Tag Archives: Yeasayer
Lowlands festival 2010: wat ASPmusic zag op dag 3
Het is al weer even voorbij, het mooiste muziekweekend van het jaar. ASPmusic redacteuren Peter Zantingh, Thijs Schrik en Harm de Kleine blikken deze dagen terug op de ongekend sterke 2010 editie van het Lowlands festival. Het grote nagenieten kan beginnen.
Zondag 22 augustus 2010
The Low Anthem
Lima, 13.00 uur
Hallelujah, wat een muzikanten, dit kwartet uit Rhode Island. Muisstille liedjes als ‘This God Damn House’ worden afgewisseld met ferme folkrock als in ‘Sally, Where’d You Get Your Liqour From’. Ondertussen ruilen de vier na bijna elk nummer van instrument. Het gevoel, talent en vakmanschap druipt er werkelijk vanaf bij The Low Anthem, dat tegen het einde met ‘Ticket Taker’ (“about the great flood, but lately we’ve been playing it like a love song”) ook nog een van de mooiste liedjes van het festival levert. Een absoluut hoogtepunt. (Peter Zantingh)
Lees verder
Yeasayer in Paradiso (20-03-2010)
Het stond al eerder op ASP: Yeasayer is hét schoolvoorbeeld van een Rivella band: een beetje vreemd, maar wel lekker. Gisteravond in een uitverkocht Paradiso te Amsterdam bleek dat ook live nog steeds op te gaan.
Sinds de release van het uitermate sterke Odd Blood zijn er voor Yeasayer veel deuren open gegaan. De plaat is poppier en toegankelijker dan het eveneens voortreffelijke debuut All Hours Cymbals uit 2007 en bevat enkele nummers die zelfs in Nederland overdag op de radio gedraaid kunnen worden. Met de Pinkpop bevestiging daarbij opgeteld kan dan ook gesproken worden over een redelijke doorbraak voor de pioniers uit Brooklyn.
“De vorige keer dat we hier waren (november 2007), stonden we nog in de zaal boven, die kleine.” De opmerking van zanger Chris Keaning geeft het nog maar eens aan: de mannen van Yeasayer zijn zelf ook onder de indruk van het recent gevonden succes. “De volgende keer staan we daar weer,” roept hij er half grappend achteraan.
Een kleine kern van waarheid zit er misschien wel in. Ondanks die briljante tweede plaat, blijft Yeasayer (drie bandleden op papier, vijf op podium) een vreemde eend in de bijt. Het is niet echt een band die dankzij een knallend, overtuigend optreden twijfelaars over de streep trekt. Live blijft het space- en freakgehalte hoog. Yeasayer is een band die je moet snappen. En wanneer dat lukt is het genieten geblazen.
Zo was het gisteravond in Paradiso ook. Het optreden kwam langzaam op gang door nota bene af te trappen met het minste nummer van Odd Blood, het sloom zeurende ‘The Children’. Met uptempo zijnde ‘Rome’ herpakte de band zich gelukkig vrijwel meteen. De optimistische klassieker “Wait For The Summer’ zorgde er vervolgens voor dat die valse start al lang weer vergeten en vergeven was.
De setlist was uiteraard opgebouwd rond Odd Blood. Naast de verwachte goede publieke ontvangst van de singles ‘Ambling Alp’ en ‘O.N.E.’ (iets minder spetterend dan op plaat), staken vooral ‘Madder Red’ (“oewoehoe woehoehoeee!”), ‘Love Me Girl’ en het doorstampende ‘Mondegreen’ er bovenuit.
Het nieuwe album doet het haast vergeten, maar Yeasayer is van nature een experimentele band die zichzelf graag mag verliezen in uitgesponnen instrumentale expressies. Bij met name het oudere werk draait het daarom. Op dat punt verloren ze hoorbaar de grip op het publiek dat begon met praten en wandelen. Het is de onvermijdelijke keerzijde van een nieuw album met een toegankelijker geluid; you can’t please ‘em all.
In de encore ging uiteindelijk toch de hele zaal plat met de klassiekers ‘Sunrise’; en het nog steeds zo ontzettend geniale en vreugdevolle ’2080′(“YEAH, YEAH!”). Volledig overtuigen wist Yeasayer deze avond niet, maar dat de band live een unieke ervaring is, staat als een paal boven water. Laat die kleine zaal voorlopig nog maar zitten.
Gezien: Yeasayer, 20 maart 2010, Paradiso (Amsterdam)
Yeasayer staat zondag 30 mei 2010 op het Pinkpop festival
Yeasayers ONE heeft een video
Gevalletje fantastische plaat, briljante band, heerlijke single en sterke videoclip. Yup, het gaat dit jaar helemaal goed komen met Yeasayer.
Yeasayer overtreft zichzelf met Odd Blood
Ruim tweeënhalf jaar na het door de critici goed ontvangen debuutalbum All Hour Cymbals is Yeasayer terug aan het front. De vandaag verschenen plaat Odd Blood kan weleens de definitieve doorbraak voor het Amerikaanse trio betekenen.
Inmiddels weet iedereen het wel: wat vandaag de dag uit Brooklyn komt is rete hip. Omstreeks 2007 waren het MGMT, Vampire Weekend en Yeasayer die als eerste acts uit dit broeinest van nieuwe, experimentele, opwindende muziek naar voren stapten.
Alsof het zo bedoeld is, presenteren ze alle drie dit jaar een nieuwe plaat. Vampire Weekend consolideert haar positie als vrolijk, afrobeat bandje met het onlangs verschenen Contra, MGMT bouwt de spanning op door een album zonder singles te beloven en Yeasayer, tja Yeasayer… Yeasayer overtreft eigenlijk zichzelf en alle verwachtingen met Odd Blood.
MYSTIEK
Het debuutalbum All Hour Cymbals genereerde destijds veel buzz rondom Yeasayer. In Amerika (Pitchfork is fan), maar ook in Nederland. Zo maakte de band in augustus 2008 haar opwachting in een behoorlijk volle India tent op het Lowlands festival.
Wellicht typerend voor het vroegere werk van Yeasayer verliet een groot deel van het publiek toch al halverwege de set de tent. Op de klassiekers ‘2080’, ‘Sunrise’ en ‘Wait For The Summer’ na, was het voor velen lastig om geïnteresseerd te blijven bij de overige nummers die inderdaad iets minder ‘knallen’. Desondanks blijft het zonde, want juist die mystieke, ietwat trage opbouwing is de grote kracht van Yeasayer.
NU OOK CATCHY
Odd Blood borduurt overwegend verder op het geheimzinnige geluid van All Hour Cymbals. Een constatering die het beste wordt geïllustreerd met tracks zoals ‘The Childeren’ en ‘Strange Reunions’.
Toch is er één groot en heel belangrijk verschil met het debuutalbum: Yeasayer heeft nu namelijk een manier gevonden om hun sound ook echt catchy te laten klinken. Toegankelijker misschien zelfs. Een fijne ontdekking die de deur naar een grote doorbraak ineens wijd open schopt.
Succesvol ingrediënt in die aangepaste formule is de zangstijl van frontman Chris Keating. Waar hij in het oudere werk vooral ondergedompeld in dromerige harmonieën op de achtergrond te horen is, zingt hij op Odd Blood grotendeels als een volwaardig zanger die als ware voor de band staat.
Het levert een helder geluid op dat bijzonder goed werkt in de potentiële (underground-)hits ‘Love Me Girl’, ‘Madder Red’, ‘Rome’ en de als nieuw aangekondigde single ‘O.N.E.’. Nummers die zondermeer aangestipt kunnen worden als grote hoogtepunten in het oeuvre van Yeasayer.
Op ‘Mondegreen’ en ‘Ambling Alp’ past de band nog een ander trucje toe: het tempo opschroeven. Het maakt van Odd Blood een afwisselende plaat die na een groot aantal draaibeurten nog steeds weet te boeien. Er gebeurt gewoonweg te veel (goeds) om bij in slaap te vallen.
RIVELLA
Een vreemde eend in de bijt blijft de band nog wel. Yeasayer valt met weinig te vergelijken en lijkt haast een eigen genre te hebben gecreëerd. Met percussie die van alle kanten op je afvliegt, rare samples die ineens opduiken, stevig doorstuwende baslijnen en aanstekelijke melodieën is Yeasayer hét schoolvoorbeeld van een Rivella band: een beetje vreemd, maar wel lekker.
Gehoord: Yeasayer – Odd Blood (2010)
Yeasayer staat op 20 maart 2010 in Paradiso te Amsterdam. Er zijn nog kaarten beschikbaar.
AMBLING ALP (officiële video):
O.N.E. (gratis downloaden):
MADDER RED:
LOVE ME GIRL:
