Tag Archives: U2
De eerste
Langzaam fietste ik richting het centrum. Het was koud, deze zaterdagochtend en de straten waren glad. Het gevoel in mijn handen verdween bijna want ik was weer eens mijn handschoenen kwijt. Zaterdagochtend, het voetbal afgelast, maar toch goed gehumeurd. Ik had een missie.
Een paar dagen eerder had ik mijn eerste cd speler gekregen. Zo’n los component om aan te sluiten op mijn stereo-installatie dat reeds bestond uit een cassettedeck, radio tuner en helemaal bovenop een pick-up. De speler kwam uit het Twentse studentenhuis van mijn grote broer en was eigenlijk bestemd voor mijn vader. Vond ik niet eerlijk, mijn vader had en heeft nog steeds niks met muziek. Nee, dat ding moest naar mijn kamer, drukke diensten draaien bij een echte liefhebber in spe. Na wat gesteggel ging mijn vader overstag en kon het grote genieten beginnen.
Lees verder
2009 – Van Is This It naar This Is It
In 2009 wordt duidelijk dat de Amerikaanse muziekgolf geen tijdelijke hype blijkt te zijn. Er verschijnen dit jaar weer een heleboel nieuwe titels vanuit de scene in Brooklyn. Tegelijkertijd hebben deze groepen invloed op bands elders in de wereld, die ook langere, moeilijkere platen gaan maken.
Dit is het laatste artikel uit de best of 00’s-reeks. Daarom dat ik uiteindelijk op de vraag in ga welke artiesten uiteindelijk de helden van het decennium zijn voor de generatie die in de jaren ’00 jong is.
Maar laten we het eerst nog eens hebben over 2009, met de commotie rondom het liedje Hallelujah en het afscheid van Krezip, dat voor sommigen een ramp is en voor anderen een verlichting. In 2009 nemen we ook afscheid van de King Of Pop en van de Nederlandse zanger die stelt dat je niet kunt houden van de zon. 2009: van Animal Collective tot Ramses Shaffy.
Lees verder
2004 – Strakke broeken naast troetelmarokkanen
2004 kan gezien worden als het omschakeljaar: het jaar dat alternatieve popmuziek weer alternatief wordt. Nu metal lijkt in populariteit te dalen en veel bands doen waar ze goed in zijn: muzikaal terugkijken.
Vanaf 2004 staat het vizier minder op de jaren ’90 en de vroege jaren ’70, maar meer op de late jaren ’70 en de vroege jaren ’80. Toch blijft ook in 2004 popmuziek erg divers. 2004: van Franz Ferdinand tot Ali B.
De nieuwe muzikale post-punkrevivalbeweging (al moeten veel van deze bands niet veel van ‘hokjes’ in muziek hebben en is er van een beweging eigenlijk geen sprake), krijgt in 2004 gestalte. Dit met met het gelijknamige succesalbum en mijlpaal in de popmuziek van Franz Ferdinand (rechts), dat in februari dat jaar verschijnt en met de single Take Me Out.
Wanneer de band een keer bij een editie van de MTV Awards mag optreden is rapper Xzibit (later voornamelijk bekend van MTV’s Pimp My Ride) verantwoordelijk voor de presentatie. Hij valt de leden van Franz Ferdinand aan op hun strakke broeken. Kan de rapper weten dat hij met zijn wijde broeken al weer achterloopt en skinny jeans de toekomst hebben in 2004.
Franz Ferdinand wordt vooral in het begin veel vergeleken met Gang Of Four en XTC, bands waarvan zanger Alex Kapranos zelf overigens aangeeft nooit naar te luisteren. Een typisch jaren ’00 fenomeen: bands die vergeleken worden met oude groepen, maar zelf aangeven nooit naar die groepen te luisteren.
Dat is met The Killers wel anders. Zanger Brandon Flowers (rechts) geeft direct aan dat hij veel inspiratie uit de jaren ’80 haalt. En dat valt te horen aan het debuutalbum Hot Fuss, één van de belangrijkste albums van 2004. Het levert ze de grote hits Somebody Told Me en Mr. Brightside op. Opvallend feitje: Brandon Flowers komt uit een mormoongemeenschap.
Johnny Borrell, zanger van Razorlight is niet op zijn mond gevallen. Het opvallende aan hem is dat hij vaak arrogant overkomt in de media, ruzie schopt met andere bands (The Kooks) of gewoon met zijn eigen bandleden vecht op het podium. Tegelijkertijd vindt hij zijn eigen band één van de beste bands ooit. In 2004 verschijnt Razorlight’s debuutalbum Up All Night. Een ieder die arrogante zangers graag eens op hun bek ziet vallen krijgt bij Razorlight weinig voldoening. Razorlight is ook gewoon goed. Up All Night is een bijzonder sterk album, met singles als Golden Touch en Stumble & Fall en albumtracks als In The City (Them? Gloria?) en Don’t Go Back To Dalston. De doorbraak voor Razorlight komt echter pas in 2006 met hun tweede plaat.
Ook Kings Of Leon (rechts) krijgt met hun tweede plaat Aha Shake Heartbreak en de single Four Kicks – voornamelijk in Engeland – al meer bekendheid en Interpol brengt een klassieker uit met Antics en de singles Evil (de clip met het poppetje dat zijn ogen telkens op een angstige wijze wijd open doet) en Slow Hands.
Het gelijknamige debuutalbum van Kasabian komt tevens uit in 2004. Ze gaan uitgroeien tot ‘één van de grootsten’ binnen de alternatieve scene. Dit bewijzen ze in 2004 al met de single Club Foot.
The Zutons debuteren tenslotte met Who Killed…… The Zutons?, een eigenzinnige cd met de cultklassiekers Pressure Point en You Will You Won’t.
Een andere topplaat is Funeral van Arcade Fire. Hierop staat onder meer een verzameling nummers met de titel Neighborhood. Het geheel klinkt behoorlijk begin jaren ’80. Zowel de plaat als de band is in de jaren ’00 erg succesvol en wordt gerespecteerd door veel critici. Funeral is dan ook een eigenzinnige plaat. Zo’n plaat die ‘moeilijk in een hokje te plaatsen valt’.
The Dears is ook zo’n ‘moeilijk in een hokje te plaatsen’ band. Zeer breed genomen valt deze band in de categorie bands die ik in de voorgaande alinea’s beschreef, meer specifiek gezien vallen ze er buiten. Hun tweede plaat No Cities Left bevat de Lost In The Plot, een ode aan Morrissey, een inspiratiebron voor vele bands binnen het post-punkrevivalgenre en ook voor de donkere zanger Murray Lightburn (rechts), die qua stemgeluid eng veel weg heeft van The Smiths-frontman. Tegelijkertijd bevat No Cities Left zoveel ‘pokkeherrie’ dat de link naar eerdergenoemde bands wegblijft. Feit is dat No Cities Left een fijn schijfje is.
Niet alle groepen in dit genre zijn even succesvol. Er komen genoeg releases uit die in 2004 bestempeld worden als ‘next big thing’, maar waarvan we in 2009 angstaanjagend weinig meer horen. Meest succesvol uit deze groep zijn The Futureheads (rechtsonder). In 2004 komt hun titelloze debuutplaat uit. Alhoewel ze sindsdien twee platen hebben uitgebracht 
zijn ze nooit zo populair geworden als de eerder genoemde artiesten.
En wie kent Death From Above 1979 (You’re a Woman, I’m a Machine) nog? De groep met slechts een drummer en een bassist is even het snoepje van de maand, om vervolgens in 2006 alweer uit elkaar te gaan. Bassist Jesse F. Keeler zet overigens zijn carrière wel succesvol voort met het nog steeds zeer hippe DJ-duo MSTKRFT.
The Others (The Others, 2005) is ook zo’n bandje dat het nooit echt heeft gemaakt. Zanger Dominic Masters vertelt in 2004 nog aan muziekblad OOR dat het zo kan zijn dat als de band weinig succes heeft hij een jaar later alweer ‘shitty dayjobs’ zou moeten doen. Wikipedia leert ons dat The Others nog steeds bestaan, dus aan dat lot is hij niet overgelaten, maar om nou te zeggen dat je er ooit nog wat van hoorde na hun debuutalbum…
Idem voor Dogs Die In Hot Cars (Please Describe Yourself met single Godhopping) en de Moving Units met hun debuutalbum Dangerous Dreams en de inmiddels totaal vergeten single Unpersuaded. Verdronken in de zee van post-punkrevivalbandjes.
De Haarlemmers van The Sheer hebben in eigen land meer langdurigsucces, met hun britpop van het debuutalbum The Keyword Is Excitement, hun vele optredens en de singles Something To Say en Right Now.
Ook verschijnt het tweede en laatste album van The Libertines, geheten The Libertines (rechts). Het album bevatte de – in Engeland zeer sucesvolle – single Can’t Stand Me Now. De plaat werd echter voornamelijk door Carl Barât en de overige bandleden gepromoot. Pete Doherty is namelijk druk bezig om in Thailand af te kicken van de drugs, wat hem vervolgens niet lukt. Thuis aangekomen wordt hij gearresteerd wegens illegaal wapenbezit. Voor Barât is de maat vol. Doherty mag pas terug in de band komen als hij clean is. Dat betekent het einde van The Libertines. De show die de ze spelen voor het vertrek van Doherty naar Thailand blijkt de laatste show van The Libertines tot op de dag van vandaag te zijn. Barât en de overige Libertines gaan later door met Dirty Pretty Things en Doherty met Babyshambles.
Maar is er naast al dit rammelend jong gitaargeweld dan geen aandacht voor ‘oudere’ artiesten? Dat is er, met wisselend resultaat overigens. Brian Wilson’s Smile komt na decennialang wachten uit. De ex-Beach Boys-
zanger wil het album oorspronkelijk al in de jaren ’60 uitbrengen. Hij wil er het Beach Boys-meesterwerk Pet Sounds mee te overtreffen. Door het verschijnen van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band raakt de zanger gedemotiveerd en stort hij in. Wanneer Wilsong het album in 2004 dan eindelijk uitbrengt is het groot nieuws. Helaas blijkt het muzikaal gezien mosterd na de maaltijd te zijn.
Ook weinig succesvol: Marillion wil in één keer weer ‘nu’ zijn in 2004 en vraagt de fans om massaal de single You’re Gone te kopen om zo in één keer hoog in de top 40 te belanden. In Nederland behaalt de single slechts de 32e plaats in de top 40. Michael Jackson wil er ook nog een laatste kans aan geven, maar zijn single One More Chance flopt voor Jackson-begrippen.
Voor andere ‘oude rotten’ is 2004 succesvoller. Zo ontstaat er een nieuwe supergroep. Velvet Revolver bestaat uit drie ex-leden van Guns ’n Roses (waaronder Slash), een ex-lid van punkband Wasted Youth en de zanger van Stone Temple Pilots, Scott Weiland. Debuutplaat Contraband en de singles Slither en Fall To Pieces zijn een sensatie in 2004. Maar het succes in niet van lange duur. Anno 2009 heeft Weiland de band verlaten en horen we weinig meer van Velvet Revolver.
Van Green Day (rechts) horen we anno 2009 nog wél veel. Hun ‘comebackplaat’ in de jaren ’00 komt uit in 2004 en heet American Idiot. In de jaren ’90 lijkt het er op dat ze de strijd hebben verloren van het ruigere The Offspring, maar Green Day blijkt toch het meest lang houdbaar. Met American Idiot weet Green Day – en daar onderscheidt deze band zich van de overige ‘oude rotten’ mee – een gehele nieuwe generatie voor zich te winnen. Boulevard Of Broken Dreams, American Idiot, Holiday (2005) en Wake Me Up When September Ends (2005, dan weer uitgebracht in juni) worden internationale hits.
Ook U2 is nog steeds succesvol onder een nieuwe generatie met hun cd How To Dismantle An Atomic Bomb en met Vertigo staat U2 bijna voor de derde keer in het decennium op nummer 1 van de top 40 (na Beautiful Day uit 2000 en Elevation uit 2001).
Iemand die het top 40-succes allemaal wat minder kan schelen is ex-The Smiths Morrissey. You Are The Quarry is zijn eerste album in bijna tien jaar en First Of The Gang To Die en Irish Blood, English Heart worden geen hits, maar wel classics. Zoals het hoort bij The Moss.
Ook The Cure is in 2004 terug na bijna uit elkaar gegaan te zijn. In 2004 verschijnt desonanks een gelijknamige plaat met de The Cure-klassieker The End Of The World.
Tot slot opmerkelijk onder de categorie ‘oude’ artiesten: de hiphoppers van de Beasty Boys scoren een hit met Ch-Check It Out en Prince is terug met album en single Musicology.
En van artiesten van toen gaan we naar artiesten van de toekomst. Snow Patrol bouwt ondertussen namelijk bekendheid op met de singles van het in 2003 verschenen Final Straw (Run, Chocolate), terwijl KT Tunstall in december van 2004 haar debuutalbum Eye To The Telescope uitbrengt. Daaraan vooraf gaat de False Alarm EP met de prachtige totaal onbekende single Throw Me a Rope. Een beetje alternatiever dan KT Tunstall is Regina Spektor. Spektor’s Soviet Kitsch (rechts) komt uit 2004. Ze wordt pas wat bekender in 2006 met het album Begin To Hope en de single Fidelity, geïnspireerd op de film High Fidelity.
Voor Keane (rechts) is 2004 het doorbraakjaar. Over de stiekeme drankverslaving van zanger Tom Chaplin weet nog niemand. Hun debuutalbum Hopes and Fears is op commercieel vlak een groot succes en hetzelfde geldt 
voor de singles Somewhere Only We Know en Everybody’s Changing. Het is trouwens bijna zo geweest dat Keane het met een andere toetsenist moet doen. Tim Rice-Oxley is in 1997 namelijk door Coldplay’s Chris Martin gevraagd om in Coldplay (toen nog totaal onbekend) te komen spelen, maar doet dit niet omdat hij al met Keane bezig is.
Ondertussen ontstaat het tweede grote drama in Nederland op 2 november 2004, wanneer Theo van Gogh van zijn huis naar zijn kantoor fietst en plotseling wordt beschoten door een zekere Mohammed Bouyeri en na ernstige toetakelingen overlijdt. Bouyeri wordt al snel opgepakt. En als dan ook nog eens George W. Bush John Carrey links laat liggen en voor de tweede maal de verkiezingen wint gaat het er al helemaal niet beter op met de wereld. De moord op één van de topregisseurs van Nederland zorgt voor een grote schaduw over het jaar en daarmee over de Nederlandse popmuziek.
Maar Nederland moet door. Bouyeri is van Marokkaanse afkomst. Medemarrokaan en rapperAli B (rechts) is juist datzelfde jaar tot troetel-Marokkaan verheven door zijn veelvuldig voorkomen in televisieshows en zijn hit met Brace, Ik Ben Je Zat. Het zorgt er voor dat hij met Marco Borsato de single Wat Zou Je Doen uitbrengt. Als zelfs Borsato zich er mee bezig houdt, lijkt de toon gezet voor meer Nederhop. Lange Frans en Baas B weten daar wel weer raad mee. Ze breken door met hun single Moppie. De Nederhop staat in de jaren ’00 niet bekend vanwege de ingewikkelde teksten, overigens.
Ook met de internationale hiphop gaat het goed in 2004. The Streets hebben een hit met Dry Your Eyes en Mike Skinner (rechts) maakt zich voor heel Nederland belachelijk door dronken op het podium van de Bravo-tent op Lowlands te verschijnen. Met een fles brandy in zijn hand schreeuwt hij 
tussen de nummers door ‘let’s rock!’ en ‘hooligan!’ en kraakt hij de The Streets-petjes van mensen uit het publiek af. Later bekend hij spijt te hebben van het optreden. Op Pinkpop staat datzelfde jaar N.E.R.D. (No One Ever Really Dies) van Pharell Williams. Ze breken dat jaar door met hitsingle She Wants To Move. Kanye West brengt ondertussen zijn eerste album The College Dropout uit. John Legend, meer soul dan hiphop, komt met het album Get Lifted en de single Ordinary People en heeft D12 hits met My Band en How Come.
De nu metal ebt nu écht weg. Linkin Park kan het niet meer zonder Jay-Z (Numb/Encore) en van Limp Bizkit verneemt niemand meer wat.
Misschien is één van de laatste stuiptrekkingen die enigszins tegen dit genre aanzit Hoobastank’s hit The Reason uit 2004, alhoewel dat eigenlijk al veel te poppy is voor de benaming ‘nu metal’.
Seether en Amy Lee (Evanescence) hebben dat jaar binnen de gothic metal nog succes met single Broken. Broken is trouwens een typische emo-titel voor een single. Want waar de ene stroming vervaagt, komt een andere op: emo: erg populair onder jonge tieners. De stroming is nog steeds actueel. Kledingstijl: zwart gekleurd haar, met een lok voor één van de ogen en zwarte kleren met skinny jeans.
Met My Chemical Romance (rechts), Fall Out Boy, Dashboard Confessional en Jimmy Eat World begint het genre rond 2004 wat bekender te worden. Opletten: Panic! At The Disco staat uiteraard nog niet tussen het lijstje, omdat hun debuutalbum pas later uitkwam. Wat een gemis.
Meer opvallende singles op (semi)alternatief gebied zijn van The Veils (The Tide That Left And Never Came Back), Joss Stone die volwassen is geworden (Right To Be Wrong), The Go! Team (Huddle Formation), Graham Coxon van Blur (Freaking Out), The Vines (Ride), Mocky, die later zal drummen bij Jamie Lidell (Catch a Moment In Time), Phoenix (Run Run Run), Faithless (Mass Destruction), de 40.000 hippies van The Polyphonic Spree (Hold Me Now), The Von Blondies (C’Mon C’Mon), Norah Jones (Sunrise), Art Brut (Formed a Band) en we sluiten dit rijtje af met goed nieuws voor mensen die van slecht nieuws houden: Modest Mouse (Float On).
Succes in de hitparade hebben de nichten van O-Zone met Dragostea Din Tei. Ook de oudgedienden van No Doubt halen nog een keer de top 40, met Talk Talk-cover It’s My Life. Het schijnt voor ‘oude’ top 40-successen niet gemakkelijk te zijn om nog met eigen materiaal te 
komen, kijkend naar 2003 wanneer Elton John teert op oud succes (Sorry Seems To Be The Hardest Word) en Simply Red samples gebruikt voor een nieuw nummer (Sunrise). No Doubt-zangeres Gwen Stefanie maakt het goed met de solosingle What You Waiting For?, met – jawel – de vier Japanse meisjes, ook wel de Harajuku Girls (rechts). Ondertussen scoort Muse met Sing For Absolution hun grootste hit (12 in de top 40) tot op de dag van vandaag.
Maar laten we ook het drama rondom Kane-zanger Dinand Woesthoff niet vergeten. Zijn vrouw Guusje Nederhorst (ex-Linda, Roos & Jessica) overleed dat jaar aan de gevolgen van darmkanker. Dinand bracht een single over de ingrijpende gebeurtenis uit, genaamd Dreamer (Gussie’s Song). Het werd een nummer 1-hit, waarvan de opbrengsten naar de KWF Kankerbestrijding gingen.
Het jaar wordt desondanks goed afgesloten door 3FM, die voor het eerst de 3FM Serious Request uitzendt, bekend van het Glazen Huis. Hier worden vanaf 2004 ieder jaar drie 3FM-DJ’s voor vijf dagen opgesloten om niks te eten en met zijn drieën te zorgen voor 24 uur per dag radio. Giel Beelen, Claudia de Breij en Wouter van der Goes zijn de gelukkigen onder de DJ’s. Ieder jaar kiest 3FM een anthem. Dit jaar is dat Galvanize van The Chemical Brothers. Push the button!
Top 10 jaaroverzicht Top 40 van 2004:
1 O-Zone – Dragostea Din Tei
2 Couting Crows & Bløf – Holiday In Spain
3 Freestylers – Push Up
4 Ali B Featuring Brace – Ik Ben Je Zat
5 Jamelia – Superstar
6 Anastacia – Sick And Tired
7 DJ Tiësto – Love Comes Again
8 Marco Borsato & Ali B – Wat Zou Je Doen
9 Anastacia – Left Outside Alone
10 Usher – Yeah
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2004:
1 Franz Ferdinand – Take Me Out
2 U2 – Vertigo
3 N*E*R*D – She Wants To Move
4 The Killers – Somebody Told Me
5 Soulwax – Any Minute Now
6 Interpol – Evil
7 The Veils – Lavinia
8 Snow Patrol – Run
9 The Von Bondies – C’mon C’mon
10 OutKast – Roses
Franz Ferdinand
Take Me Out
The Killers
Somebody Told Me
Razorlight
Stumble And Fall
Interpol
Evil
The Libertines
Can’t Stand Me Now
Keane
Somewhere Only We Know (Live op Live 8)
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
2000 – Revolutionair Doe Maar naast post-grungeplaag
Het eind van de jaren ’00 is in zicht. Het einde van het decennium van onder meer de oorlog in Irak, Afghanistan, van de aanval op de Twin Towers en het gejuich om de overwinning van Amerika’s eerste donkere president Obama: Yes We Can.
Ook op muzikaal vlak is er veel gebeurd in het afgelopen decennium. Hierover een ooggetuigenverslag, of misschien beter gezegd een oorgetuigenverslag. ASP was er bij in de 00’s (zij het vanaf 2007).
Ik probeer in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden. Ieder artikel is een popanalyse over een bepaald jaar, zodat we uiteindelijk bij 2009 aankomen. In dit verslag gaan we terug naar 2000: van Doe Maar tot Limp Bizkit.
Na ieder decennium rijst de vraag op: wat waren de muzikale helden van het decennium? In de jaren ’60 waren dat beslist Paul MCartney en John Lennon van The Beatles en Mick Jagger van The Rolling Stones. Wat waren de topgroepen die het verschil maakten? In de jaren ’70 waren dat ongetwijfeld Pink Floyd aan het kamp van de progressieve rockmuziek en de Sex Pistols aan de punkzijde. Wat worden de klassieke albums? Duidelijk is te zien dat dit in de jaren ’90 Nevermind van Nirvana en OK Computer van Radiohead zijn geworden.
Maar welke antwoorden kunnen we hier invullen voor dit decennium? Menig poprecensent twijfelt aan het feit of de jaren ’00 wel zulke grote sterren en groepen heeft voortgebracht als eerdere decennia. Maar terugkijkend op een heel decennium kunnen we ons afvragen: klopt dat? Of blijft het slechts een mening? Natuurlijk kunnen dit soort meningen niet goed of fout zijn, maar het is natuurlijk altijd goed om zelf een antwoord op de hier bovenstaande vraag te geven.
Opvallend is het wel om te zien dat de mening van jongere en oudere popliefhebbers over muziek nogal eens verschilt. De poprecensenten in Nederland hebben als gemiddelde leeftijd niet 24. Ze komen dan ook met andere lijstjes en meningen aanzetten dan mensen die het allemaal voor de eerste keer meemaken. Voor alle duidelijkheid: vergelijk de top 10 van de lijst van beste albums uit de jaren ’00 van ASP maar eens met die van OOR. De nummer 1 van ASP, Hot Fuss van The Killers (hier rechtsboven: een debuterende groep in de jaren ’00, veelal geliefd onder een jongere generatie) kwam in de lijst van muziekblad OOR opvallend genoeg niet voor. De hoge notering in OOR’s lijst voor Radiohead’s Kid A is ondanks dat het een prima abum is wel weer typisch OOR: moeilijkere muziek, waar je misschien een bepaalde leeftijd voor bereikt moet hebben.
Voor vele lezers van Apply Some Pressure was het afgelopen decennium muzikaal gezien echter wel ‘hun’ decennium, aangezien muziek de meeste indruk maakt wanneer je jong bent en bij de doelgroep een gemiddelde leeftijd van 24 jaar misschien beter past. Voor alle duidelijkheid: de scrhijver van deze artikelen behoort ook tot die groep. Waar misschien velen nog niet bij stil staan is dat wat voor hun ouders de jaren ’70 waren voor hen de jaren ’00 is, hoe stom het begrip ‘jaren ‘00’ ook mag klinken. De hoogtijdagen van Pink Floyd zijn voor ons geschiedenis, een ontastbaar iets. We hebben van de gebeurtenissen gehoord, we kennen de muziek, maar het gevoel dat menig 50+’er had als er een nieuw Pink Floyd-album uit kwam kennen we niet. Het moment dat het eerste album van Coldplay uitkwam weten we echter nog goed. En dat is ook al weer bijna 10 jaar geleden. De hoofdvraag is hier naast de vraag wat de belangrijkste groepen en platen waren: wat was populair onder een jonge generatie? Gaat u met mij mee, bijna 10 jaar terug de tijd in?
Eigenlijk begint dit decennium muzikaal gezien niet erg spannend. De jaren ’90 zijn voorbij en de voor dat decennium zo bepalende grunge en britpop zijn al een paar jaar stevig in populariteit gedaald. De 20e eeuw is voorbij, maar wat is het muzikale alternatief? Oude groepen die zichzelf nieuw leven zouden inblazen? In Nederland is Doe Maar er ‘Klaar’ (rechtsonder) mee, zo blijkt uit de eerlijke verklaring van Hennie Vrienten dat de hoofdreden van de reünie van de groep een financiële is. Gevolg? Een album met nieuw materiaal, een paar nieuwe hits – waaronder een samenwerking met Nederhopper Brainpower in Als Niet Als – en 16 optredens in Ahoy Rotterdam, met als publiek voornamelijk de fans die de groep in de vroege jaren ’80 had. Ik durf het bijna niet te zeggen: Doe Maar is een goede groep, maar het is mooi geweest. Het moest bij die 16 concerten blijven (en dat deed het godzijdank), want de heren van Doe Maar moesten per slot van rekening geen watjes worden.
Of het ‘t revolutionaire inzicht van Doe Maar is of gewoon toeval blijft in dit stuk in het midden, feit is wel dat ze als Nederlandse groep één van de eersten is die in de jaren ’00 aan comebacktours doet. Voor met name groepen uit de jaren ’80 en ’70 is het in de ‘00’s’ een ware hype om aan reünies te doen: van alternatief (Gang Of Four, 2004) tot bubblegumpop (Spandau Ballet, 2009), van geliefd (The Police, 2007) tot uitgekotst (Sex Pistols, 2007). Sommige bands treden zelfs op zonder alle oorspronkelijke leden (Led Zeppelin, 2007) of maken albums zonder hun oorspronkelijke zanger (The Undertones, 2003, 2007), of gewoon beide (Queen, 2005, 2008). Waarom? Om zowel financiële als nostalgische redenen. Of een combinatie: de generatie die in de jaren ’70 en ’80 jong is in de jaren ’00 de generatie met het geld en een drukke baan, die stiekem wel eens terugverlangt naar vroeger. Deze reünies bewijzen voornamelijk nog eens dat in popmuziek echt een markt zit.
Een oude groep die in 2000 uit een dal komt en nieuw licht vindt is U2. Na tegenvallende verkopen en ontvangst van Pop in 1997 staat de groep in 2000 met All That You Can’t Leave Behind (rechts) terug op de kaart. Met deze plaat slaat U2 een weg in die ze het gehele decennium zou blijven volgen: terug naar de roots, oftewel: de veilige optie. Dit wordt ze niet door iedereen in dank afgenomen, maar het levert ze wel succes op. Met Beautiful Day heeft de groep zelfs haar eerste nummer 1-hit in Nederland. Van U2 verschijnen er in de jaren ’00 nog twee albums, dat zijn evenveel albums als in de jaren ’90, maar het is de helft minder dan U2 in de jaren ’80 uitbrengt. Op singlegebied verloopt het de groep dan weer beter dan ooit: de groep heeft in de jaren ’00 nogmaals drie nummer 1-hits.
Maar valt er over 2000 dan niets meer te vertellen dan het opsommen van oude artiesten die met een reünie 
beginnen? Zo ernstig is het ook weer niet. Alhoewel de overheersende muzikale hype een beetje stuurloos lijkt. Grunge is passé, maar een echt alternatief lijkt er niet te zijn. De tijdelijke vervanger heet daarom post-grunge, nu metal of rapcore en dat houdt in: veel boze mannen met harde gitaren en wijde broeken die in feite over tienerproblemen zingen. Wat voor velen eerst heel stoer lijkt is achteraf kinderachtig. Het is eigenlijk hetzelfde geval als de emo-hype later in het decennium. Een nieuwe jeugdige doelgroep valt er volledig voor, terwijl de Limp Bizkit-generatie al niet meer begrijpt waarom mensen hier van houden. Reden? Leeftijd. Iedereen is eens jong. En dat mag. In 2000 scoren de zogenaamde post-grungegroepen in ieder geval genoeg hits: Creed (With Arms Wide Open), Limp Bizkit (rechtsboven, Take a Look Around), Papa Roach (Last Resort), Linkin’ Park (One Step Closer) en Slipknot (Wait And Bleed) laten horen dat grunge muzikaal gezien nog een grote invloed heeft op het begin van de jaren ’00.
Maar dit was niet alles. In 2000 worden er ook belangrijke albums gemaakt. Wat gedacht van Radiohead’s Kid A? Alhoewel de meningen over het album in eerste instantie verschillen zien veel poprecensenten dit album aan het einde van de jaren ’00 als één van de beste albums van het decennium. Kid A voert zelfs de lijst van Pitchfork Best Albums Of The 2000’s aan.
Voor Coldplay, achteraf gezien misschien de U2 van de jaren ’00, is 2000 het jaar van kennismaking met het grote publiek. Dit door het succesvolle album Parachutes en de single Yellow. Legendarisch is inmiddels de clip van Yellow, waarbij een nog jonge, ietwat verlegen overkomende leadsinger Chris Martin (rechts) over het strand Studland Bay in Zuid-Engeland loopt. In de clip gebeurt niets meer dan dat Martin zijn nummer zingt. Alhoewel het nummer in Nederland nog geen hit wordt, is het inmiddels een bekend nummer. Yellow is een typisch nummer dat íedereen leuk vindt, hoe oud je ook bent en van welke muziek je verder ook houdt. Wanneer de single in Nederland uitkomt verschijnt het in het door muziekzender TMF in 2000 nog dagelijks uitgezonden muziekchartsprogramma Dag Top 5 als Hot Or Not. Ik weet niet meer welke VJ het programma die dag presenteert, maar ik kan me nog goed herinneren dat ze de groep heel erg aanprijst in de hoop dat het publiek de muziek accepteert. “Ik vind het zelf een erg mooi nummer.” Een TMF-VJ die Coldplay in alle onzekerheid gaat aanprijzen, het is de eerste en de laatste keer in de jaren ’00. Coldplay wordt huge.
Ook niet te vergeten: vanuit Parijs gaat St. Germain er met de figuurlijke jazz/loungeprijs vandoor met zijn album Tourist en de single Rose Rouge (I Want You To Get Together, die ja). Aan de andere kant van de oceaan, in Detroit, bouwen The White Stripes aan de weg met album De Stijl. En laten we ook niet de grote hit Bohemian Like You van The Dandy Warhols vergeten, afkomstig van het album Thirteen Tales from Urban Bohemia, met een fijne controversiële clip met een blote man en vrouw.
Op commercieel vlak is Eminem (rechts) met meest succesvol. Zijn derde studioalbum The Marshall Mathers LP (naar zijn echte naam) wordt een doorslaand succes. Het albums is omstreden, onder meer vanwege track 16, het nummer Kim. Hierin bezingt hij hoe hij zijn vriendin Kim met een kussen wil stikken. Ook de succesvolle single Stan, samen met Dido, is geen gemakkelijke radiohit. In dit nummer duikt hij in de rol van een door Eminem geobsedeerde fan die zichzelf en zijn vriendin uiteindelijk laat verdrinken omdat Enimen zijn brieven niet beantwoordt. Of het de commotie rondom de zanger is of de muziek, ik weet het niet, maar een paar jaar later maakt muziekblad OOR een lijst met belangrijkste muzikale acts van de jaren ’00. Eminem mag de lijst aanvoeren. Benieuwd of hij deze titel bij een herziene versie van de lijst nog zou krijgen.
Succesvol en verrassend in de hitlijsten zijn onder meer Outkast (B.O.B), Metallica (orkestrale uitvoering van Nothing Else Matters, van het door fans niet geliefde album Symphony And Metallica (S&M, 1999)), Bomfunk MC’s (Freestyler, wie heeft ooit nog iets van die jongen met de dreadlocks uit de clip vernomen?) en het Nederlandse Krezip (I Would Stay). 2000 is echter ook het jaar waarin Jody Bernal met Que Si Que No een top 40-record behaalde door 15 weken op nummer 1 te staan.
Top 10 jaaroverzicht top 40 in 2000:
1 Jody Bernal – Que Si Que No
2 Anastacia – I’m Outta Love
3 Krezip – I Would Stay
4 Abel – Onderweg
5 Bomfunk MC’s – Freestyler
6 Mary Mary – Shackles (Praise You)
7 Sonique – It Feels So Good
8 Marc Anthony – You Sang To Me
9 Metallica – Nothing Else Matters (live)
10 Milk Inc – Walk on water
Top 10 3Voor12 Song van het Jaar van 2000:
1 Krezip – I Would Stay
2 U2 – Beautiful Day
3 Dreadlock Pussy – Choke
4 Green Lizard – Turn Around
5 Trockener Kecks – Niemand Thuis
6 Moby – Why Does My Heart Feel So Bad?
7 Radiohead – Idioteque
8 Coldplay – Yellow
9 Madonna – Music
10 Deftones – Change (In The House Of Flies)
Coldplay
Yellow
Eminem featuring Dido
Stan
U2
Beautiful Day
Limp Bizkit
Take a Look Around
Doe Maar
Watje
Bomfunk MC’s
Freestyler
ASP-redacteur Jelmer Luimstra probeert in tien artikelen de vraag te beantwoorden wat de helden van het decennium zijn en hoe de mensen die zelf jong waren in de jaren ’00 het decennium ervaarden.
