Tag Archives: White Lies
White Lies – Holy Ghost
En daar is single nummer drie van het dit jaar verschenen White Lies album Ritual. Het moet gezegd worden, ze pikken wel steeds de betere nummers van de plaat.
De bijbehorende video is weer lekker slow motion dramatisch. Met mooie landschap shots! (En een band die daar ineens staat te spelen.)
Live zien
12 juni – Pinkpop festival
30 juni – Rock Werchter Festival
Ritual van White Lies: Groots of grotesk?
Over welke plaat hebben we het?
Ritual van White Lies. Tweede plaat van deze Britse rockband, geproduceerd door Alan Moulder (Depeche Mode, Placebo, The Killers, Interpol) en Max Dingel (Muse, The Killers, Glasvegas, Goldfrapp). Dingel zat ook achter de knoppen bij het in 2009 verschenen en overwegend goed ontvangen debuut To Lose My Life.
Voor de liefhebbers van:
Het donkere en groots klinkende post-punk, new wave geluid.
Waarom moet je deze plaat kopen?
White Lies presenteert op Ritual enkele nummers die op het eerste gehoor te groots en te hoogdragend klinken, maar uiteindelijk toch aan sympathie weten te winnen en je jezelf er op betrapt een aantal zinnen na een paar luisterrondjes te kunnen meezingen. Je zou het catchy kunnen noemen. Het gebeurde bij ondergetekende al bij de in november gelanceerde single ‘Bigger Than Us’ die in eerste instantie walging opriep, maar inmiddels op eigen verzoek regelmatig door de speakers klinkt. Verder zijn ‘Is Love’, ‘Strangers’ en ‘Streetlights’ gewoon goede liedjes; ik wil daar niet eens met je over in discussie.
Waarom moet je deze plaat niet kopen?
Naast het feit dat je aan alles hoort dat Ritual gemaakt is aan de hand van een uiterst zorgvuldig bedacht plan en voor spontaniteit geen plaats is ingeruimd, bevat het album een te groot aantal fillers; liedjes waar je echt wel zonder kan. De plaat zakt met draken van nummers als ‘Peace & Quiet’, ‘The Power of Glory’ (gaaaaap) en ‘Come Down’ genadeloos in. Tot slot komen de liefhebbers van sterke en geloofwaardige songteksten ook niet bepaald aan hun trekken (grootste puberale prutswerk: “If I’m guilty of anything it’s loving you too much” in ‘Bad Love’).
Oke, wat moeten we er dus mee?
Het moge duidelijk zijn, volledig overtuigen doet Ritual zeker niet. De beste oplossing om deze (te)langspeler niet meteen in een donker hoekje stof te laten verzamelen, is de paar goede nummers in een playlistje te gooien. Misschien samen met de prijsnummers van het debuut. Al zal dit reddingsmiddel waarschijnlijk niet in het groots opgezette plan van de band hebben gestaan. Zal ze worst zijn, die Heineken Music Hall is op 24 februari toch wel vol.
Gehoord: White Lies – Ritual (release: 17 januari 2011)
Het luisteren waard: Is Love, Strangers, Bigger Than Us en Streetlights
Nieuwe White Lies single overtuigt niet
Begin 2011 gaat het twee jaar eerder verschenen White Lies debuutalbum To Lose My Life… met Rituals dan eindelijk een opvolger krijgen. De videoclip van eerste single ‘Bigger Than Us’ is vandaag gelanceerd.
In korte tijd is White Lies uitgegroeid tot een band van formaat. De post-punk revival band werd in 2009 onderscheiden door de toonaangevende Britse magazines Mojo en Q met respectievelijk een Breakthrough en Best New Artist award.
Van nieuwe plaat Rituals wordt dan ook veel verwacht, maar eerste kennismaking ‘Bigger Than Us’ kan ons niet overtuigen. Een groots galmend arena vullend geluid lijkt de nieuwe standaard van de band geworden te zijn. En tja, dat levert vooral een totaal niet boeiend liedje op. Ik voel een klassiek gevalletje moeilijke tweede aankomen…
Check de officiële videoclip bij NME of beluister het nummer hieronder.
White Lies – Bigger Than Us by ListenBeforeYouBuy
Rituals verschijnt op 17 januari 2011.
Live zien:
24-02-2011: Heineken Music Hall, Amsterdam
2009 – Van Is This It naar This Is It
In 2009 wordt duidelijk dat de Amerikaanse muziekgolf geen tijdelijke hype blijkt te zijn. Er verschijnen dit jaar weer een heleboel nieuwe titels vanuit de scene in Brooklyn. Tegelijkertijd hebben deze groepen invloed op bands elders in de wereld, die ook langere, moeilijkere platen gaan maken.
Dit is het laatste artikel uit de best of 00’s-reeks. Daarom dat ik uiteindelijk op de vraag in ga welke artiesten uiteindelijk de helden van het decennium zijn voor de generatie die in de jaren ’00 jong is.
Maar laten we het eerst nog eens hebben over 2009, met de commotie rondom het liedje Hallelujah en het afscheid van Krezip, dat voor sommigen een ramp is en voor anderen een verlichting. In 2009 nemen we ook afscheid van de King Of Pop en van de Nederlandse zanger die stelt dat je niet kunt houden van de zon. 2009: van Animal Collective tot Ramses Shaffy.
Lees verder
White Lies in de Melkweg (10/03/2009)
White Lies speelde dinsdag 10 maart in de Melkweg. En dat deze zaal nu al te klein was voor deze Britse new wavegroep bewees White Lies op spectaculaire wijze. Was het voorprogramma Haunts al van een hoog niveau, White Lies vaagde ze in één klap weg. Zelden laat een optreden van een band zo’n indruk achter.
White Lies moest zich eigenlijk ook wel bewijzen. De band heette voorheen Fear Of Flying en toen deze groep weinig succes verkreeg besloten ze het roer om te gooien. White Lies was geboren. De band koos er echter ook voor om voortaan allemaal in het zwart gekleed te gaan. Tel daar nog eens bij op dat de groep muzikaal ook het roer omgooide. Zanger Harry MCVeigh vertelde onlangs in muziekblad OOR dat zijn band tijdens Fear Of Flying elke week weer een andere favoriete groep had waar ze op wilden lijken. White Lies is consistenter: de wijzer gaat teug in de tijd. Naar de donkere, maar ook hoopvolle jaren ’80. Met het album To Lose My Life.
Dat de media hier weer over gingen zeuren, was natuurlijk onvermijdelijk. Zo vroeg OOR zich in hetzelfde artikel nog af of de identiteit van de afzonderlijke bandleden niet verloren gaat door de kledingstijl en het nieuwe geluid. Ze sloten het artikel af met sterke twijfels bij de vraag of White Lies één van de bands van 2009 zou worden. Na deze show kan ik u hierover het volgende vertellen. Als White Lies even gemotiveerd doorgaat als ze dat nu doen, kunnen ze even groot worden als The Killers. Mark my words.
Want het concert in de Melkweg was fenomenaal. Het überhippe voorprogramma Haunts had nog problemen met het geluid. Hun nummers zaten sterk in elkaar, hun presentatie was prima, alleen was het voor het publiek behoorlijk moeilijk te horen wat er nou precies uit die microfoons kwam. Als de zanger het hele optreden door de microfoon heen had zitten schelden, hadden wij het waarschijnlijk niet eens gemerkt. Ik zeg: herkansing op Lowlands. Want daar staat deze groep later dit jaar waarschijnlijk.
Bij White Lies was het geluid gelukkig veel beter, al kon de synthesizer wat harder staan, maar dat is bijzaak. De band speelde in totaal negen nummers, deed niet aan een toegift, maar verdeelde de vier hits (Death, To Lose My Life, Unfinished Business, Farewell To The Fareground) mooi over de set.
White Lies-zanger Harry MCVeigh heeft een bijzonder stemgeluid. Zijn zangstem valt te omschrijven als een bijzonder goede mix van Bono (het grootse), Jim Morrison (het donkere), John Foxx (het eightiesgehalte) en Antony Hegarty (het excentrieke). Als basgitarist Charles Cave ook nog eens meezingt krijgen we een samenzang die wat van Paul Weller’s The Jam wegheeft. Al met al wist de leadzanger uw recensent meerdere malen kippenvel te bezorgen.
MCVeigh was duidelijk verbaast over de uitbundige reacties van het publiek. Vooral na het spelen van Unfinished Business hield de ovatie maar niet op. Ook ging het publiek vaak al klappen als het gespeelde nummer nog een paar seconden duurde. Toen White Lies met hun bekendste nummer Death afsloot hoopten velen ongetwijfeld op een toegift, maar het was mooi geweest. Dit was het perfecte einde van een band die nu al de Melkweg is ontgroeid. Deze zomer staan ze op Pinkpop, wat opzich al heel wat zegt. Daarna zal het waarschijnlijk snel gaan met de drie Londenaren. En dat zijn beslist geen leugens.
Gezien: White Lies, 10 maart 2009, Melkweg (Amsterdam)
