opgedragen aan Dirk Kuyt, nee echt) en de slungelende zanger Matt raakt reddeloos verwikkeld in een gevecht met de mouw van zijn oranje overhemd dat na een paar minuten sjorren demonstratief afgescheurd wordt.
Maar wat vooral opvalt is de muzikale prestatie van The National. De zanger, twee gitaristen, een violist/toetsenist, een trompettist en een -niet te onderschatten!- drummer blazen vrijwel meteen iedere twijfel de deur uit: dit is de beste band van de laatste tien jaar. En in dit genre misschien zelfs wel het beste sinds de in 1987 opgedoekte The Smiths.
Mompelende kippenvelliedjes als het nog altijd briljante zijnde ‘Fake Empire’ en‘Daughters of Soho Riots’ en nieuwe bibberkrakers ‘England’ en ‘Runaway’ worden afgewisseld met oude knallers van weleer in de vorm van ‘Mr. November’ en ‘Abel’. Tijdens laatstgenoemde duikt Matt al zingend het publiek in, en zwalkt theatraal -zoals hij dat alleen kan- een eindje richting de uitgang.
Het tekent de ongedwongen sfeer dat Matt aan het einde van ‘Available’ (nog zo’n oude stamper) voorzichtig het einde van eveneens oudje zijnde ‘Cardinal Song’ inzet. “Jesus Christ, you have confused me / cornered, wasted, blessed and used me” komt er strompelend en maar half uit om het uiteindelijk schouderophalend op te geven met een nonchalant “sorry, I fucked up.”
De sterkste kracht van The National is en blijft echter de perfect in elkaar zittende liedjes. Liedjes waarbij gewoon alles klopt. Emotioneel, humoristisch, sferisch en episch: ze bespelen het hele spectrum van wat muziek zo verdomd mooi maakt. En dat gekoppeld aan de gepassioneerde live capriolen van Matt weet je dat je zojuist het concert van het jaar hebt gezien. Wat een band, wat een avond.
Gezien: The National in Paradiso (Amsterdam), dinsdag 6 juli 2010
live zien
7 juli: Tivoli (Utrecht)
Lowlands 2010
